บทที่ 11เสียงร่ำไห้ยามเที่ยงคืน
“อย่าเพิ่งคิดมากไปเลยท่านบารอนยังแข็งแรงดี ไม่มีปัญหาใหญ่เื่สุขภาพหรอก”
เอมิลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเฮรัคเขารู้ทันทีว่าเด็กหนุ่มกำลังกังวลเื่อายุขัยของท่านลอร์ดแห่งดูร์วัลเลย์
“ถ้าอย่างนั้น... เหตุผลจริงๆที่ท่านต้องเร่งสร้างพันธมิตรคืออะไรกันแน่ครับ?”
เฮรัคถามต่อด้วยความคาใจ
เอมิลลดเสียงลงจนเกือบเป็เสียงกระซิบบรรยากาศในห้องใต้ดินที่อบอวลด้วยกลิ่นไวน์พลันดูขรึมขลังขึ้นมาทันที
“ข้าได้ยินข่าวกรองลับมาว่า...ไซมอนแห่งเบฮัด แอบไปติดต่อกับ พ่อมด ลึกลับคนหนึ่งเข้า”
“พ่อมด? ของแบบนั้นมีอยู่จริงหรือครับ?”
เฮรัคหูผึ่งทันทีนี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้ยินเื่ราวของสิ่งมีชีวิตที่เหนือธรรมชาติกว่าอัศวิน
“ข้าเองก็ยังไม่เคยเห็นกับตา”
เอมิลยกจอกไวน์ขึ้นดื่มอึกใหญ่
“แต่คงจะมีจริงมิฉะนั้นท่านบารอนบัคคงไม่รีบร้อนหาทางพึ่งพิงขั้วอำนาจอื่นแบบนี้หรอกเ้าก็รู้ว่าตระกูลซาลารากับตระกูลของไซมอนเป็ศัตรูคู่อาฆาตกันมาั้แ่รุ่นปู่ไม่มีทางปรองดองกันได้ยิ่งไม่นานมานี้ลูกชายคนเล็กของไซมอนมาตายเพราะอุบัติเหตุแข่งม้า หมอนั่นก็เสียสติไปเลยมันปักใจเชื่อสนิทใจว่าเป็ฝีมือท่านบารอนที่ส่งคนไปลอบสังหาร”
เอมิลถอนใจยาว
“ไซมอนรู้ดีว่าท่านบารอนเป็ถึงอัศวินชั้นสูงลำพังคนธรรมดาไม่มีทางจัดการได้ เขาเลยหันไปพึ่งพาศาสตร์มืดของพ่อมดส่วนเขาต้องจ่ายราคาด้วยอะไรนั้นไม่มีใครรู้”
“เมื่อท่านบารอนรู้ข่าวจึงต้องรีบจัดการเื่พันธมิตรการแต่งงานกับตระกูลดยุกแห่งทิวลิปเพราะถ้ามีดยุกหนุนหลังพ่อมดนั่นก็น่าจะไม่กล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้ากับดินแดนแห่งนี้...ตราบใดที่ท่านบารอนยังอยู่ ชาวดินแดนเราก็จะปลอดภัย”
อัศวินหนุ่มหัวเราะอย่างขมขื่นั์ตาสั่นไหวด้วยความเ็ปที่ซ่อนไว้
“ด้วยเหตุผลนี้แหละ...ข้าจะอยู่กับเมลิสซาได้อย่างไร? ท่านบารอนพูดชัดเจนแล้วว่าสถานะของข้าไม่เหมาะกับนางพันธมิตรครั้งนี้ต้องสำเร็จลุล่วงและข้าก็ต้องมาที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าพันธมิตรนี้ จะไม่พังลงเพราะข้า”
เอมิลเริ่มเมามายแววตาเลื่อนลอยเหมือนคนหลงทาง แม้ว่าอัศวินจะทนต่อฤทธิ์แอลกอฮอลได้มากกว่าคนปกติแต่หากดื่มมากไป ก็หนีไม่พ้นอาการเมามายเช่นกัน
“แล้วเ้ารู้ไหมเฮรัค...ทำไมข้าถึงต้องพาเ้ามาด้วย?”
เฮรัคนิ่งเงียบเพื่อรอฟังคำตอบ
“เพราะถ้าข้าไม่พาเ้ามาท่านบารอนอาจจะ จัดการ เ้าทิ้งไปแล้วน่ะสิบังเอิญเหลือเกินที่เ้าดันไปอยู่ตรงนั้นและได้ยินเื่ที่ลานฝึกวันนั้นท่านบารอนเป็คนเด็ดขาด ใครก็ตามที่อาจกลายเป็ตัวแปรทำให้งานแต่งสั่นคลอนท่านย่อมกำจัดทิ้งได้ทั้งหมด การมาหลบอยู่ที่ฟาร์มฟักทองกับข้านี่แหละ...ปลอดภัยที่สุดสำหรับเ้าแล้ว”
เฮรัคสะอึกเขาไม่คิดเลยว่าเื้ัเื่นี้จะมีเหตุผลที่รุนแรงและซับซ้อนถึงเพียงนี้
“แล้ว...คุณหนูเมลิสซารู้เื่พวกนี้ไหมครับ?”
เอมิลส่ายหน้าช้าๆ
“นางไม่รู้...และข้าหวังว่านางจะไม่ต้องรู้ บางทีอนาคตนางอาจจะเข้าใจเองงานแต่งจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ท่านบารอนจะส่งนางไปที่มณฑลไลม์ เพื่อเข้าพิธีที่บ้านเ้าบ่าวตามธรรมเนียม”
ทั้งสองดื่มกันจนดึกดื่นท่ามกลางเสียงลมฤดูใบไม้ร่วงที่เริ่มพัดคำรามรุนแรงขึ้นเรื่อยๆประตูและหน้าต่างไม้สั่นะเืดัง ครืน ครั่น ราวกับจะหลุดออกมาจากกรอบ
วู... วู... วูวู...
จู่ๆ เอมิลก็วางจอกไวน์ลงสีหน้าเปลี่ยนเป็จริงจังในทันที
“เสียงลมนั่น...เ้าว่ามันฟังดูคล้ายคนกำลังร้องไห้หรือไม่?”
เฮรัคหัวเราะเบาๆ
“ท่านคงเมาแล้วล่ะครับลมพัดผ่านซอกเขาก็เป็เสียงแบบนี้ทั้งนั้นแหละ”
“ไม่ใช่... เ้าลองฟังดูดีๆ สิ”
เอมิลย้ำด้วยเสียงหนักแน่น
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจริงจังเฮรัคจึงเริ่มเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจเสียงลมที่เคยคิดว่าธรรมดาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็เสียงสะอื้นที่โหยหวน วูวู...วูวูวู... อา...
เฮรัคสูดลมหายใจลึกจนเย็นวาบไปถึงปอดคราวนี้เขาแน่ใจแล้วว่ามันไม่ใช่เสียงลมปกติแต่มันคือเสียงร่ำไห้ของใครบางคนจริงๆ!
“มัสซิโมบอกว่ากลางคืนห้ามออกไปเด็ดขาด...ดูท่าที่นี่จะมีอะไรผิดปกติจริงๆ เสียแล้วยามที่หายไปในอดีตคงไม่ได้เจอแค่หมีหรือหมาป่าหรอก”
เอมิลเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เราไม่ควรผลีผลามครับ”
เฮรัคพยายามใช้เหตุผลวิเคราะห์
“มัสซิโมอยู่ที่นี่มาสี่สิบปีโดยไม่เป็อะไรแสดงว่าแค่เราไม่ออกจากบ้านยามค่ำคืนก็น่าจะปลอดภัยพรุ่งนี้เช้าค่อยออกไปสำรวจกันเถอะครับ”
เมื่อแยกย้ายกันเข้าห้องแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปก็เริ่มออกฤทธิ์ช่วยให้เฮรัคจมดิ่งสู่ความง่วงแม้เสียงโหยหวนข้างหน้าต่างจะยังดังระงมไม่ขาดสายแต่เขาก็เลือกที่จะปิดตาลงและหลับไปในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น
ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบแสงแดดสดใสทาบลงบนลานกว้างมัสซิโมนอนเอกเขนกรับแดดอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายใจยิ่ง
“มัสซิโม...เมื่อคืนท่านได้ยินเสียงร้องไห้บ้างไหม?”
เอมิลเดินเข้าไปถามชายชรา
“หา? ว่าอะไรนะ?”
มัสซิโมป้องหูถามกลับ
เอมิลจึงต้องขยับเข้าไปใกล้และะโถามซ้ำอีกครั้ง
“ร้องไห้รึ?”
ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่
“อ๋อ... เ้าหมายถึงเสียงลมน่ะรึตอนข้ายังหนุ่มก็เคยได้ยินอยู่หรอกแต่หลังจากหูข้าได้รับาเ็ข้าก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลยแค่ฟังพวกเ้าพูดข้ายังเหนื่อย จะเอาปัญญาที่ไหนไปฟังเสียงลมกันล่ะ”
เฮรัคยิ้มบางๆก่อนจะส่งสัญญาณให้เอมิลออกไปสำรวจด้านนอกฟาร์มแห่งนี้ถูกขุนเขาล้อมรอบทำให้เสียงสะท้อนไปมาจนระบุทิศทางยากทั้งสองจึงควบม้าออกตรวจตรารอบทุ่งราบกว้างเพื่อหาสิ่งผิดปกติ
“ตรวจทางเหนือก่อนแล้วกัน”
เอมิลตัดสินใจมุ่งหน้าสู่เขตูเาหิมะที่ยอดเขาขาวโพลนตัดกับเส้นขอบฟ้าที่เชิงเขามีทะเลสาบขนาดใหญ่สีเขียวมรกตที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
“ทะเลสาบนี้ประหลาดนักมันจะมีน้ำเฉพาะ่ฤดูหนาวเท่านั้น ่เวลาอื่นมันจะแห้งขอดจนหมด”
เอมิลอธิบายขณะยืนอยู่ริมฝั่ง
เฮรัคลงจากม้าแล้วเดินเข้าไปใกล้ผิวน้ำที่สงบนิ่งราวกับกระจกเขาย่อตัวลงจ้องมองลงไปในความลึกนั้น จู่ๆความรู้สึกมึนงงอย่างรุนแรงก็พุ่งจู่โจมสมองจนโลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้าง
‘น้ำในทะเลสาบนี้...มีบางอย่างไม่ถูกต้อง’
เขาลดตัวลงต่ำอีกนิดสัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างกำลังเพ่งมองเขามาจากใต้น้ำ ทันใดนั้นเองใบหน้ามนุษย์ที่ซีดขาวราวกับศพก็ผุดขึ้นมาเด่นชัดบนผิวน้ำดวงตานั้นโบ๋กลวงไร้แววตาจดจ้องมาที่เขา!
“เตือนภัย! เตือนภัย!”
เสียงของ เชนหลาน ชิปพันธุกรรม ดังเตือนรัวสนั่นในโสตประสาท
“ตรวจพบรังสีไม่ทราบชนิดผลกระทบต่อเซลล์ยังไม่ชัดเจน!”
“เฮรัค! เฮรัค! ตื่นสิ!”
เฮรัคสะดุ้งสุดตัวและลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นดินริมฝั่ง เอมิลกำลังเขย่าตัวเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“เกิดอะไรขึ้นกับข้าครับ?”
เฮรัคถามอย่างงุนงง
“เ้าจู่ๆก็ล้มฟุบเป็ลมไปตรงริมทะเลสาบนี่แหละ ข้าเรียกเ้าตั้งนานกว่าจะยอมตื่น”
เอมิลบอกพลางดึงเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น
เฮรัคพยายามรวบรวมสติ
“ข้า...ข้าเหมือนเห็นใบหน้าคนอยู่ใต้ก้นทะเลสาบครับ เหมือนศพที่แช่น้ำมานานมาก”
เอมิลไม่ได้หัวเราะเยาะแต่กลับดึงตัวเฮรัคถอยห่างจากริมน้ำอย่างระมัดระวัง
“ข้ามองลงไปแล้วไม่เห็นมีอะไรเลยนะแต่ถ้าเ้าเป็ลมไปแบบนี้ แปลว่าที่นี่ต้องมีอะไรบางอย่างที่อันตรายมากแน่ๆ ไปเถอะอย่ากลับมาที่ทะเลสาบนี่อีกเลย”
อัศวินผู้เจนสนามรบเลือกที่จะถอยหนีเมื่อเจอสิ่งที่มองไม่เห็นและเกินกำลังเฮรัคยอมตามไปแต่ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงสิ่งที่ ชิปพันธุกรรม ตรวจพบ
‘รังสีไม่ทราบชนิด...มันคืออะไรกันแน่?’
ในวินาทีนั้นเอง เสียงของ เชนหลาน ก็รายงานผลวิเคราะห์ที่ทำให้เขาต้องเบิกตาโต
“รายงานรังสีที่ตรวจพบมีความสอดคล้องกับค่าความทนทานพลังงานบางส่วนถูกดูดซับและกักเก็บไว้ในร่างกาย...ข้อมูลปัจจุบันยังไม่เพียงพอต่อการวิเคราะห์วิธีใช้งาน”
“แจ้งเตือน: ค่าพลังจิตเพิ่มขึ้น 0.3!”
เฮรัคตื่นเต้นขึ้นมาทันทีนี่เป็ครั้งแรกที่ค่าพลังจิตของเขาขยับขึ้น! ตลอดการฝึกที่ผ่านมาค่าสถานะอื่นๆเพิ่มขึ้นได้จากความพยายามและการกินอาหารแต่พลังจิตเป็สิ่งที่เขาไม่เคยรู้วิธีฝึกฝนเลยแม้แต่บารอนบัคที่เป็ถึงอัศวินใหญ่ยังมีพลังจิตเพียง 1.3เท่านั้น
‘เชนหลาน...ตรวจสอบข้อมูลร่างกายของข้าเดี๋ยวนี้!’
“[สถานะปัจจุบัน:เฮรัค เมอร์ลิน]
พละกำลัง: 2.0
ความว่องไว: 1.6
ความทนทาน: 2.2
พลังจิต: 1.5(+0.3)”
10K
