ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เพราะมีคนเยอะเป็นพิเศษแต่ละคนจึงได้รับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าทุกคนก็พอใจมากต่างพากันบอกว่าพรุ่งนี้จะมาซื้ออาหารเช้าที่แผงของพวกนางอีก

        ท้ายที่สุดเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นหน้าแผงก็จบลงสักที ซูอี้หว่านถอนหายใจโล่งอกรอจนกระทั่งผู้คนแยกย้ายจากไปแล้วจึงพบว่าชายผู้นั้นไม่รู้ว่าแอบหนีไปตั้งแต่เมื่อไร

        "ลอยนวลไปเสียแล้ว ยังไม่ทันได้สั่งสอนเจ้าหมอนั่นเลย!" ซูอี้หว่านสบถอย่างขุ่นเคือง หากวันนี้เรื่องไม่คลี่คลายเช่นนี้เกรงว่าภายภาคหน้า ธุรกิจการค้าของพวกนางคงไม่ราบรื่นนัก

        "ลอยนวลไปงั้นหรือ?" จางอ้ายหลินหัวเราะเยาะ"ไม่มีวันเสียหรอก!"

        นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ ไม่เหลือเค้าเดิมของความน่าสงสารก่อนหน้านี้"คืนนี้พวกเราออกไปข้างนอกกันสักหน่อยเอาถุงคลุมหัวหลิวต้าโถวแล้วซ้อมมันให้หนัก ต้องสั่งสอนมันให้เข็ดหลาบ!"

        พูดจบนางก็รีบเสริมขึ้นว่า"แล้วก็ท่านหลงนั่นด้วย หาเรื่องพวกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าหากไม่สั่งสอนเสียบ้าง เขาคงคิดว่าครอบครัวเราเป็นแค่ลูกพลับนิ่มสินะ?"

        นางเท้าสะเอวใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทั่วร่างแผ่รังสีแห่งความน่าเกรงขาม ไม่อาจล่วงเกินซูเมื่อซูอี้หว่านเห็นดังนั้นจึงปรบมือให้ 

        "ท่านแม่ของข้ายอดเยี่ยมที่สุด!"

        ท่านหลงคนนั้นช่างน่ารังเกียจนางอยากจะสั่งสอนเขามานานแล้ว!

        สองแม่ลูกสบตากันแล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกันจากนั้นก็พับแขนเสื้อขึ้น เข็นรถกลับเรือนไป

        หลังจากที่ซูไท่ไท่หนีไปนางครุ่นคิดแล้วกลับรู้สึกว่าไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้จึงอดไม่ได้ที่จะวิ่งกลับไปที่ตรอกเล็กๆ ตรงข้าม แอบดูสถานการณ์ตรงนี้อย่างลับๆเมื่อเห็นสองแม่ลูกคลี่คลายปัญหาได้อย่างง่ายดาย นางก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

        "นางสารเลวสองคนนี้ มันตัวอะไรกันแน่!" ซูไท่ไท่เอามือยันผนังพลางด่าทออย่างขุ่นเคือง บนใบหน้ามีทั้งความโกรธเคืองและความหวาดกลัวที่ไม่อาจปิดบัง

        พวกบ้านรองทั้งสามคนในตอนนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้วหากไม่วางแผนจัดการเสียแต่เนิ่นๆ ต่อไปคงได้ถูกพวกนางเหยียบหัวเป็นแน่

        เมื่อเห็นว่าพวกบ้านรองร่ำรวยขึ้นซูไท่ไท่คาดการณ์ว่าแผงอาหารเช้าของพวกเขาน่าจะทำเงินได้หลายร้อยอีแปะต่อวันทั้งที่ลาภลอยก้อนใหญ่ขนาดนี้อยู่ตรงหน้า ทว่านางกลับไม่อาจช่วงชิงมาได้ซูไท่ไท่โกรธจนแทบเสียสติ ด้วยความเจ็บปวดนางจึงมิอาจคำนึงถึงสิ่งใดได้อีก

        นางคิดแล้วคิดอีกก็ตบหน้าผากตัวเอง "ข้ารู้แล้ว!"

        ทันใดนั้นนางก็หัวเราะเสียงเย็นอย่างน่าขนลุก"ด้วยสิ่งนี้ พวกเจ้าจะรอดจากเงื้อมมือข้าไปได้อย่างไร?"

        เสียงหัวเราะของนางช่างน่าสะพรึงทำให้ผู้คนที่เดินผ่านถึงกับผงะถอยหนี ทว่านางมิได้แยแสลูบไล้เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญสุดท้ายที่ซ่อนไว้ในอก พลางหันกายเดินย่างไปตามถนนด้วยความตื่นเต้น

        สองแม่ลูกกลับไม่ได้สังเกตเห็นซูไท่ไท่ที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังจากเข็นรถกลับเรือนแล้วซูอี้หว่านก็ไม่ได้รีบร้อนเตรียมวัตถุดิบสำหรับวันรุ่งขึ้นแต่กลับไปดูร้านค้ากับซูอี้โจวก่อน พบว่าหน้าร้านนั้นมีกว้างขวางพอสมควรเหมาะที่จะเปิดสถานพยาบาลเป็นอย่างยิ่ง

        ซูอี้หว่านเริ่มวาดฝันถึงวันเปิดทำการสถานพยาบาลในอีกไม่กี่วัน ภาพที่นางนั่งประจำที่ตรวจวินิจฉัยโรคภัยให้แก่ชาวบ้าน และทำการรักษาผู้คน

        ขากลับสองคนกลับบังเอิญเจอหลิวต้าโถวคนนั้นอีก ทว่าผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยามหลิวต้าโถวในตอนนี้กลับมีรอยฟกช้ำดำเขียวไปทั้งหน้า เดินกะโผลกกะเผลกเห็นได้ชัดว่าถูกใครบางคนซ้อมมา

        ซูอี้หว่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยจากนั้นก็คิดออกว่าหลิวต้าโถวคนนี้คงจะถูกท่านหลงลงโทษอย่างหนัก

        โดนซ้อมจนมีสภาพเช่นนี้ดูท่าท่านหลงจะลงมือหนักจริงๆ

        อย่างไรก็ตามซูอี้หว่านไม่ได้เห็นใจเขาแม้แต่น้อย เมื่อฟังจากที่ทุกคนพูดก่อนหน้านี้คนผู้นี้ติดการพนันอย่างหนัก และเพื่อที่จะใช้หนี้พนันกลับช่วยท่านหลงทำเรื่องที่เลวร้ายมากมาย คนแบบนี้ไม่สมควรที่จะเห็นใจ

        นางเพียงรู้สึกเสียดายเล็กน้อยคนผู้นี้โดนซ้อมเสียจนสภาพดูไม่ได้เห็นทีแผนการแต่เดิมของพวกนางคงต้องล้มเลิกเสียแล้ว เพราะหากกระหน่ำซ้ำลงไปอีกไม่แน่ว่าอาจถึงขั้นพิกลพิการไปเลยก็ได้

        ซูอี้หว่านต่อให้คิดลงโทษเขาก็คงไม่ใจร้ายลงมือหนักถึงเพียงนี้

        จางอ้ายหลินก็มีความคิดเห็นเช่นเดียวกันกระนั้นก็ไม่ได้ผิดหวังมากนัก นางกลับยิ้มออกมา "หว่านหว่าน ในเมื่อท่านหลงจัดการเจ้าหลิวต้าโถวนั่นให้พวกเราแล้วเราก็ต้องตอบแทนเขาอย่างดีสิ!”

        นางเน้นคำว่า‘ตอบแทน’ อย่างหนักแน่นซูอี้หว่านก็เข้าใจความหมายของนางทันที แล้วจึงยิ้มตอบ "ท่านแม่ช่างเฉลียวฉลาดนัก!"

        สองแม่ลูกยิ้มให้กันและกันแล้วก็คล้องแขนกันกลับบ้านไป ระหว่างทางยังซื้อผักมาอีกมากมายคิดจะทำอาหารมื้อใหญ่เป็นรางวัลให้ตัวเอง

        ผิดกับอารมณ์รื่นรมย์ของพวกนางท่านหลงในยามนี้กลับเดือดดาลถึงขีดสุด

        เขาไม่คาดคิดว่าแผนการที่เตรียมไว้อย่างดีจะล้มเหลวเช่นนี้เดิมทีครั้งนี้เขามั่นใจมากว่าจะสามารถสั่งสอนคนตระกูลซูได้อย่างแน่นอนทว่าพวกนางกลับคลี่คลายมันได้อย่างง่ายดาย

        หลิวต้าโถวคนนั้นแล้วก็ซูไท่ไท่ แต่ละคนล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ ทำงานไม่สำเร็จกลับยังกล้ามาขอความเมตตาจากตนถึงที่นี่อีกหรือ?

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ท่านหลงก็แค่นเสียงอย่างเย็นชา โบกมือแล้วก็ปัดถ้วยชาบนโต๊ะลงไป"พวกไร้ประโยชน์!"

        ลูกน้องคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเขาตกใจจนตัวสั่นขยับปากอยากจะพูดบางอย่าง แต่ก็กลัวว่าจะยิ่งยั่วโมโหเขาและกลายเป็นที่ระบายอารมณ์เสียเอง จึงได้แต่หดคอไม่กล้าส่งเสียงพยายามลดการมีอยู่ของตัวเอง

        สภาพที่น่าเวทนาของหลิวต้าโถวที่ถูกซ้อมก่อนหน้านี้เขาเห็นกับตา เขาไม่อยากจะเป็นหลิวต้าโถวคนต่อไป

        ในขณะนั้นเองก็มีลูกน้องคนหนึ่งเข้ามาจากข้างนอกสายตาพลันเหลือบไปเห็นเศษกระเบื้องที่แตกกระจายเต็มพื้น เขาสูดหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะหยุดคิด รวบรวมความกล้าเอ่ยว่า "ท่านหลงขอรับซูไท่ไท่คนเดิมมาอีกแล้วขอรับ บอกว่ามีธุระกับท่าน”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ท่านหลงก็ขมวดคิ้วแน่นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย"ยายแก่คนนั้นมาทำอะไรอีก?"

        เดิมทีเขาคิดว่ายายแก่คนนี้คงจะมีวิธีจัดการคนตระกูลซูแต่กลับกลายเป็นว่านางก็เป็นคนไม่ได้เรื่องเช่นกัน หน้าด้านอ้างฐานะผู้อาวุโสกลับไม่สามารถจัดการลูกหลานได้ กลับยังมีหน้ามาหาตนเองอีกหรือ?

        ท่านหลงผู้นั้นหาได้ใส่ใจธรรมเนียมเคารพผู้อาวุโสหากยายแก่นั่นบังอาจมาหาเรื่องถึงที่ คงต้องอบรมสั่งสอนนางเสียบ้าง

        ท่านหลงส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่สบอารมณ์แล้วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ 

        "พาตัวนางเข้ามา ข้าอยากจะรู้ว่ายายแก่นั่นยังมีวาจาใดจะเอื้อนเอ่ย"

        "ขอรับ"

        ลูกน้องรีบพยักหน้าและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็พาซูไท่ไท่เข้ามา

        ถึงแม้ว่าซูไท่ไท่จะกลัวท่านหลงแต่รู้สึกว่าตนเองก็อายุมากแล้ว ท่านหลงคงจะไม่ทำอะไรตนจึงไม่ได้หวาดกลัวอีกฝ่ายมากนัก

        หลังจากเข้ามาในห้องนางก็เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าท่านหลงมีใบหน้าที่เย็นชาเห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดีก็สามารถคาดเดาได้ว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อเช้านี้จึงรู้สึกว่าความโกรธในใจปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

        นางรวบรวมสติสูดลมหายใจลึกๆ แล้วยิ้มออกมา "ท่านหลงข้ามีแผนการดีๆ แล้ว คราวนี้ต้องจัดการพวกสารเลวพวกนั้นให้อยู่หมัดข้าจะทำให้พวกมันไม่มีทางได้ลืมตาอ้าปากอีกเลย!”