คุยกันสักนิด
ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่สนับสนุนผลงานการเขียนของไรท์
ขอให้นักอ่านทุกคน อ่านนิยายให้สนุกนะคะ
และไรท์ก็ต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่คอยติดตามและเป็กำลังใจให้กับไรท์นะคะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บทที่ 23
เมิ่งจือหลันลูบท้องของตัวเองไปมา หลังจากที่เธอถูกครอบครัวลู่เลี้ยงอาหารอย่างดีเลยทีเดียว ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันรู้ดีว่าอีกฝ่าย้าปลอบโยนเธอจากเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นนั่นเอง ซึ่งเธอก็ไม่ได้คิดขัดขวางการกระทำของครอบครัวลู่แม้แต่น้อย อีกทั้งเธอก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายในครัวเหมือนวันอื่นๆ
“ขอบคุณคุณยายมากเลยนะคะ ตอนนี้หนูอิ่มมากเลยค่ะ”
จินอวี่ถงอดหัวเราะให้กับการกระทำของหลานสาวไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ตักเตือนอีกฝ่ายถึงการแสดงออกที่ไม่เป็กุลสตรีเหมือนเช่นทุกครั้ง เพราะเธอคิดเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้วว่า เธอจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้เล่นสนุกหรือทำสิ่งต่างๆ ได้ตาม้า เพื่อที่หลานสาวของเธอคนนี้ จะได้ไม่ต้องกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั่นเอง
“เค้กพุทราของหลานก็อร่อยมากเหมือนกัน เสียดายที่ยายคิดว่ามันหวานไปสำหรับยายนิดนึง ไม่อย่างนั้นเค้กก้อนนั้นคงจะลงไปอยู่ในท้องของยายหมดแล้วละ”
“ถ้าอย่างนั้น เอาไว้วันหลังฉันจะทำเค้กพุทรามาให้คุณยายโดยเฉพาะนะคะ” เมิ่งจือหลันเอาอกเอาใจผู้เป็ยายในทันที ก่อนที่เธอจะเข้าไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้อย่างออดอ้อน หลังจากที่เธอได้ช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันไม่ได้ช่วยเหลือยายของเธอเพียงคนเดียว แต่ยังมีลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนของเธอที่ช่วยเหลือเหมือนเช่นเคย ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงไม่ลืมที่จะให้ลูกอมกระต่ายไปให้กับอีกฝ่ายเป็การตอบแทน ซึ่งเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนของเธอได้เป็อย่างดี
“เสี่ยวซือ เสี่ยวเสิ้น หลานสองคนกินลูกอมกระต่ายแล้ว ก็อย่าลืมบ้วนปากด้วยล่ะ ไม่อย่างนั้นต่อไปหลานอาจจะไม่สามารถทานข้าวได้นะ” จินอวี่ถงไม่ลืมที่จะเอ่ยย้ำกับหลานชายทั้งสองคนของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าหลานชายทั้งสองคนนี้จะไม่ลืมคำตักเตือนของเธอก็ถาม
“ครับย่า”
เมื่อเมิ่งจือหลันเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอวิ่งเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เพื่อนำลูกอมกระต่ายบางส่วนไปเก็บเอาไว้ให้เป็ที่เป็ทาง เธอก็หันกลับมาหายายของเธออีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันยัง้าที่จะเข้าป่าเพื่อไปสตรีมให้กับคนในโลกอนาคตได้ชม และเพื่อหาเงินมาเก็บเอาไว้ให้มากขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องเอ่ยปากขออนุญาตยายของเธอเสียก่อน เพราะเมิ่งจือหลันไม่้าที่จะให้ยายและครอบครัวลู่เป็ห่วงนั่นเอง ถ้าหากอยู่ๆ เธอก็หายออกไปจากบ้านของยายไป
“คุณยายคะ หนูว่าจะลองไปเดินเล่นในป่าดูนะคะ เพื่อว่าหนูจะได้ผลไม้กลับไปให้พ่อกับแม่ได้ทานเหมือนกับครั้งก่อน”
“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวยายไปเป็เพื่อนหลานก็แล้วกัน” ถึงแม้ว่าจินอวี่ถง้าให้หลานสาวได้พักผ่อนอยู่ภายในบ้านหลังนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่้าเห็นท่าทางเบื่อหน่ายของอีกฝ่าย ดังนั้นจินอวี่ถงจึงคิดที่จะติดตามหลานสาวของเธอไปแทน
เมิ่งจือหลันโบกไม้โบกมือขึ้นมาในทันที “ไม่เป็ไรหรอกค่ะ หนูว่าจะเดินเล่นใกล้ๆ นี้เท่านั้น คุณยายพักผ่อนอยู่ที่บ้านดีกว่านะคะ”
“อีกอย่าง หนูอยากกินเกี๊ยวฝีมือของคุณยาย ดังนั้นคุณยายช่วยทำให้หนูกินหน่อยได้ไหมคะ” เมิ่งจือหลันออดอ้อนยายของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
นอกจากนี้เธอ้าที่จะเปิดสตรีม ดังนั้นคงจะไม่เหมาะเท่าไหร่นักถ้าหากจะให้ยายของเธอติดตามไปด้วย ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงใช้ความอยากกินอาหารฝีมือของคุณยายให้เป็ประโยชน์
เมื่อได้ยินความ้าของหลานสาวคนโปรด จินอวี่ถงก็พยักหน้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอ้าติดตามอีกฝ่ายเข้าไปในป่าด้วยความเป็ห่วง แต่เมื่อได้ยินว่าหลานสาวของเธอ้าทานอาหารฝีมือของเธอแบบนั้น จินอวี่ถงก็จำใจต้องเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพียงเท่านั้น และสิ่งที่เธอเลือกก็คือการอยู่ในบ้านและทำอาหารให้หลานสาวของเธอได้ทานนั่นเอง
“ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นหลานก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ หรือว่าหลานจะพาเสี่ยวซือและเสี่ยวเสิ้นไปด้วยดี”
“ให้เสี่ยวซือและเสี่ยวเสิ้นคอยอยู่ช่วยคุณยายที่บ้านดีกว่านะคะ ถ้าหากคุณยายต้องอยู่ทำอาหารเพียงลำพัง หนูก็อดเป็กังวลขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน อีกอย่างหนูก็ไม่ได้เข้าป่าไปลึกสักเท่าไหร่ ถึงยังไงบริเวณนั้นก็คงมีคนเฒ่าคนแกไปเก็บผักป่าอยู่”
เมิ่งจือหลันเดินเข้าไปกอดยายของตัวเองเล็กน้อย “ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ หนูจะดูแลตัวเองดีๆ และจะไม่เดินเข้าไปลึกจนเกินไปแน่นอนค่ะ”
“พี่จือหลันจะไปไหนเหรอคะ ให้ผมไปเป็เพื่อนหรือเปล่า” ลู่อิ่นซือที่เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองพร้อมกับน้องชาย รีบเดินเข้าไปหาย่าและพี่สาวของเขาในทันที
เมิ่งจือหลันยกมือขึ้นลูบศีรษะทั้งสองคนของเธออย่างอ่อนโยน “พี่ว่าจะเข้าไปในป่าสักหน่อยนะ ส่วนน้องชายของพี่ทั้งสองคนช่วยย่าทำเกี๊ยวให้พี่สาวได้ไหมครับ พี่สาวกลับมาจะได้กินเกี๊ยวให้หนำใจไปเลย”
ลู่ซือเสิ้นพยักหน้าไปมาอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะทันทีที่เขาได้ยินจากพี่จือหลันว่าย่าของเขาจะทำเกี๊ยวอยู่ที่บ้าน เขาก็ไม่คิดที่จะติดตามพี่จือหลันไปในป่าแต่อย่างใด เพราะถ้าหากเขาอยู่กับย่าที่บ้านหลังนี้ เขาก็จะมีโอกาสที่จะได้กินเกี๊ยวอร่อยๆ ฝีมือของย่านั่นเอง
“ผมจะอยู่ช่วยย่าทำเกี๊ยวให้พี่จือหลันเองครับ”
เมื่อลู่อิ่นซือเห็นว่าน้องชายของเขาไม่ไปด้วยนั้น เขาก็หันไปหาพี่สาวของเขาอีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าใจหนึ่งเขาก็อยากจะติดตามพี่สาวของเขาเข้าไปในป่า แต่อีกใจหนึ่งเขาก็อยากจะอยู่บ้านเพื่อคอยกินเกี๊ยวที่ย่าของเขากำลังจะทำขึ้นมา
ซึ่งแน่นอนว่าท่าทางของลู่อิ่นซืออยู่ในสายตาของเมิ่งจือหลัน “เสี่ยวซือ น้องอยู่ช่วยย่าและคอยดูแลเสี่ยวเสิ้นที่บ้านดีกว่านะ เอาไว้เดี๋ยวพี่จะเก็บผลไม้มาทำถังหูลู่ให้ดีไหม ถ้าหากเสี่ยวซือและเสี่ยวเสิ้นเป็เด็กดี”
“ครับ”
หลังจากที่กล่อมน้องชายทั้งสองคนให้อยู่บ้านได้แล้วนั้น เมิ่งจือหลันก็เดินไปหยิบตะกร้าขึ้นมาสะพายหลังในทันที หลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยและรับฟังคำตักเตือนของผู้เป็ยายอีกครั้งแล้ว เมิ่งจือหลันก็ออกเดินทางไปยังทิศทางของป่าที่อยู่หลังหมู่บ้านในทันที ซึ่งแน่นอนว่าระหว่างทางเมิ่งจือหลันก็ได้พบเจอกับยุวชนและชาวบ้านบางคนที่มีหน้าที่ต้องเก็บหญ้ามาเลี้ยงหมู่นั่นเอง
แต่เมิ่งจือหลันก็ไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไหร่ เพราะเธอเพียงแค่ทักทายคำสองคำและเดินจากมาเพียงเท่านั้น ซึ่งอีกฝ่ายก็กระทำเช่นเดียวกันกับเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีบางคนที่รู้สึกอิจฉาที่เมิ่งจือหลันไม่จำเป็ที่จะต้องทำงานหนักเหมือนกับพวกเขาเช่นนี้ แต่ถึงจะอิจฉาสักเท่าไหร่ พวกเขาก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้อยู่ดี เพราะถ้าหากเ้าหน้าที่กองการผลิตมาเห็นเขาทะเลาะกัน ไม่แน่พวกเขาอาจจะถูกเปลี่ยนงานไปลงแปลงนาเหมือนกับชาวบ้านและยุวชนคนอื่นๆ เป็แน่
ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของงานที่พวกเขาได้รับในครั้งนี้ พวกเขาจึงปัดความคิดทุกสิ่งทุกอย่างออกไป และกลับมาให้ความสนใจกับงานตรงหน้าอีกครั้ง
‘เสี่ยวเป่า เดี๋ยวนายเปิดสตรีมเลยนะ ตั้งชื่อสตรีมครั้งนี้ว่า กินลมชมวิวกับเมิ่งจือหลัน’
[ได้รับครับ]
[นอกจากนี้ผมขอแนะนำคุณเมิ่งจือหลันให้ไปเก็บผลไม้หรือเปิดขายของกินนะครับ เพราะจากผลตอบรับในครั้งที่แล้ว ทำให้มีผู้ชมที่รอคอยอาหารและผลไม้จากคุณเมิ่งจือหลันหลายคนเลยทีเดียว]
ใบหน้าของเมิ่งจือหลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เมื่อเธอได้เห็นสรุปผลวิเคราะห์ที่เสี่ยวเป่าของเธอจัดทำขึ้นมา ซึ่งทำให้เธอรับรู้ได้ว่ามีผู้ชมให้ความสนใจช่องสตรีมของเธอเพิ่มมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีคอมเม้นต์ที่้าให้เธอเปิดขายอาหารและผลไม้เป็จำนวนอีกด้วย
ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันก็้าที่จะขายของทุกอย่างให้กับผู้ชมของเธอ แต่เพราะในเวลานี้สถานการณ์ในการซื้อขายยังไม่ได้ปล่อยอิสระสักเท่าไหร่ ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงทำได้เพียงขายอาหารและผลไม้เพียงลำพังเท่านั้น ถึงแม้ว่าเมิ่งจือหลันอยากให้ครอบครัวลู่ได้เงินมากสักเท่าไหร่ แต่เธอรู้ดีว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะมอบหมายงานให้มากขนาดนั้น
แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจือหลันก็คิดที่จะให้ยายของเธอทำอาหารขึ้นมาไม่มากนัก แล้วบอกกับอีกฝ่ายว่าอาหารเหล่านี้เพื่อนสนิทที่โรงเรียนของเธอ้าที่จะซื้อ ถึงแม้ว่าจำนวนเงินที่ได้รับอาจจะไม่ได้มากเท่าไหร่ แต่ก็ยังพอทำให้ครอบครัวลู่มีเงินเก็บเพิ่มมากขึ้นเช่นเดียวกัน
อีกทั้งเธอยังไม่ต้องกลัวว่าชาวบ้านจะรับรู้เื่ราวที่เธอกับครอบครัวลู่กระทำกันอยู่ เพราะด้วยอาหารที่ไม่ได้มากสักเท่าไหร่ เธอเพียงบอกไปว่านำอาหารกลับไปให้ครอบครัวทานเท่านั้น เพียงแค่นี้ก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้ารายงานทหารแดงอย่างแน่นอน
[คุณเมิ่งจือหลันพร้อมไหมครับ ผมจะเริ่มทำการเปิดสตรีมแล้ว]
‘เริ่มได้เลย’
กินลมชมวิวกับเมิ่งจือหลัน
ออนไลน์
‘สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้มาพบกับฉันและก็ป่าหลังหมู่บ้านกันอีกแล้วนะคะ’
ไม่ดื้อนะคะ : ฉันผู้ที่เข้ามาดูสตรีมของสตรีมเมอร์เป็ครั้งแรก ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นป่าที่อุดมสมบูรณ์แบบนั้นในชีวิตของฉัน ถึงแม้ว่าจะเป็ภาพที่สตรีมเมอร์สตรีมให้ดูก็ตาม
ลุงใหญ่แข็งแกร่ง แต่ที่แข็งแกร่งกว่าคือภรรยาของลุงใหญ่ : ลุงคิดว่าที่เมืองเก่าฮันหยูเป็ป่าที่อุดมสมบูรณ์แล้วนะคะ แต่ถึงอย่างนั้นป่าในเมืองเก่าก็เป็เพียงแค่ป่า ที่ไม่มีผลไม้เหมือนกับป่าของสตรีมเมอร์
ร้านนี้จริงใจ ร้านนี้ไม่โกง : คิดว่าที่เมืองเก่าฮันหยูอาจจะมีผลไม้อยู่เหมือนกัน แต่อาจจะเป็ผลไม้ที่กลายพันธุ์แล้ว ดังนั้นพวกเราจึงไม่สามารถระบุได้ว่าผลไม้เ่าั้กินได้หรือเปล่า คงต้องรอให้หน่วยงานตรวจสอบความปลอดภัยซะก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าเสียดายที่ไม่มีหน่วยงานไหนเข้าไปในเมืองเก่าฮันหยูอีกเลย หลังจากเกิดเหตุการณ์พบเจอกับสัตว์ประหลาดในนั้น
เห่อเตี้ยนของเสี่ยวเฉียน : เห็นด้วยกับคุณร้านนี้จริงใจ เพราะหลังจากที่เกิดเหตุการณ์สัตว์ป่าฆ่านักวิจัย ก็ไม่มีหน่วยงานไหนกล้าเข้าไปในเมืองเก่าฮันหยูอีกเลย
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
4
