บทที่ 13 สุดยอดฝีมือการต่อสู้
เมื่อบอดี้การ์ดของเซี่ยเทียนเหาเห็นว่าเซี่ยเทียนเหาออกคำสั่งแล้ว พวกเขาจึงออกจากห้องไปทั้งหมด
"เย่เทียน ฉันรู้ว่าแกเก่ง แต่แกก็สู้บอดี้การ์ดของฉันไม่ได้อยู่ดี เพราะฉะนั้นตอนนี้แกเลือกได้ว่าจะไปกับฉัน หรือถ้าแกเลือกที่จะอยู่ต่อ ฉันก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าแกเลือกที่จะไปกับฉัน ก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก เดี๋ยวฉันจะให้แกคุกเข่าก้มหัวให้ฉันสามครั้ง ฉันจะให้เงินแกเยอะๆ ให้แกไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ แกคิดว่าไง?" เซี่ยเทียนเหาพูดอย่างหยิ่งผยอง วางท่าสูงส่งใส่เย่เทียน
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเทียนเหา เย่เทียนก็พูดเสียงเย็น แล้วมองเขาพูดว่า "เซี่ยเทียนเหา อย่าบังคับให้ฉันลงมือกับแก"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน สีหน้าของเซี่ยเทียนเหาก็เปลี่ยนไปทันที เขาะโอย่างโกรธจัด "เย่เทียน แกกล้าดียังไงมาขู่ฉัน? แกไม่รู้เหรอว่าพ่อฉันเป็ใคร? แกรู้ไหมว่าแกทำแบบนี้จะมีจุดจบแบบไหน?"
น้ำเสียงของเซี่ยเทียนเหาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่รุนแรง
คำพูดของเซี่ยเทียนเหาเป็การพูดให้เย่เทียนได้ยิน เขา้าให้เย่เทียนออกจากเมืองหลวงด้วยตัวเอง ถ้าเย่เทียนออกจากเมืองหลวง เขาก็จะไม่มีข้ออ้างที่จะไล่ล่าเย่เทียนอีกต่อไป และเย่เทียนก็จะไม่ถูกควบคุมโดยเขาอีกต่อไป
เย่เทียนไม่ได้สนใจคำขู่ของเซี่ยเทียนเหา แต่กลับหัวเราะเยาะ "คำขู่ของแกไม่ได้ผลกับฉันหรอก แต่ฉันบอกแกได้เลยนะ ถ้าแกกล้าแตะต้องเส้นผมฉันสักเส้น ฉันจะทำให้ตระกูลเซี่ยต้องนองเื ทุกคนในตระกูลเซี่ยจะไม่มีวันได้ออกจากจีนไปมีชีวิตอยู่ แกเชื่อไหม ฉันรับประกันได้ว่าญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงของแกจะต้องได้รับการแก้แค้นจากฉันทั้งหมด และแกก็ไม่มีข้อยกเว้น ดังนั้นฉันแนะนำให้แกพาลูกน้องของแกรีบออกไปซะ ไม่งั้นก็รอเก็บศพได้เลย"
"หึ ฉันบอกแกเลยนะเย่เทียน แกคิดว่าแกเป็ใคร? แกกล้าดียังไงมาขู่ฉัน? น่าขันสิ้นดี" เซี่ยเทียนเหาพูดอย่างเ็า เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน เขาคิดว่าเย่เทียนกำลังขู่เขา
"ไม่ใช่ว่าฉันเป็ใคร แต่ความแข็งแกร่งของตระกูลเย่ของพวกเราก็เพียงพอที่จะทำลายตระกูลเซี่ยได้ เหมือนกับทำลายกลุ่มบริษัทเซี่ย แค่คนจากตระกูลเย่ของพวกเราคนเดียวก็สามารถทำลายตระกูลเซี่ยของแกได้ทั้งตระกูล เซี่ยเทียนเหา ฉันบอกแกเลยนะ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาเสียเวลากับแก รีบไสหัวไป ไม่งั้นฉันลงมือจริงๆ แน่ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" เย่เทียนเตือนด้วยเสียงเ็า
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน เซี่ยเทียนเหาก็โกรธจัด เขาชี้ไปที่เย่เทียนแล้วพูดว่า "ดี ดีมาก เย่เทียน แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันกลัวแก บอกแกเลยนะ แกไม่ได้แค่ทำให้ฉันเซี่ยเทียนเหาขุ่นเคือง แต่แกทำให้ตระกูลเซี่ยของพวกเราขุ่นเคืองด้วย คอยดูนะ ฉันเซี่ยเทียนเหาจะหาวิธีร้อยแปดพันเก้ามาจัดการแก ทำให้แกอยากเป็อยากตาย ฉันสาบานเลยว่าคืนนี้ฉันเซี่ยเทียนเหาจะทำให้แกตายอย่างน่าอนาถ!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเทียนเหา เย่เทียนก็ยิ้มจางๆ "ฮิฮิ เซี่ยเทียนเหา แกมันโง่เหรอ? แกคิดว่าแกเป็คุณชายรองของตระกูลเซี่ยแล้วจะเก่งกาจมากนักเหรอ? แกคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้แล้วหรือไง?"
เซี่ยเทียนเหาไม่ได้พูดอะไร เพราะสิ่งที่เย่เทียนพูดมันถูก เขาควบคุมอำนาจทั้งหมดในบ้านไม่ได้ แม้ว่าตระกูลเซี่ยจะใหญ่โตมั่งคั่ง แต่สิทธินี้มีแต่พ่อของเขาเท่านั้น ถ้าหัวหน้าตระกูลเซี่ยรู้ว่าลูกชายคนนี้ทำอะไร เขาคงจะหักขาแล้วไล่ออกจากตระกูลเซี่ย
"พอแล้ว เลิกพูดจาไร้สาระ รีบไสหัวไปซะ ถ้าแกยังมาเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันจะทำให้แกไม่มีโอกาสได้ออกจากห้อง!" เย่เทียนโบกมืออย่างเบื่อหน่าย พูดเสียงเ็า
"ดี ในเมื่อแกไม่เห็นหัวฉัน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ หึ เย่เทียน ในเมื่อแกไม่กินเหล้าดีๆ งั้นก็กินเหล้าผสมยาพิษไปซะ ฉันจะดูว่าคืนนี้แกจะหนีจากอุ้งมือฉันได้ยังไง!" เซี่ยเทียนเหาพูดเสียงเ็า จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดของเขา
จากนั้นพวกเขาสี่ห้าคนก็พุ่งเข้าไปหาเย่เทียน พวกเขาแต่ละคนสวมชุดดำ ดูแข็งแกร่งมาก ดูเหมือนพวกเขาจะได้รับการฝึกฝนมาเป็พิเศษ
เย่เทียนรู้ว่าพวกเขาเป็บอดี้การ์ดที่เซี่ยเทียนเหาจ้างมา แต่เย่เทียนไม่ได้สนใจเลย ถ้าพวกเขาไม่ใช่บอดี้การ์ดที่เซี่ยเทียนเหาจ้างมา เขาคงจัดการพวกเขาไปแล้ว เพื่อกำจัดภัยคุกคามในอนาคต
บอดี้การ์ดของเซี่ยเทียนเหาล้อมเย่เทียนไว้แน่น ไม่มีทางหนีรอด และดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเป็ปรปักษ์ เหมือนกับจะฉีกเย่เทียนเป็ชิ้นๆ
"หึ เย่เทียน ในเมื่อแกอยากจะวัดฝีมือกับฉัน ฉันก็ไม่ขัดข้อง ฉันจะดูว่าแกมีพลังวิเศษอย่างที่พูดไว้จริงหรือเปล่า มีความสามารถอะไรที่จะทำลายตระกูลเซี่ยของฉันได้ แต่แกอย่าประมาทพลังของตระกูลเซี่ยของพวกเรา คืนนี้ถ้าแกไม่ตกลงที่จะออกจากเมืองหลวง ฉันจะทำให้แกตายอย่างน่าอนาถ เชื่อหรือไม่เรามาลองดูกัน" เซี่ยเทียนเหาชี้ไปที่เย่เทียน พูดเสียงเ็า
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเทียนเหา เย่เทียนก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ดี งั้นเรามาลองดูกันว่าใครจะตายกันแน่ ตอนนี้ฉันให้เวลาแกสามวินาที ถ้าแกยังไม่ไปอีก ฉันจะไม่ไว้หน้าแล้วนะ"
ทันทีที่เย่เทียนพูดจบ บอดี้การ์ดสี่ห้าคนของเซี่ยเทียนเหาก็พุ่งเข้าไปหาเย่เทียน แต่พวกเขาวิ่งช้ามาก เพราะพวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียน จึงเลือกใช้วิธีโจมตีที่งุ่มง่าม พวกเขา้าเอาชนะเย่เทียนด้วยวิธีที่งุ่มง่าม
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนกล้าที่จะสู้กับลูกน้องของเขา เซี่ยเทียนเหาก็พูดเสียงเย็น "เย่เทียน ฉันแนะนำให้แกยอมแพ้แต่โดยดี ไม่งั้นฉันจะทำให้แกอยากตายแต่ตายไม่ได้!"
เย่เทียนไม่ได้สนใจเซี่ยเทียนเหา แค่มองพวกเขาอย่างเฉยเมย
เมื่อเห็นดังนั้น เซี่ยเทียนเหาก็ร้อนใจ รีบชกเย่เทียน ส่วนบอดี้การ์ดของเขาก็ฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปหาเย่เทียน
เมื่อเห็นดังนั้น เย่เทียนก็ยิ้มเล็กน้อย ชกออกไปทันที ทันใดนั้นก็เห็นลมหมัดกระจายออกไป เกิดเป็ลมกระโชกแรง จากนั้นก็เห็นร่างหลายร่างกระเด็นออกไป กระแทกพื้นอย่างแรง เืไหลทะลักออกมาทันที
"อ๊า!"
"ช่วยด้วย!"
"ช่วยด้วย เย่เทียนจะฆ่าคนแล้ว!"
เมื่อเห็นฉากนี้ เซี่ยเทียนเหาก็ใกลัว เขาไม่เคยคิดเลยว่าเย่เทียนจะเก่งขนาดนี้ ลงมือครั้งเดียวก็ต่อยบอดี้การ์ดคนสนิททั้งสี่คนของเขาให้กระเด็นออกไป พลังแบบนี้มันน่ากลัวเกินไป เย่เทียนเป็ยอดฝีมือการต่อสู้จริงๆ เหรอ?
เมื่อเห็นสีหน้าของเซี่ยเทียนเหา เย่เทียนก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ไง กลัวแล้วเหรอ? ถ้ากลัวก็รีบไสหัวไปซะ ฉันอาจจะยกโทษให้แกได้ ไม่งั้นฉันไม่รับประกันว่าจะไม่ตบแกให้ตาย"
"เป็ไปไม่ได้ แกเป็ยอดฝีมือไม่ได้ ฉันบอกแกเลยนะ นี่คือบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉันเซี่ยเทียนเหา ความสามารถของพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาจะเทียบได้ แกสู้พวกเขาไม่ได้หรอก" เซี่ยเทียนเหาะโ
"ฮิฮิ แกพูดแบบนี้แล้วฉันจะเชื่อเหรอ?"
เย่เทียนยิ้มแล้วพูดว่า "ตอนนี้ฉันให้เวลาแกสามวินาที ถ้าแกไม่ไป ฉันจะส่งแกไปอยู่กับบอดี้การ์ดของแก"
"หึ แกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน" เซี่ยเทียนเหาตอบอย่างดูถูก
เย่เทียนหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแกจริงๆ แต่ลูกน้องของแกไม่ได้โง่เหมือนแก พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน เพราะพวกเขามีสติปัญญาต่ำเกินไป แต่ฉันไม่ได้โง่เหมือนแก สติปัญญาของฉันสูงกว่าแกมาก ดังนั้นพวกเขาจะเป็คู่ต่อสู้ของฉันหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฉัน"
"เชอะ!" เซี่ยเทียนเหาโกรธจัดที่ได้ยินเย่เทียนเยาะเย้ยลูกน้องของเขา เขาด่า "แกเป็ใคร ถึงกล้าพูดว่าฉันโง่?"
"แล้วแกเป็ใครล่ะ?"
เย่เทียนถามกลับเมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเทียนเหา
"ฉันเป็ทายาทของตระกูลเซี่ย ฉันชื่อเซี่ยเทียนเหา พ่อของฉันคือคุณชายเซี่ย"
"แล้วไง?"
"ฉันบอกแกเลยนะ ในเมืองนี้ไม่มีใครกล้าขัดขวางฉัน"
………………………….
867
