ตอนที่ 25 คำชม
นางหลี่มองโต้วโต่วน้อยที่รอกินแกงปลาของเสี่ยวเฉาอย่างกระตือรือร้นอยู่ที่โต๊ะ นางจึงรู้ตัวขึ้นมาทันทีว่าได้พูดล้ำเส้นไปแล้วน้องสามจะได้เป็ขุนนางในอนาคต นางจะต้องประจบน้องสะใภ้เอาไว้
“ตายแล้วข้านี่ช่างปากเสียจริง ๆ ข้าก็แค่พูดออกไปโดยไม่ทันคิด ! น้องสะใภ้สาม ข้าไม่ได้จะว่าโต้วโต่วหรอกนะ อย่าได้เก็บเอามาใส่ใจเลยนะ...คนมันแน่นโต๊ะไปหน่อยประเดี๋ยวข้าจะพาไห่สือกลับไปกินที่ห้องเอง ! ”ในที่สุดนางหลี่ก็ได้ตามน้ำไปกับแม่สามี ถึงจะไม่เต็มใจก็ตาม แต่นางก็ลากลูกชายให้เดินตามหลังมา
หยูไห่สือสนใจแต่เื่กินเท่านั้นเขาเป็คนเ้าเล่ห์และตัดสินใจจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อต่อรองให้ได้อาหารเพิ่ม“ ถ้าอยากให้ข้าลุกจากโต๊ะก็เอาเนื้อมาอีกสิ !ถ้าไม่ให้เพิ่มข้าก็จะนั่งกินที่นี่แหละ ! ”
นางจางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมตักเนื้อเพิ่มให้ตามที่หยูไห่สือเรียกร้องแม้ว่านางจะด่าเขาว่าเป็ ‘เด็กเ้าเล่ห์’ แต่นางก็ยังใส่เนื้อลงในถ้วยของเขาอีก 2 ชิ้น จากนั้นก็ส่งสายตาดุเตือนนางหลี่ให้พาลูกชายของนางออกไป!
เมื่อทั้งสองคนนั้นออกไปแล้วคนที่เหลือก็ไม่มีอะไรให้บ่นมากนัก นางหลิวนั้นไม่ว่านางจะยุ่งถึงเพียงไหน นางก็จะคอยดูแลคนในครอบครัวให้รักษาความสะอาดอยู่เสมอหยูไซตี้น้องสาวของสามีก็อยู่ในวัยรักสวยรักงามอยู่แล้วนางจางเองก็เป็คนสะอาดเช่นกัน
จ้าวเหมยหลันเบียดตัวเองเข้าไปนั่งตรงที่นั่งถัดจากลูกชายอย่างลำบากเมื่อถูกนางจางคะยั้นคะยอมาก ๆ เข้า นางก็ยกตะเกียบขึ้นมาคีบผัดผักใบเขียวขึ้นมาใส่ปากอย่างช้าๆ เอ๋ ? ผัดผักใบเขียวกับเห็ดหอมง่าย ๆ แค่นี้แต่รสชาติกลับอร่อยเกินคาด
นางจ้าวเคี้ยวอย่างละเอียดและกลืนลงไปช้าๆ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองหลิวมู่หยุนแล้วพยักหน้าอย่างยอมรับพร้อมกับพูดว่า “ ฝีมือการทำอาหารของพี่สะใภ้ดีขึ้นมากรสชาติอาหารเทียบกับสองสามเดือนก่อนหน้านี้อร่อยขึ้นมากจริง ๆ ”
หลิวมู่หยุนยิ้มให้ลูกสาวคนเล็กแล้วพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจว่า“ อาหารวันนี้ทั้งหมดเป็ฝีมือของเฉาเอ้อร์ ข้าแค่ช่วยล้างผักกับหม้อเท่านั้นวันนี้ข้ามิได้ทำอาหารด้วยตนเองเลยสักอย่าง ”
รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางจ้าว“ ข้าไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเฉาจะมีพร์เช่นนี้ด้วย... ”
นางจางรู้สึกไม่พอใจที่สะใภ้เล็กของนางสนใจแต่คนอื่นนางจึงเอาตะเกียบตัวเองคีบหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ใส่ลงไปในถ้วยของนางจ้าว “สะใภ้สามวันนี้ข้าเลือกหมูชิ้นที่มีมันเยอะที่สุดมาโดยเฉพาะเลยนะเนื้อหมูแบบนี้เวลาเคี้ยวจะมีมันไหลออกมาด้วย เ้าลองกินดูสิ ”
นางจ้าวมองตะเกียบที่เป็คราบมันของนางจางใครจะรู้ว่ามีมันอยู่บนนั้นเยอะมากถึงเพียงไหน ? นางรู้สึกขยะแขยงจนจะคลื่นไส้
สาวใช้ของนางไวต่อความรู้สึกของนายหญิงนางจึงรีบคีบเอาเนื้อหมูชิ้นนั้นออกแล้วกล่าวว่า “นายหญิงไม่ชอบกินหมูสามชั้นเ้าค่ะให้ข้ารับไว้แทนก็แล้วกันนะเ้าคะ”
เมื่อเห็นเนื้อหมูที่ขนาดตัวเองยังรู้สึกว่าล้ำค่าเกินกว่าจะกินถูกสาวใช้เอาไปนางจางจึงรู้สึกโกรธเป็อย่างมาก สีหน้าของนางเข้มขึ้นทันที นางตบโต๊ะอย่างแรงและร่ายยาวว่า “นังคนใช้อวดดี !เ้าคิดว่าตัวเองอยู่ในฐานะที่จะกินข้าวร่วมโต๊ะกับเราได้หรือเยี่ยงไร ? สามหาวเกินไปแล้ว อีกทั้งยังบังอาจเอาเนื้อหมูไปกินอีก! เป็คนใช้ประสาอะไรกัน ? สะใภ้สาม เ้าต้องสั่งสอนคนใช้ของเ้าเสียบ้างแล้ว...! ”
นางจ้าววางตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดังริมฝีปากสีแดงเม้มเป็เส้นตรง แต่ถึงสีหน้าของนางจ้าวจะแสดงออกชัดเจนถึงเพียงนี้นางจางก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าลูกสะใภ้ของนางกำลังข่มความโกรธอยู่ นางจางได้ด่าสาวใช้ต่อไปอย่างไม่รู้เื่รู้ราวอะไรทั้งสิ้น
“ท่านแม่เ้าคะก่อนจะลงโทษสุนัข ท่านแม่ต้องขออนุญาตเ้าของก่อน ไม่ว่าคนใช้ของข้าจะทำอะไรผิด ข้าจะเป็คนลงโทษนางเองท่านแม่ตะคอกใส่นางต่อหน้าคนอื่นเช่นนี้ ท่านแม่กำลังบอกเป็นัยว่าท่านแม่ไม่พอใจข้าเยี่ยงนั้นรึ? ” นางจ้าวพูดแทรกขึ้นมาเสียงนุ่มแม้ว่านางจะโกรธอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าสาวใช้ของนางกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ
นางจางสำลักคำต่อว่าที่เหลือทันทีใบหน้าเหี่ยวย่นของนางกลายเป็สีแดง นางอยากะโใส่นางจ้าวด้วยถ้อยคำหยาบ ๆ อย่างที่เคยทำกับลูกสะใภ้อีกสองคนเป็ประจำแต่นางก็กลัวว่านางจ้าวจะกระซิบคำหวานอาบยาพิษกับลูกชายของนางแล้วทำให้ลูกชายสุดที่รักของนางทำตัวเหินห่าง
หญิงชราหายใจแรงด้วยความโกรธนางจุ่มตะเกียบลงไปในต้มผักกาดหมูสามชั้นแล้วคีบเอาเนื้อหมูชิ้นใหญ่หนาขึ้นมาใส่ถ้วยถ้าเ้าไม่กิน ข้ากินเองก็ได้ !
หยูเสี่ยวเฉาเห็นท่านย่ากำลังวุ่นวายก็ได้โอกาสคีบเนื้อใส่ถ้วยของแม่,พี่ชาย, เสี่ยวเหลียน, และฉีโตว ถึงนางจะไม่ชอบกินหมูสามชั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นๆในครอบครัวนางจะไม่ชอบเหมือนนางครอบครัวหยูจะถือว่าโชคดีอย่างมากถ้าได้กินเนื้อหนึ่งหรือสองครั้งต่อปีดังนั้นพวกเขาจึงชื่นชอบหมูสามชั้นมากที่สุด
เมื่อหลิวมู่หยุนเห็นว่าลูกสาวคนเล็กของนางไม่ได้แตะต้องเนื้อหมูเลยหลังจากที่คีบมันให้กับนาง(ผู้แต่ง : คิดมากเกินไปแล้ว นางแค่ไม่ชอบกินเฉยๆ ! ) อีกทั้งยังกล้าท้าทายอารมณ์ของนางจางเพื่อเอาเนื้อหมูมาให้นางนางหลิวก็กินหมูชิ้นนั้นไม่ลงเช่นกัน แต่ถ้านางพยายามเอามันคืนแม่สามีอาจจะโวยวายขึ้นมาอีกถ้าเห็นเข้า
เสี่ยวเฉาเห็นแม่ลังเลก็กระซิบข้างหูนางหลิวเบาๆ ว่า “ ท่านแม่ ข้าไม่อยากถูกตะคอกใส่หรอกนะ รีบกินเร็ว ๆ เข้าเถอะ... !”
ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นท่านย่าเงยหน้าขึ้นจากอาหารหยูเสี่ยวเฉาจึงรีบเอาผัดถั่วฝักยาวส่งให้ท่านย่าแล้วยิ้มหวาน “ ท่านย่าลองกินผัดถั่วฝักยาวดูสิเ้าคะมันรสชาติดีเกือบเท่าเนื้อเลยนะเ้าคะ ! ท่านย่าแก่แล้วควรกินเยอะๆ นะเ้าคะ ! ”
“แกมันเด็กเ้าเล่ห์! แทนที่จะบอกให้ข้ากินเนื้อเยอะ ๆ สวนที่บ้านของเรามีถั่วฝักยาวเต็มไปหมด มิใช่ของพิเศษอะไรเลยด้วยซ้ำ! ” นางจางกรองคำพูดของตัวเองไม่เป็และมักจะโพล่งสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเสมอ โดยไม่สนใจว่ามันจะทำให้คนฟังรู้สึกเยี่ยงไร
ระหว่างนี้นางหลิวกับลูกๆ คนอื่นของนางรีบก้มหน้ากินเนื้อที่ไม่ค่อยได้กินแม้แต่ในวันปีใหม่อย่างรวดเร็วเมื่อหยูเสี่ยวเฉาทำภารกิจสำเร็จ นางก็เอาแผ่นแป้งห่อผัดถั่วฝักยาวอย่างประณีตแล้วกินอย่างสบายใจ
ถั่วฝักยาวสีเขียวเข้มเคลือบน้ำมันบางๆ เป็มันวาว กลิ่นหอมของน้ำมันหมูซึมอยู่ในถั่วฝักยาวทุกชิ้น ทุกคำมีรสชาติโดยที่ไม่ทำให้รู้สึกเลี่ยนแม้แต่นางจ้าวก็ยังคีบกินอีกหลายชิ้น
โต้วโต่วน้อยนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กและอ้าปากกว้างรอให้นางจ้าวป้อน แกงปลามีสีขาวเหมือนนมวัวและรสชาติเข้มข้นเนื้อปลาละเอียดแทบจะไม่มีก้างปนรสชาติเข้ากันได้ดีกับน้ำซุปรสเข้มข้นเด็กน้อยเคี้ยวเสียงดังพร้อมกับซดน้ำซุปอย่างมีความสุข
เด็กคนนี้เป็เด็กช่างเลือกนางจ้าวพยายามหลายทางแล้วที่จะทำให้เขากินได้มากขึ้น จนถึงขั้นที่ยอมเฉือนเนื้อตัวเองเสียทีเดียวถ้ามันจะทำให้ลูกชายของนางยอมกินอาหารมากกว่านี้ ตอนนี้ลูกชายของนางกำลังกินอย่างตะกละตะกลามถ้านางป้อนเขาช้า เขาก็จะอ้าปากกว้างและทำเสียง ‘อ้า...อ้า...’ เพื่อขออาหารอีก เมื่อเห็นเขาเจริญอาหารเยี่ยงนี้แล้วจึงทำให้นางจ้าวรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมาก
เสี่ยวเฉาได้ทำอาหารรสชาติยอดเยี่ยมอีกทั้งลูกชายนางก็ยังชอบกินอีกท่าทีของนางจ้าวที่มีต่อเด็กหญิงจึงดีขึ้นด้วย นอกจากหยูไซตี้แล้ว หยูเสี่ยวเฉาก็เป็คนเดียวในครอบครัวหยูที่นางจ้าวยอมพูดคุยด้วย
นางจางมองหลานชายคนเล็กด้วยรอยยิ้มสดใสทั้งหน้า“ หลานรักของย่าชอบกินแกงปลารึ เยี่ยงนั้นย่าจะเก็บของย่าไว้ให้หลานเอง... ”
นางจ้าวมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉยและพูดว่า“ ปกติโต้วโต่วกินไม่เยอะหรอกเ้าค่ะ ข้าไม่กล้าให้เขากินมากเกินไปประเดี๋ยวจะปวดท้องเอา...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางจางก็วางถ้วยของนางลงและเฝ้ามองโต้วโต่วน้อยกินปลาไปยิ้มไปนางหลงหลานเสียจนลืมกินอาหารของตนเอง
เสี่ยวเฉามองน้องชายที่กำลังนั่งกินแกงปลาถัดจากนางฉีโตวอายุมากกว่าโต้วโต่วนิดเดียวเพียงเท่านั้นและเป็หลานของนางจางเฉกเช่นกันแต่นางจางกลับปฏิบัติกับเด็กทั้งสองแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เสี่ยวเฉาจึงรู้สึกปวดใจแทนน้องชายของนางเสียจริง
แต่ฉีโตวนั้นเคยชินกับการปฏิบัติอย่างเ็าของท่านย่ามานานแล้วเขาจึงสนใจอยู่แต่กับอาหารของตนเองเท่านั้น อาหารวันนี้หรูหรากว่าปกติมากนัก พี่สามของเขาทำอาหารเก่งกว่าแม่ของเขาเสียอีกมิมีพี่ไห่สือมาแย่งอาหารเช่นนี้ เขาต้องฉวยโอกาสนี้กินให้เยอะ ๆ !
พวกผู้ชายเองก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อยแม้แต่เฒ่าหยูก็กินแป้งมากกว่าปกติถึง 2 แผ่น หยูไห่ฉวยโอกาสประจบภารกิจของลูกสาวคนเล็กด้วยการพูดขึ้นว่า“ ผักวันนี้รสชาติอร่อยเหมือนกับเนื้อ ท่านพ่อก็คิดเหมือนกันใช่หรือไม่ขอรับ ? ”
2K
