ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

บาสยืนอยู่ที่เถียงนาตอนเช้าตรู่ ถึงแม้จะย้ายไปอยู่ตึกที่ตลาดแต่ยังกลับมาบ้านอยู่บ่อยครั้ง เด็กหนุ่มกำลังคิดถึงธุรกิจที่ทำรายได้ในปี 2028 ว่ามีอะไรที่ตอนนี้สามารถทำได้บ้าง เด็กหนุ่มทอดสายตาออกไปไกล ครุ่นคิดถึงธุรกิจหาเงินให้กับตนเองและเพื่อให้พ่อแม่สบาย หลังจากเปิดร้านจิ้มจุ่มแม่หน่อยก็ดูจะงานหนักขึ้นเยอะ แกต้องไปช่วยบาสหั่นหมูและจัดของอีกทั้งยังต้องทำปลาให้กับพ่อรุ้งเพื่อย่างขาย สุดท้ายบาสจึงทดเห็นแม่เหนื่อยไม่ไหวจึงจ้างลูกจ้างอีกคน เธอชื่อดาว เป็นผู้หญิงอายุ 18 ปี ดาวไม่ได้เรียนต่อ เนื่องจากท้องกลางคันตอนอายุ 17 ปี ทำให้ต้องเลิกเรียนมัธยมปลายกลางคัน ดาวมีแค่วุฒิม.3 เลี้ยงลูกคนเดียวส่วนผัวเธอมันไม่รับผิดชอบ ดาวทำได้แค่ฝากลูกไว้กับแม่แล้วหางานทำแถวตลาด สุดท้ายมาจบที่ร้านบาส หญิงสาวเป็นแม่ม่ายลูกอ่อน อารมณ์ของเธอจึงค่อนข้างอ่อนไหว คราวแรกบาสจะไม่รับด้วยซ้ำ เพราะเขารู้ดีว่าคนแบบนี้หงุดหงิดง่าย แต่จำใจต้องรับเข้ามาเพราะพี่น้ำ พี่น้ำมีนิสัยอ่อนโยนขี้สงสาร เธออดรู้สึกเห็นใจไม่ได้ที่ดาวถูกผัวทิ้ง เลี้ยงลูกคนเดียวต้องหนักมากแน่ๆ ไหนจะค่านมลูกแต่ละเดือน รายจ่ายไม่ใช่น้อยๆเลย จึงขอให้บาสรับไว้ ดาวเป็นผู้หญิงอายุ 18ปี ถึงแม้จะมีลูกแล้วหนึ่งคนทว่ายังสาวยังสวยอยู่ แต่อย่างใดก็ตามบาสไม่ได้สนใจ แค่เรื่องน้องอรกับเอิงก็แย่พออยู่แล้ว ไหนจะพี่บีสที่มักมากับเพื่อนกินจิ้มจุ่ม เขาไม่สามารถมองพี่ได้อย่างเก่าเพราะมีเอิงคอยเฝ้าจับตาตลอดเวลา สำหรับเอิงมันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกดีด้วย เธอเด็กที่ขยันและขี้เล่น แต่อย่างใดก็ตามบาสยังคงรักษาระยะห่างไว้ มันคงจะดีถ้าเขาและเธอรักษาสถานะปัจจุบันจนกระทั่งเรียนจบ...
เด็กหนุ่มยืนถอนหายใจอยู่ตรงเถียงนาเมื่อคิดถึงสาวๆ บรรยากาศตอนเช้าๆเช่นนี้นับว่าน่าวิ่งออกกำลังกายนัก แต่บาสไม่มีอารมณ์มาวิ่งเช้าๆ เพราะตอนนี้ขายจิ้มจุ่ม ไหนจะรับออเดอร์ ไหนจะคิดเงินและอื่นๆอีก เขารู้สึกเหนื่อยและอยากจะพัก ส่วนบาร์ก็ยังโหนเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนที่โหนจากโรงเรียนดอดมดเป็นสวนสาธารณะที่ตลาด ที่สวนสาธารณะมีคนหลายคนที่เขารู้จัก โดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นลูกค้าที่ร้าน แน่นอนว่าโดยรวมเป็นกลุ่มวัยรุ่น หยาดเหงื่อแรกของวันสำหรับเด็กสาวคือความหอมที่ชายหนุ่มทุกคนต้องหลงไหลไปกับมัน และบาสเองก็เช่นกัน เขาเกือบจะหล่นจากบาร์ที่กำลังโหนอยู่เพราะพวกเธออยู่หลายครั้ง
“มึงยืนถอนหายใจทำไรวะ ไอ้บาส” เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งทักขึ้น บาสหันไปมองพบว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือเพื่อนที่เรียนชั้นมัธยมต้นมาด้วยกัน มันชื่อว่านนท์“อ้าวนนท์ มึงเองเหรอ” ถึงแม้จะไม่ได้สนิทเหมือนกับไอ้เพลิงและอี๊ด แต่บาสและนนท์ก็เป็นเพื่อนห้องเดียวกันตั้งแต่เรียนชั้นอนุบาลจนถึงมัธยมต้น เขารู้มาว่าหมอนี่ทำเพื่อนรุ่นเดียวกันท้องจึงไม่ได้เรียนต่อ เธอชื่อว่าแก้ว ตอนนี้น่าจะท้องได้สองเดือนแล้ว แต่โชคดีที่เรียนจบม.3 ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วคงมีแค่วุฒิป.6“เออดิ เห้ยปกติกูไม่เห็นมึงแถวนี้เลยนะ วันนี้นึกไงวะถึงมาที่นา” ไม่แปลกที่นนท์จะไม่รู้ว่าบาสเปิดร้านขายจิ้มจุ่มที่ตลาด บ้านของหมอนี่จนมาก อีกทั้งยังมีพี่น้องทั้งหมดหกคน นนท์เป็นลูกคนที่ 4 ของบ้าน บาสได้แต่ถอนหายใจอ่อนๆ ไม่แปลกที่คนสมัยนี้จะมีลูกเยอะ ช่วงเวลาที่ว่างโดยส่วนใหญ่พวกเขาใช้ไปกับกีฬาในร่ม ถึงแม้จะป้องกันด้วยยาคุมแผงละยี่สิบบาทแต่ยังพลาดกันได้ ผลผลิตที่ไร้คุณภาพอีกทั้งยังไม่ดูตัวเองว่ามีคุณภาพชีวิตเช่นไร สุดท้ายเด็กที่เกิดมานอกจากเป็นกรรมกรแล้วก็คงเป็นได้แค่พนักงานโรงงานหาเช้ากินค่ำไปว้นๆ ไม่ใช่ว่าบาสดูถูกอะไร เขาแค่รู้สึกสงสารเด็กที่เกิดมาเท่านั้นบาสมองนนท์ เขาจำชีวิตช่วงหลังของหมอนี่ได้ นนท์เป็นคนขยัน เป็นกรรมกรหาเลี้ยงลูกเมีย ถึงแม้ว่าเงินที่ได้จะน้อยแต่มันก็ไม่เคยดูถูกตัวเอง ไม่เหมือนกับบาสที่ตอนนั้นไม่มีใครเลย เขาตัวคนเดียว ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่มีคนหลายคนอยู่รอบตัว
“กูแค่อยากมาสูดอากาศเช้าๆแถวนา บรรยากาศแบบนี้กูกลัวว่าจะไม่ได้เห็นอีกว่ะ” บาสมองออกไปไกล บรรยากาศแบบนี้ใครจะรู้ว่ามันจะถูกทำลาย อีกไม่กี่สิบปีรัฐบาลจะเข้ามาก้วนซื้อที่ในราคาถูก เพื่อทำทางด่วนตัดไปอีกจังหวัดหนึ่ง ชาวบ้าโง่ๆก็นึกชอบใจ คิดว่าเขาทำทางแล้วจะขายของได้ ที่ไหนได้นี่มันทางด่วนแบบสะพาน แล้วรถที่ขึ้นทางด่วนแบบนั้นจะลงมาซื้อของได้ยังไง สุดท้ายมันก็แค่สนองตัณหาของพวกเขาเท่านั้น ไร่นาที่เต็มไปด้วยบรรยากาศสวยงามกลับถูกทำลายด้วยมลพิษทางอากาศ
“แปลกนะมึง ทำยังกับว่าใครจะมาทำลายแถวนี้งั้นแหละ แล้วมึงมาที่่นี่บ่อยมั้ย” นนท์ยืดเส้นยืดสาย หมอนี่สูง 170 เซ็นติเมตร ผมตั้งใส่เจลจนเหมือนหนามทุเรียน“กูเพิ่งมาวันนี้วันแรก” แน่นอนว่าบาสเพิ่งมาวันแรก โดยปกติแล้วจะอยู่ที่ร้านไม่มีเวลากลับมาบ้านเท่าไหร่“จริงดิ บ้านมึงก็อยู่ใกล้นาแค่นี้เองนี่นา ทำไมไม่มาให้บ่อยๆล่ะอากาศตอนเช้าน่ะดีนะ”“อือ กูก็อยากมานะแต่มาไม่ได้”“อ้าว...ทำไมวะ”“กูย้ายไปเปิดร้านที่ตลาดน่ะ เช่าตึกนอนที่นั่น”“เห้ยจริงเหรอวะ!” นนท์ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ “จริง ไม่เชื่อมึงลองไปถามไอ้อี๊ดกับไอ้เพลิงดูสิ มันไปกินอาหารร้านกูเเล้ว” บาสมองนนท์ก่อนจะถามว่า “แล้วมึงล่ะ มานาทำไมเนี่ยเช้าๆ อย่าบอกนะว่ามาวิ่งออกกำลังกาย?”“เปล่า จริงๆแล้วที่กูมานาเนี่ยเพราะมาดูกับดักที่วางไว้ต่างหาก” “กับดัก? กับดักอะไรวะ”“มึงอยากรู้ใช่มั้ย งั้นตามกูมา” นนท์เดินนำหน้าพาลงไปยังทุ่งนาของบ้านตัวเอง ข้าวสีเหลืองอร่ามใกล้ได้เกี่ยวเต็มที บาสเดินตามไปติดๆ พื้นเป็นโคลนเล็กน้อยเพราะตอนกลางคืนน้ำค้างลงเยอะมากนนท์พาบาสเดินมาประมาณสิบนาทีก็ชี้ไปยังถุงยางที่มีไม้ปักไว้ ที่นาของนนท์มีถุงแบบนี้ประมาณห้าถุงได้“อะไรของมึงวะ?”“ตามมาเถอะน่า มึงไม่รู้จักของอร่อยเหรอ” นนท์พาบาสไปที่ถุงพลาสติกที่มัดไว้กับไม้ ปักไว้อย่างลวกๆที่ดิน บาสรู้สึกสงสัยจริงๆ อะไรกันนะที่มันบอกว่าอร่อย เขาเดินตามไปจนถึงจุดที่ถูกมาร์คไว้ด้วยถุงพลาสติกต้องร้องอ๋อเมื่อเห็นกรงเหล็กดักหนู ที่แท้เจ้านนท์ก็ดักหนูนานั่นเอง“หนูนา...”“เออหนูนา” นนท์พยักหน้าแล้วก้มลงไปหยิบกรงเหล็กขึ้นมา ข้างในกรงมีหนูนาตัวใหญ่ๆ “ตัวโคตรใหญ่เลยว่ะ แบบนี้ทำกับข้าวได้สองเวลาเลยนะ”“ใช่มั้ยล่ะ เนี่ยตัวละตั้งหนึ่งกิโลเลยนะเว้ย” “ไหนขอดูหน่อย” “เอาสิ” นนท์ยื่นกรงให้บาส เขารู้สึกหนักทันทีที่จับกรง นี่ไม่ใช่น้ำหนักของกรงหากเป็นน้ำหนักของหนูที่อยู่ข้างใน ตัวใหญ่อ้วนเหมือนกับลูกแมว เห็นแล้วอดน้ำลายไหลไม่ได้ ถ้าหากเอาไปผัดเผ็ดคงอร่อยเหลือหลาย“มึงดักหนูไปขายเหรอวะนนท์” บาสยื่นกรงกลับคืนให้นนท์ “เออ นี่มึงเพิ่งรู้เหรอ” “แล้วมึงขายยังไง”“ขายเป็นโล”“แต่จากที่กูเห็น แค่ในกรงนี่ก็โลนึงแล้วมั้ง มึงขายโลละเท่าไหร่วะ”“เจ็ดสิบบาท”“เห้ย...จริงดิ” บาสมองนนท์อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง หนูโลละเจ็ดสิบบาทอะไรจะถูกปานนั้น“จริง มึงไม่เชื่อเหรอ” แล้วนนท์ก็เดินไปดูกรงที่เหลือ บาสตามไปดูว่ากรงพวกนั้นจะได้หนูเหมือนกับกรงแรกม้้ยปรากฏว่าได้ทุกกรง แต่มีแค่กรงแรกเท่านั้นตัวใหญ่สุด ดวงตาของบาสเป็นประกายเมื่อเห็นพวกหนูในกรงดัก หนูโลละเจ็ดสิบบาทเหรอ? น่าขันชะมัด ปี2028 หนูกิโลกรัมละ 500 บาท เเพงกว่าหมูในท้องตลาด สาเหตุนั่นคือหากินยาก มีคนเลี้ยงที่ประสบความสำเร็จและอีกมากมายที่ล้มเหลว ปัญหาหลักๆคือไม่มีที่ส่งออก หากไม่มีที่ส่งทำไปก็เท่านั้น นี่เหมือนกับเลี้ยงหมูแต่ให้กำไรเรามากกว่า อีกทั้งอาหารที่พวกหนูที่กินยังราคาถูกมากกว่าอาหารเม็ดของหมู พวกมันกินข้าวเปลือก ฟังทอง ข้าวโพด ฯลฯ และอีกหลายอย่าง หนูพวกนี้กินง่ายอยู่ง่าย หากมีที่ส่งดีๆรายได้ต่อเดือนน่าจะถึงหนึ่งแสนหรือต่อปีก็หลักล้าน แต่อย่างใดก็ตามบาสไม่บอกเรื่องนี้กับนนท์หรอก ถึงแม้บาสจะเห็นใจนนท์ที่ต้องเลี้ยงลูกกับเมียแต่เขาเองก็ต้องเลี้ยงพ่อแม่เหมือนกัน แต่ใช่ว่าเขาจะไม่ช่วยเพื่อนคนนี้ ตั้งแต่เห็นหนูนาตัวใหญ่บาสก็คิดถึงธุรกิจเกี่ยวกับหนูเอาไว้แล้ว สำหรับที่ส่งออกน่ะไม่ยากเลย พ่อรุ่งกับเขารู้จักใครหลายคนที่ตลาด การจะหาที่ส่งอยู่แค่ปลายจมูกเท่านั้น
“มึงยิ้มอะไรวะบาส” นนท์เริ่มรู้สึกตัว นี่ก็เหมือนกับความลับที่ไม่ควรบอกคนอื่น เขาอดโทษตัวเองไม่ได้ที่พาบาสมาที่นี่ ถ้าหากบาสคิดจะดักหนูนาเหมือนกันล่ะก็ รายได้ของเขาคงจะลดลงแน่“เปล่าๆ”“เปล่าอะไร ก็เห็นๆอยู่ว่ามึงยิ้มอยู่ มึงรู้มั้ยว่าทำให้กูรู้สึกกลัว”“มึงจะกลัวอะไรวะนนท์ กูไม่ได้เป็นผีสักหน่อย”“กูก็กลัวว่ามึงจะมาแย่งงานกูไง”“เห้ย...มึงรู้ที่กูคิดได้ไงวะ” “ไอ้ห่านี่! กูไม่น่าพามึงมาด้วยเลย” นนท์ทำท่าทางไม่พอใจก่อนจะเดินออกไปด้วยความโกรธ บาสรีบตามไปอธิบาย “ใจเย็นก่อนดิวะเพื่อน อยู่คุยกันก่อนดิ” “มึงจะให้กูใจเย็นอะไรวะ มึงก็รู้ว่าตอนนี้กูเป็นยังไง กูต้องเลี้ยงแก้วเเละเด็กที่กำลังเกิด มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะเว้ยบาส” นนท์มีสีหน้าจริงจัง เขารู้สึกปวดหัวทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้“ตอนเอาเสือกไม่คิด แต่พอท้องแล้วแม่งกลับคิดได้” บาสได้แต่คิดในใจ ถ้าหากเขาพูดแบบนี้ออกไปมีหวังได้ถูกนนท์ชกหน้าแน่“งั้นกูเหมาหนูของมึงแล้วกัน มึงจะคุยกับกูได้ยังวะ”นนท์ที่มีท่าทางขึงขังหยุดเดินกระทันหันก่อนจะหันมายิ้มให้บาส “มึงพูดจริงเหรอ”“เออ มึงจะคุยธุรกิจกับกูได้ยัง”“ได้อยู่แล้ว กูมีเวลาให้กับมึงเสมอแต่ตอนนี้กูหิวข้าวแล้วว่ะ...ไปกินผัดหมี่ร้านป้าชมพูกันเถอะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่49 ธุรกิจเงินล้าน

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่49 ธุรกิจเงินล้าน

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้