ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        มู่อวิ๋นจิ่นตัวเเข็งทื่อมองไปที่ฉู่ลี่ เห็นเขาจับจ้องราวกับรอคอยคำตอบจากนางอย่างมีความหวัง

        “อยู่ด้วยกันแบบไหน?” มู่อวิ๋นจิ่นโมโหตัวเองเต็มทนที่ถามขึ้นอย่างสิ้นคิด จนอยากกัดลิ้นตายลงตรงนั้น

        ฉู่ลี่ยังคงลูบผมของนางอยู่ “แล้วเจ้าว่าอยู่แบบไหนเล่า?”

        “แสดงว่าเจ้ากำลังสารภาพรักกับข้าอย่างนั้นหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นเชิดหน้าลอยตา ส่งยิ้มให้เขา

        ฉู่ลี่เลิกคิ้วตอบ “เจ้าจะคิดแบบนั้นย่อมได้”

        ได้ยินประโยคนั้นของเขา มู่อวิ๋นจิ่นรีบก้มหน้ากลั้นเสียงหัวเราะคิกคัก โดยแสร้งไอกลบเกลื่อนแทน “อย่างนั้นให้ข้าคิด ๆ ดูก่อนแล้วกัน” 

        “เมื่อครู่เปิ่นหวงจื่อกำลังจะเข้าสู่ขั้นตอนถัดไป แต่ดูจากท่าทางของเจ้า เหมือนยังไม่ยินยอมพร้อมใจ” ฉู่ลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

        “ออกไปเลย!” มู่อวิ๋นจิ่นหน้าแดงก่ำ ก่อนคว้าหมอนโยนใส่ฉู่ลี่ 

        ฉู่ลี่รับหมอนใบนั้นได้ แล้วเดินไปนั่งบนเตียง ก่อนคว้านางดึงเข้ามาในอ้อมกอด “ไม่ต้องพูดให้มากความ พักผ่อนได้แล้ว”

        มู่อวิ๋นจิ่นเขยิบตัวนอนลงด้านใน โดยหมอนถูกฉู่ลี่ทับอยู่ นางจึงทำได้เพียงนอนกำมือแข็งทื่อติดกำแพง   

        …

        เช้าตรู่วันถัดมา มู่อวิ๋นจิ่นตื่นจากความฝันเพราะสัมผัสได้ถึงเสียงคนข้างกาย นางรีบพรวดเด้งขึ้นมานั่ง มองเห็นฉู่ลี่กำลังสวมชุดอยู่

        ฉู่ลี่ตกใจสะดุ้งโหยง ขมวดคิ้วถามด้วยความตกใจ “เจ้าเป็นอะไรไป?”

        “ตื่นแล้ว ข้าจะออกไปพร้อมกับเจ้า” มู่อวิ๋นจิ่นเดินลงจากเตียงไปเลือกชุดในตู้

        ฉู่ลี่หันกลับมามองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        หลังจากที่ฉู่ลี่สวมชุดเรียบร้อย เสี่ยวจวี๋ได้ยกอาหารเช้ามาให้ และเตรียมเข้าไปช่วยมู่อวิ๋นจิ่นเกล้าผม แต่นางกลับรวบผมเปียเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        มู่อวิ๋นจิ่นตักโจ๊กขึ้นทานได้เพียงไม่กี่คำ ด้านนอกกลับมีเสียงฝนตกเปาะแปะดังขึ้น ช่วงเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิที่เอาฝนมาด้วย กำลังจะส่งผลให้อากาศเย็นขึ้นรวดเร็ว

        ฉู่ลี่และมู่อวิ๋นจิ่นรีบทานอาหารเช้าอย่างว่องไวเพียงไม่กี่คำ

        ติงเซี่ยนที่ยืนรออยู่หน้าเรือนเห็นเจ้านายทั้งสองมาด้วยกัน จึงเอ่ยด้วยเสียงสดใส “ลมพัดมาวูบใหญ่ตั้งแต่เช้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”

        ฉู่ลี่และมู่อวิ๋นจิ่นหันขวับมองติงเซี่ยน สายตาเหมือนมีแผนบางอย่างในใจ 

        ติงเซี่ยนอมยิ้ม เดินเข้ามารายงานสถานการณ์ให้ฉู่ลี่รับทราบ “องค์ชาย องครักษ์ลับถูกส่งไปช่วยกั้นทำนบ แต่ด้วยฝนที่ตกอยู่ตลอด ส่งผลให้เสบียงอาหารที่แจกจ่ายไปก่อนหน้านี้หมดลงอย่างรวดเร็ว เกรงว่าต้องทูลรายงานเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบ เพื่อให้อนุมัติเสบียงอีกรอบหนึ่ง ”

        ฉู่ลี่พยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ  ก่อนเดินตรงไปที่ทำนบทางทิศตะวันตก

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินตามมาข้างหลังฉู่ลี่ ด้วยความระมัดระวังทุกฝีก้าว กลัวว่าหากไม่ทันระวังตัวจะหล่นลงหลุมโคลนอีก เมื่อนางได้ฟังสิ่งที่ฉู่ลี่และติงเซี่ยนสนทนากันอยู่นั้น นางกลับคิดว่าการทำเช่นนี้ต่อไป อาจจะไม่ใช่ทางออก

        ทั้งสามคนกำลังเดินตรงไปทางทิศตะวันตก ทว่าด้านหน้ากลับปรากฏรถม้านำทาง ตามด้วยขบวนติดตามที่เป็นทหารทั้งหมดขึ้น

        จากนั้นรถม้ามาหยุดลงตรงหน้าของทั้งสามคน ม่านรถม้าถูกเปิดออก รอยยิ้มที่งดงามปรากฏขึ้นบนรถม้า

         “พี่ลี่ พี่สะใภ้อวิ๋นจิ่น…”

        คนที่มามิใช่ใครอื่น นั่นก็คือฉินมู่เยว่

        มู่อวิ๋นจิ่นนึกไม่ถึงว่าฉินมู่เยว่จะมาโผล่ที่เมืองชิงโจวได้

        ฉินมู่เยว่เชิดหน้าชูคอเดินลงมาโดยไม่แยแสมู่อวิ๋นจิ่นแม้แต่น้อย บ่าวรับใช้ข้างกายนางช่วยกางร่ม พานางเดินไปหาฉู่ลี่ “พี่ลี่ ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง ชายแดนบางส่วนไม่สงบ น้องจึงได้รับพระบัญชาให้ไปดูแล ประจวบเหมาะกับต้องผ่านมาที่เมืองชิงโจวพอดิบพอดี”

         “ใช่แล้ว ก่อนออกเดินทาง ทราบมาว่าฝนในเมืองชิงโจวตกอย่างหนัก ฝ่าบาทจึงพระราชทานเสบียงอาหารมาด้วย” ฉินมู่เยว่ชี้ไปที่เสบียงอาหารสิบเกวียน

        ทางด้านชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมา ต่างซาบซึ้งกันเป็นแถว ๆ “รองแม่ทัพฉิน ช่างเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยม ไม่เพียงชนะการศึกมาหลายสนาม ยังมาช่วยแก้ปัญหาความเดือดร้อนให้พวกเราอีก”

        “ไม่ต้องออกปากชมกันไป นี่เป็นหน้าที่ที่รองแม่ทัพต้องทำอยู่แล้ว” ฉินมู่เยว่ยิ้มมุมปาก มองไปทางมู่อวิ๋นจิ่น

        หยางว่านซานรีบเดินเข้าไปทำความเคารพฉินมู่เยว่ “ข้าน้อยคารวะรองแม่ทัพฉิน”

        “ไม่ต้องมากพิธี”

        “รองแม่ทัพฉินมาเยือนเมืองชิงโจวพร้อมด้วยเสบียงอาหาร เช่นนั้น อยู่พักที่นี่สักสองสามวันแล้วกัน” หยางว่านซานพูดตามมรรยาท

         “ดีเลย” ฉินมู่เยว่ตอบรับอย่างไม่ลังเล

        มู่อวิ๋นจิ่นเหลือบมองไปที่ฉู่ลี่ ยื่นมือไปกระตุกชายเสื้อของเขา “ไม่ใช่ว่าจะไปดูทำนบที่ทิศตะวันตกหรอกหรือ?”

        “ไปกันเถอะ” ฉู่ลี่โอบเอวนางเดินไปดูทำนบกั้นน้ำในทันที

        ฉินมู่เยว่มองทั้งสองคนเดินไป จึงหันมาสั่งคนข้างนางว่า “พวกเจ้าเอาเสบียงแจกจ่ายกันก่อน ข้าจะไปเดินดูสภาพของเมืองชิงโจวหน่อย”

        สิ้นเสียง ฉินมู่เยว่สาวเท้าไล่ตามทั้งสองไปติด ๆ “พี่ลี่ รอข้าด้วย”

        …

        ทางทิศตะวันตกที่มู่อวิ๋นจิ่นเห็นคุณป้าอุ้มลูกชายเมื่อครั้งก่อนนั้น มีผืนนาที่ถูกน้ำซัดท่วมจนมิดสายตา

        “ครั้งก่อนที่ชนะศึกเดินทางกลับราชสำนัก เมืองชิงโจวแห่งนี้ยังดูสงบสุข มาตอนนี้นึกไม่ถึงว่าจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ไปได้” ฉินมู่เยว่พาดมือไพล่หลัง

        ฉู่ลี่มิได้สนใจในสิ่งที่นางเล่า กลับมองไปที่หยางว่านซาน “นอกจากที่นี่แล้ว ยังมีที่อื่นที่โดนน้ำท่วมอีกหรือไม่?”

        หยางว่านซานส่ายหน้าถอดถอนใจ “ฝนที่ตกลงมาไม่มีแนวโน้มที่จะหยุดลงง่าย ๆ ทำให้น้ำที่ท่วมอยู่แล้วเพิ่มปริมาณสูงขึ้น จนกระทั่งคิดหาวิธีแก้ไขไม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        “เมื่อวานนี้ชาวบ้านบางส่วนเห็นตรงกันว่า หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป สู้ย้ายที่ลงหลักปักฐานไปเมืองอื่น ดีกว่ารอความตายอยู่ที่นี่ กว่าการช่วยเหลือจากราชสำนักมาถึง”

        “ใช่แล้ว เมื่อครู่ระหว่างทางในเขตหยางสุ่ยที่อยู่ห่างไปสิบกว่าลี้ ที่นั่นท้องฟ้าสดใส คงมีเพียงที่เมืองชิงโจวเท่านั้นที่ฝนตกตลอดเวลา” ฉินมู่เยว่เล่าให้ฟัง

        มู่อวิ๋นจิ่นมองภาพเบื้องหน้าด้วยอาการถอนใจที่มิอาจสามารถช่วยเหลือได้แม้แต่น้อย จึงเลือกปิดปากเงียบ ตั้งใจฟังบทสนทนาของทุกคนต่อ

        “แย่แล้ว แย่แล้วจริง ๆ” เสียงชายคนหนึ่งตะโกนร้องขึ้นมา

        ทุกคนในที่นั้นต่างหันไปมอง เห็นชายผู้นั้นเดินไปล้มไปในโคลนอยู่หลายครั้ง ทว่ายังคงลุกขึ้นวิ่งมาทางฉู่ลี่

         “องค์ชาย ใต้เท้าหยางแย่แล้ว ภูเขาทางทิศใต้มีหินถล่มลงมา ทำให้ชาวบ้านที่อาศัยอยู่เชิงเขาได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก อีกทั้งหมอก็ยังไม่พอต่อความต้องการขอรับ”

        ฉู่ลี่ได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้าทันที “รีบไปดูกันเร็ว”

        …

        ไม่นานนัก ทุกคนในที่นั้นต่างพากันวิ่งไปที่ภูเขาทางทิศใต้ เห็นหินถล่มลงมาจากภูเขาจำนวนมาก ชาวบ้านมากมายต่างนอนแผ่ บางคนบาดเจ็บที่หัวบ้าง หลังบ้าง รวมไปถึงส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย จนเลือดไหลนองทั่วไปหมด 

        ในเวลานี้ มีหมอสองท่านกำลังช่วยชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อเห็นฉู่ลี่มาถึงต่างรีบวิ่งกรูเข้าไปหา “องค์ชาย เรื่องที่เกิดขึ้นเหนือความคาดหมาย คนที่ได้รับบาดเจ็บมีมากเหลือเกิน”

        “มีทางไหนที่จะสามารถหายามาได้?” ฉู่ลี่ถามขึ้น

        “เมืองชิงโจวส่วนใหญ่เป็นภูเขาเกรงว่าขึ้นไปตอนนี้คงไม่ได้ ฉะนั้นตอนนี้มีเพียงที่ภูเขาชิงเฟิงที่ห่างไปสิบลี้ที่จะเก็บสมุนไพรมาได้เท่านั้น แต่ว่าคนช่วยมีไม่เพียงพอพ่ะย่ะค่ะ” หมอมีสีหน้าเคร่งเครียด

        “ข้าไปเก็บสมุนไพรมาให้เอง” มู่อวิ๋นจิ่นออกตัว “หมอบอกมาเลยว่าต้องการสมุนไพรตัวไหนบ้าง”

         “พระชายาจะไปด้วยองค์เองมิได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ เรื่องการเก็บยาสมุนไพรเป็นงานใช้แรง จะให้หม่อมฉันยกให้พระชายาทำได้เช่นไรพ่ะย่ะค่ะ” หยางว่านซานมองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยสายตาที่ดูร้อนรน

        มู่อวิ๋นจิ่นขมวดคิ้ว “เรื่องหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ไม่ต้องมาพูดมาก รีบบอกข้ามาว่าต้องใช้สมุนไพรตัวไหนบ้าง”

        ฉู่ลี่มองไปที่มู่อวิ๋นจิ่นด้วยความลังเล แต่มู่อวิ๋นจิ่นกลับพรวดขึ้นมาว่า “ไม่เป็นไร แค่ไปเก็บสมุนไพรแค่นั้น มิใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

        หมอรีบเปิดกล่องยา ก่อนหยิบตำรายาสมุนไพรออกมาเล่มหนึ่ง และเปิดค้นหา “ในนี้มีภาพวาดประกอบสมุนไพร จะช่วยให้แยกแยะได้ง่ายพ่ะย่ะค่ะ” 

        มู่อวิ๋นจิ่นรับตำรายาสมุนไพร มองไปที่ภาพในตำราก่อนพยักหน้าแล้วพับตำรายัดใส่เสื้อด้านใน

        “เรื่องนี้รอช้ามิได้ เช่นนั้นข้าต้องไปแล้ว” มู่อวิ๋นจิ่นกล่าวจบ คว้ามือไปหยิบตะกร้าสาน เตรียมมุ่งหน้าไปที่ภูเขาชิงเฟิงตามที่หมอชี้บอก

        ฉู่ลี่คว้าแขนมู่อวิ๋นจิ่นมาจับเอาไว้ และยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูนาง “เจ้ามั่นใจใช่หรือไม่ว่าทำได้?” 

        “แน่นอนอยู่แล้ว ฝีมือระดับข้า เจ้ายังไม่วางใจอีกหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นกดเสียงต่ำ ขมวดคิ้วมองไปที่ฉู่ลี่ “เจ้าอยู่ดูสถานการณ์ที่นี่ ข้าจะรีบไปรีบมาให้เร็วที่สุด”

        จากนั้นฉู่ลี่ได้ปล่อยแขนมู่อวิ๋นจิ่นออก

        ทันใดนั้นมู่อวิ๋นจิ่นหายวับไปอย่างรวดเร็ว ด้านฉู่ลี่ไม่วางใจ ส่งสายตาไปให้ติงเซี่ยน ก่อนสั่งว่า “เจ้าแอบตามไปด้วยแล้วกัน”

        “พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”

        ฉินมู่เยว่เห็นฉู่ลี่เป็นห่วงเป็นใยมู่อวิ๋นจิ่น นางหรี่ตาลง มือทั้งสองข้างค่อย ๆ กำเข้าหากันแน่น

        …

        มู่อวิ๋นจิ่นออกไปได้ระยะหนึ่งเห็นรอบข้างไม่มีใครแล้ว จึงใช้วิชาตัวเบาเหาะไปที่ภูเขาชิงเฟิงรวดเร็วปานสายลม

        ติงเซี่ยนตามหลังนางไปติด ๆ เดิมทีเขาคิดว่าจะไล่ตามมู่อวิ๋นจิ่นได้ทัน แต่กลับพบว่ามู่อวิ๋นจิ่นทิ้งระยะห่างออกไปไกลจนมองแทบไม่เห็น ดังนั้นเขาจึงใช้วิชาตัวเบามุ่งหน้าตามนางไปแทน

        หลังจากใช้วิชาตัวเบาเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม มู่อวิ๋นจิ่นก็หยุดพักตรงเชิงเขา พอเงยหน้าขึ้นมานางกลับเห็นแสงอาทิตย์ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า

        นี่คือแสงอาทิตย์ที่ไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว…

        มู่อวิ๋นจิ่นถอนหายใจยาว ตอนนี้นางยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์เพื่อขจัดความชื้นในร่างกาย ทั้งยังได้กลิ่นมวลบุปผาที่ลอยโชยมาราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ก็มิปาน

        ระยะทางเพียงแค่สิบลี้กว่า ๆ เหตุใดสภาพอากาศถึงแตกต่างกันได้มากถึงเพียงนี้?

        มู่อวิ๋นจิ่นได้แต่ส่ายหน้า ก่อนหยิบตำราสมุนไพรออกมาเทียบภาพวาดกับของจริง 

        บนเขาชิงเฟิงมีสมุนไพรมิน้อย มู่อวิ๋นจิ่นยิ่งเดินขึ้นไป ยิ่งเก็บสมุนไพรใส่ตะกร้าสานมากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งตะกร้าสานยัดไม่ไหว นางจึงเลือกลงจากภูเขา

        ระหว่างทางที่กำลังเดินลง บนเชิงเขามีเสียงการต่อสู้กันดังขึ้น

        มู่อวิ๋นจิ่นหยุดฝีเท้าลง นางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะรีบเข้าไปแอบหลังต้นไม้ใหญ่ ชะเง้อมองภาพด้านล่าง และมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น…