-BAD MASTER-
9
แกปเปอร์กลับมาตอนเช้าแล้วก็เอาแต่อยู่ในห้องจนตอนนี้ปาเข้าไปบ่ายแล้วยังไม่ออกมาเลยเมื่อคืนเขาไปอยู่ที่ไหนมาหรือเขากำลังหลบหน้าฉันกันนะ
แกร็ก
ฉันหันไปมองที่ประตูที่ดูเหมือนมีคนกำลังไขประตูเข้ามาใครกันนะแล้วเขามีกุญแจห้องนี้ได้ยังไงกัน
“แกป...อ้าว ฟ้า!”
“พี่ริต้า!”
ทะ...ทำไมพี่ริต้าถึงมาที่นี่ล่ะ ตายแน่ๆเลยฉัน
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”
“เอ่อ....คือฟ้า...”
“มีอะไรกัน”
แกปเปอร์ที่เปิดประตูห้องนอนและโผล่แค่หัวออกมามองฉันด้วยความสงสัยก่อนจะมองไปที่พี่ริต้าและดูเหมือนว่าเขาจะใเล็กน้อยด้วย
“ริต้า”
“ใช่ ฉันเอง แล้วทำไมฟ้าถึงมาอยู่ห้องนายได้ล่ะ”
พี่ริต้ามองหน้าแกปเปอร์อย่าง้าคำตอบก่อนจะหันมาหาฉันด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ
“เอ่อ...คือ...” ตอนนี้คงจะถึงเวลาที่เธอจะต้องรู้แล้วล่ะ
ฉันกำลังจะอธิบายให้พี่ริต้าฟังแต่ฉันพูดได้แค่นั้นแกปเปอร์ก็ตอบแทนฉันซะก่อน
“ก็แค่คนใช้...” แกปเปอร์มองฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่าก่อนจะหันไปทางพี่ริต้า “แล้วเธอมาทำไม”
“นายลืมไอ้นี่ไว้”
พี่ริต้าชูกระเป๋าสตางค์ของแกปเปอร์ขึ้นมา
เมื่อคืนเขาไปอยู่กับพี่ริต้านี่เอง....
“เข้ามาในห้องสิ”
เขาเปิดประตูให้กว้างขึ้นเพื่อให้พี่ริต้าเข้าไปแต่ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในห้องเธอได้หันมาพูดกับฉันก่อน
“เรามีเื่ต้องคุยกันนะฟ้า”
“คะ...ค่ะ”
ฉันตอบรับพี่ริต้าไปแบบส่งๆเพราะตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรนอกจากคำพูดของแกปเปอร์ที่ยังคงก้องอยู่ในหัวกับสายตาที่แสนว่างเปล่านั่น
ฉันมองแผ่นหลังของพี่ริต้าที่กำลังเดินเข้าไปในห้องของแกปเปอร์ก็ไม่แปลกที่แกปเปอร์จะชอบเธอในเมื่อเธอมีพร้อมทุกอย่าง ทั้งสวย ทั้งเก่งฉันมันก็แค่คนใช้ที่ไม่มีอะไรที่สู้เธอได้เลย
“เขาชอบพี่ริต้านะ อย่าลืมสิ”
ฉันเตือนสติตัวเองก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดต่างๆออกไปให้หมดแต่ไม่ว่าฉันจะสะบัดมันแรงแค่ไหนก็ไม่ทำให้อาการเจ็บแปลบๆที่หน้าอกลดลงไปได้เลย
หลังจากที่ฉันอธิบายทุกอย่างให้พี่ริต้าฟังเธอก็บ่นฉันยกใหญ่ว่าปิดบังมาได้ยังไงตั้งนานถ้าเธอไม่บังเอิญมาเจอฉันที่ห้องของแกปเปอร์เธอก็คงจะไม่รู้ฉันก็ทำได้แค่ขอโทษเธอแต่ก็ยังดีที่เธอไม่ได้โกรธอะไรฉันแต่ฉันก็ยังไม่ได้บอกเื่ที่ฉันอยู่กับแกปเปอร์อยู่ดี
R PUB
“ค็อกเทลสองที่ได้แล้วค่ะ”
ฉันยกค็อกเทลมาให้ลูกค้าที่เป็ผู้ชายสองคนพวกเขาหน้าตาดีทั้งคู่และก็คิดว่าฐานะก็คงจะดีไม่ใช่น้อยเพราะไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางได้มานั่งในโซนวีไอพีของที่นี่เด็ดขาด
ทั้งสองคนมองมาที่ฉันั้แ่หัวจรดปลายเท้าอย่างเสียมารยาทฉันคิดว่าพวกเขาต้องเมาแล้วแน่ๆเพราะนอกจากหน้าที่แดงแล้วฉันยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์มาจากพวกเขาด้วยแล้วไหนจะเป็สายตาโลมเลียที่เขาใช้มองฉันอย่างน่ารังเกียจนั่นอีกฉันก็ควรจะรีบออกไปจากตรงนี้สินะ
“เดี๋ยวสิ ฉันไม่ได้สั่งค็อกเทลนะ”
“เอ๊ะ...”
ฉันหันไปมองพวกเขาอย่างงงๆพี่ริต้าให้ฉันมาเสิร์ฟโต๊ะนี้ไม่ผิดแน่ๆ
“ทำหน้างงแบบนั้นก็ยังสวยแฮะ”
เขาหันไปหัวเราะกับเพื่อนเขาก่อนจะลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาฉันไม่เพียงเท่านั้นไอ้หมอนี่ยังถือวิสาสะมาจับแขนฉันไว้ด้วย
“ปล่อยฉันนะคะ”
“คนทำงานพลาดก็ต้องถูกลงโทษสิ”
ไม่พูดเปล่าเขายังกระชากฉันให้เข้าไปใกล้เขาด้วย
“เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนให้นะคะ”
“ฉันไม่อยากได้แล้ว...” เขาหยุดพูดก่อนจะก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูฉัน “ตอนนี้ฉันอยากได้เธอมากกว่า”
“นี่! ปล่อยฉันนะ!”
ฉันพยายามจะสะบัดมือของเขาออกแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะฉันไม่เคยสู้แรงผู้ชายได้เลย
ฉันไม่สนใจแล้วว่าเขาจะเป็ลูกค้าถึงยังไงก็ไม่ควรที่จะทำแบบนี้กับฉันถึงฉันจะเป็แค่พนักงานแต่ก็เป็คนเหมือนกัน
“ฉันปล่อยแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“นี่นายจะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ”
ไอ้หมอนี่มันลากฉันไปไหนก็ไม่รู้แล้วตอนนี้พนักงานคนอื่นไปไหนกันหมดทำไมเวลาที่ฉัน้าความช่วยเหลือกลับไม่มีใครอยู่เลยนะ
อยู่ๆสายตาของฉันก็บังเอิญไปสบตากับแกปเปอร์ที่กำลังนั่งมองมาทางฉันด้วยสายตาที่ฉันเองก็อ่านไม่ออก
“แกปเปอร์ช่วย...”
ฉันกำลังจะะโให้แกปเปอร์มาช่วยแต่ก็เอ่ยได้เพียงเท่านี้ก่อนจะเริ่มมีอาการจุกที่หน้าอกเมื่อแกปเปอร์หันกลับไปดื่มเครื่องดื่มแล้วก็ไม่สนใจฉันอีกเลยฉันมั่นใจว่าเขาเห็นฉัน เขามองมาที่ฉันจริงๆนะ
นายเป็อะไรไปทุกครั้งจะเป็นายที่คอยช่วยเหลือฉันไม่ใช่หรือไง แต่ทำไมครั้งนี้....
“ขอโทษนะครับ นี่แฟนผม”
ฉันมัวแต่คิดถึงแกปเปอร์และไม่มีแรงที่จะต่อต้านไอ้หมอนี่มันจึงลากฉันไปอย่างง่ายดายแต่ก่อนที่จะพ้นโซนวีไอพีกลับมีใครอีกคนมาจับแขนอีกข้างของฉันไว้เสียก่อน
ฉันหันกลับไปมองและก็หวังลึกๆในใจว่าจะเป็เขา
คนที่คอยช่วยเหลือฉัน...
“ปีเตอร์”
โดราเอมอนของฉันนี่เองฉันควรจะดีใจที่เขามาช่วยฉันนะแต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกผิดหวังขึ้นมาล่ะ
“ว่าไงนะ”
ไอ้คนที่ลากฉันมา(ยังไม่รู้จักชื่อ)หันมามองหน้าปีเตอร์อย่างหงุดหงิด
“ปล่อยมือแฟนผมด้วยครับ” ปีเตอร์พูดอย่าสุภาพ
“หึ คิดว่าฉันจะโง่เชื่อแกหรือไง แกเองก็สนใจยัยนี่ล่ะสิ”
บ้ากันไปใหญ่แล้วปีเตอร์เป็เพื่อนฉันนะจะมาสนใจฉันได้ยังไงแต่ถึงยังไงตอนนี้ฉันก็ต้องสวมบทเป็แฟนปีเตอร์ไปก่อนล่ะนะเพราะยังไงไอ้บ้านี่คงไม่ปล่อยฉันแน่บิวตี้สวยๆก็มีตั้งเยอะแยะจะมาสนใจฉันทำไมกันนะ
“ใช่ ปีเตอร์เป็แฟนฉัน ช่วยปล่อยแขนฉันด้วยค่ะ”
“ฮ่าๆๆ เล่นละครหลอกเด็กอยู่หรือไง”
ไอ้บ้านี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะบีบแขนฉันแน่นขึ้นจนฉันคิดว่ามันคงจะต้องเป็รอยแดงไปแล้ว
ฉันหันไปมองหน้าปีเตอร์เป็เชิงถามว่าจะทำอย่างไรต่อดีแต่เขาเพียงแค่พยักหน้าให้ฉันมั่นใจในตัวเขาเท่านั้นเท่านั้น
“งั้นดูนี่”
พูดจบปีเตอร์ก็เอามือมาประคองหน้าฉันก่อนที่เขาจะก้มหน้ามากระซิบให้ฉันได้ยินคนเดียว
“ขอโทษนะฟ้า”
ฉันหลับตาเมื่อรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
ปีเตอร์ตั้งใจจะจูบฉันต่อหน้าไอ้บ้านี่เพื่อที่จะทำให้มันคิดว่าเราเป็แฟนกันจริงๆและนี่คงจะเป็ทางออกเดียวที่เขาคิดได้ตอนนี่ล่ะมั้ง
พลั่กตุ้บ
ก่อนที่ริมฝีปากของปีเตอร์จะแตะกับริมฝีปากฉันกลับมีใครบางคนมากระชากปีเตอร์ออกไปแล้วปล่อยหมัดใส่หน้าจนปีเตอร์ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวล้มลงไปอยู่ที่พื้นและทำให้คนที่อยู่แถวนั้นหันมามอง
เพิ่งจะมาสนใจกันหรือไง
“แกปเปอร์!”
ฉันใเมื่อเห็นว่าเป็เขาและดูเหมือนว่าเขาจะเดือดอะไรมาสักอย่างแต่ฉันไม่สนว่าเขาไปอารมณ์เสียที่ไหนมาแต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ควรจะมาต่อยใครมั่วๆแบบนี้ทั้งๆที่เขาเองไม่เคยคิดจะเข้ามาช่วยฉันด้วยซ้ำ
“ปีเตอร์...ว้าย! นี่นายจะลากฉันไปไหนเนี่ย”
ฉันกำลังจะเข้าไปหาปีเตอร์เมื่อเห็นว่าเขามีเืไหลที่มุมปากแต่กลับถูกแกปเปอร์ลากออกมาเสียก่อนนี่มันวันลากแห่งชาติหรือไง ทำไมถึงชอบลากฉันไปไหนอยู่เรื่อยเลยนะ
ฉันหันไปกลับไปมองปีเตอร์เพื่อที่จะให้เขามาช่วยฉันแต่เขากลับส่งยิ้มอย่างพอใจมาให้ฉันเท่านั้น นายยิ้มทำไมกันปีเตอร์
แล้วนี่แกปเปอร์จะลากฉันไปไหนเนี่ย!
“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ”
แกปเปอร์ลากฉันมาหลังร้านที่เวลานี้ไม่มีใครอยู่บริเวณนี้เลยก่อนจะเหวี่ยงฉันไปติดกับผนังอย่างแรงจนฉันต้องร้องออกมา
เขาเป็อะไรทำไมถึงได้ทำรุนแรงกับฉันอีกแล้วนะ
“นายลากฉันมาทำไม”
ฉันโพล่งถามเขาออกไปในเมื่อเขาไม่ยอมพูดอะไร
“ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวนะ”
พูดจบฉันก็เดินออกมาแต่แกปเปอร์ก็มากระชากฉันกลับไปที่เดิมอีกครั้งแต่ว่าครั้งนี้เขากลับเอามือยันกำแพงไว้ทั้งสองข้างทำให้ฉันไม่สามารถไปไหนได้เลยและด้วยความสูงของเขาทำให้หัวของฉันอยู่แค่หน้าอกของเขาเท่านั้น
“ทำไม อยู่กับฉันแล้วมันเป็ยังไง จะรีบกลับไปหา เพื่อนรัก หรือไง”
เขาเน้นคำว่าเพื่อนรักอย่างชัดเจน
“ใช่ ก็อยู่ๆนายก็ไปต่อยเขาแบบนั้น ตอนนี้จะเป็ไงบ้างก็ไม่รู้”
ฉันพูดโดยพยายามที่จะไม่มองหน้าและสบตากับเขาเพราะว่าตอนนี้เราอยู่ใกล้กันเกินไปและมันทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้อง
“หึ เมื่อวานจูบกับฉัน วันนี้ก็จูบกับเพื่อน”
“นี่นาย!”
ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอย่างไม่พอใจที่พูดจาแบบนี้และเขาเองก็มองฉันอย่างเหยียดหยามเหมือนกันสำหรับฉันกับปีเตอร์เราไม่ได้ตั้งใจจะจูบกัน เขาทำเพื่อที่จะช่วยฉันเท่านั้น
“ยอมรับความจริงไม่ได้หรือไง”
“เรายังไม่ได้จูบกัน”
“ทำไม เสียดายหรือไง!”
เขาตะคอกใส่ฉันและดูเหมือนตอนนี้อารมณ์เขากำลังจะเดือดขึ้นเรื่อยๆไม่ต่างจากฉันที่เริ่มโมโหเขาแล้วเหมือนกัน
“ใช่! เราเกือบจะได้จูบกันอยู่แล้วถ้านายไม่เข้ามาขัดเสียก่อน”
ฉันตะคอกเขากลับและพยายามจะผลักเขาออกไปเพื่อที่ฉันจะได้ไปจากตรงนี้เสียทีที่ฉันพูดไปแบบนั้นก็เพื่อจะประชดเขาเท่านั้นเพราะฉันกับปีเตอร์เราเป็แค่เพื่อนกันและไม่มีทางที่ฉันจะคิดอะไรแบบนั้นแน่แต่ไม่ว่าฉันจะออกแรงผลักเขาแค่ไหนก็ไม่ทำให้เขาขยับไปไหนเลยมิหนำซ้ำเค้ายังเบียดตัวเข้ามาและจับแขนฉันยึดไว้กลับผนังทั้งสองข้างอีก
“นายจะทำอะไร ถอยไปนะ”
ฉันรีบบอกเขาเมื่อเขาก้มหน้าลงมาจนตอนนี้จมูกของเราแทบจะชนกันอยู่แล้วลมหายใจอุ่นๆของเขาที่มากระทบหน้าฉันทำให้อุณหภูมิในร่างกายของฉันเพิ่มสูงขึ้นและตอนนี้หัวใจฉันเริ่มทำงานผิดปกติอีกแล้ว
“คิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ” เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า
“กะ...แกปเปอร์”
ฉันเสียงสั่นเมื่อเขามากระซิบที่ข้างหูฉันก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาจนจมูกของเราชนกันฉันจึงได้แต่หลับตาปี๋
“หึ แค่นี้ก็หวั่นไหวแล้วเหรอ”
เขาหัวเราะเย้ยหยันก่อนจะปล่อยมือฉันและถอยออกไป
“นาย...”
เขากำลังเล่นกับความรู้สึกของฉันงั้นเหรอแล้วฉันก็บ้าไปหวั่นไหวกับเขาทำไม ฉันมันบ้าที่ไปชอบผู้ชายอย่างเขา
“คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอหรือไง ฉันน่ะไม่ชอบผู้หญิงง่ายแบบเธอหรอก”
ง่ายงั้นเหรอ...
คำพูดของเขาทำให้ฉันน้ำตาคลอเบ้าก่อนที่ฉันจะได้ตัดสินใจทำเื่บ้าๆลงไป
ฉันเดินเข้าไปหาเขาแล้วโน้มคอของเขาลงมาก่อนที่ฉันจะประกบริมฝีปากของตัวเองลงไปบนริมฝีปากของเขาทันทีแกปเปอร์ดูจะใกับการกระทำของฉันเขาถึงได้ยืนนิ่งแต่ไม่นานเขาก็ผลักฉันออก
พลั่ก!
“เธอมันน่ารังเกียจ”
เขาตะคอกใส่ฉันและมองมาที่ฉันด้วยสายตารังเกียจอย่างเปิดเผยก่อนที่เขาจะเดินจากไป
“ใช่ เพราะฉันมันน่ารังเกียจไง นายถึงไม่คิดจะเข้ามาช่วยฉัน”
ฉันพูดออกไปทั้งน้ำตาและมันทำให้เขาหยุดเดินก่อนจะหันมามองฉันดวงตาของเขาดูเหมือนจะไหววูบไปเมื่อเห็นว่าฉันร้องไห้แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้นก่อนมันจะกลับมาเป็เหมือนเดิม
“ฉันไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้นายโกรธฉันเื่อะไร ฉันไม่รู้จริงๆ ฮึกแต่อย่างน้อยนายก็น่าจะเข้ามาช่วยฉันไม่ใช่เหรอไง” ฉันเอามือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดก่อนจะหยุดสะอื้นแล้วพูดต่อ “ที่ปีเตอร์จะจูบฉันก็เพื่อช่วยฉันจากไอ้บ้าพวกนั้นแต่นายก็กลับไปทำร้ายเขานายทำแบบนี้ทำไม”
ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจฉันไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เขาทำเลยสักครั้ง
“ฉัน...”
“หรือเป็เพราะฉันไม่ใช่พี่ริต้าใช่มั้ยนายถึงได้ไม่สนใจถ้าเป็พี่ริต้านายคงจะรีบเข้าไปช่วยเธอสินะและนายก็คงจะไม่มีทางพูดแย่ๆกับเธอแบบนี้ใช่มั้ย”
ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับพี่ริต้าเพราะถึงยังไงฉันก็ไม่มีอะไรที่เทียบกับเธอได้เลย ตอนนี้ฉันคงจะน่าสมเพชมากใช่มั้ย
“มันผิดมากเหรอ ที่เป็ฉัน ฮึก”
ฉันพูดไปสะอื้นไปและดูเหมือนว่าแกปเปอร์กำลังจะสับสนและพูดไม่ออกเขาหลับตาลงพลางระงับอารมณ์แล้วเดินเข้ามาหาฉันที่กำลังยืนร้องไห้อย่างเป็บ้าเป็หลัง
“อย่าเข้ามานะ” ฉันรีบห้ามเขาก่อนที่เขาจะเดินมาถึงตัวฉัน “อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันมันน่ารังเกียจ”
พรึ่บ!
เขาไม่ฟังที่ฉันพูดแล้วเดินเข้ามาจนประชิดตัวฉันก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอด
เขาทำแบบนี้ทำไมทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาทำร้ายฉันด้วยคำพูดแย่ๆของเขา แล้วตอนนี้เขามากอดฉันไว้ทำไม
“อย่ากอดฉัน...”
ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิมและพยายามจะผลักเขาออกไปแต่ก็เหมือนเดิมแรงของฉันไม่สามารถทำอะไรเขาได้และมันยิ่งทำให้เขากอดฉันแน่นขึ้นจนฉันไม่มีแรงที่ต่อต้านเขาก่อนจะปล่อยให้เขายืนกอดอยู่แบบนั้น
“อยู่เฉยๆเถอะน่า”
“นายมากอดผู้หญิงง่ายๆแบบฉันทำไม...”
ฉันพูดพลางเอามือทุบที่หน้าอกของเขาไปด้วย
“...”
“ฉันมันก็แค่คนใช้...”
“...”
“แค่คนที่นายรังเกียจ...”
“พูดจบหรือยัง”
เขาเปลี่ยนจากกอดมารวบเอวของฉันไว้แทนเพื่อที่เขาจะได้มองหน้าฉันง่ายขึ้น
“ทำไม นายจะทำอะไรฉันอีกล่ะ”
ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ฉันก็แค่”
เขาหยุดพูดแล้วจ้องเข้ามาในดวงตาของฉันที่เต็มไปด้วยน้ำตาและยังไหลไม่หยุดก่อนที่เขาจะเอามามือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันโดยการใช้นิ้วโป้งค่อยๆปาดมันออกไปอย่างเบามือแต่ยิ่งเขาทำแบบนี้น้ำตาฉันก็ยิ่งไหลไม่หยุดฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะร้องไห้ได้ยาวนานขนาดนี้มาก่อนเลย
“แค่อะไร”
ฉันถามต่อเมื่อเขายังไม่ยอมพูด
“แค่จะ...ขอโทษ”
“...”
“เธอเงียบทำไม”
เขาถามเมื่ออยู่ๆฉันก็เงียบไป
“เปล่า...”
“ฉันขอโทษแล้ว หยุดร้องไห้ได้แล้วนะ”
“ตบหัวแล้วลูบหลังหรือไง”
ฉันไม่เข้าใจเขาจริงๆนะนึกจะร้ายก็ร้ายนึกจะดีก็ดีจนฉันตามอารมณ์ของเขาไม่ทัน
“เปล่า แต่ฉันรู้สึกผิดจริงๆ”
“แล้วนายพูดแย่ๆใส่ฉันทำไม”
“ฉันก็แค่โมโห”
“นายโมโหฉันเื่อะไร” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจฉันยังไม่เคยทำอะไรให้เขาเลย
เขาไม่ตอบได้แต่มองหน้าฉันก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง
“นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ”
ฉันพูดอู้อี้อยู่ที่หน้าอกของเขา
“ไม่รู้สิ”
“แล้วนายมาปลอบฉันทำไม”
ความจริงเขาเลือกที่จะไม่สนใจฉันอย่างในตอนนั้นก็ได้แล้วเขามาอ่อนโยนให้ฉันหวั่นไหวอีกทำไมกัน
“เพราะฉันเห็นเธอร้องไห้มั้ง”
“แค่นี้น่ะเหรอ”
“อืม”
“นายรู้มั้ย ว่านายทำเหมือนกับว่าหึงฉันเลยนะ”
ไม่รู้อะไรทำให้ฉันพูดไปแบบนั้นทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ใช่เื่จริงคนอย่างแกปเปอร์น่ะเหรอจะมาหึงคนอย่างฉัน เขาชอบพี่ริต้าอยู่นะ อย่าลืมสิ
“นั่นสิ หรือว่าฉันหึงเธอนะ”
- TBC -
380
