ผ่านมาหนึ่งเดือนในโลกจริงแล้ว ตอนนี้งานวิจัยของกลุ่มผมได้เสร็จลงเรียบร้อยแล้วผลปรากฏว่าเมื่อนำไปส่งอาจารย์ที่มหาลัย อาจารย์ถึงกับอึ้งครับแถมยังขออนุญาตเอางานวิจัยของพวกผมไปให้องค์กรกลางไปดำเนินงานต่อสรุปง่ายๆก็คืองานวิจัยผ่านฉลุย และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะเข้าเกมแล้ว แต่เสียดายที่ผมต้องออกมาสู่โลกในเกมที่เขาเรียกกันว่าเมืองเริ่มต้นแล้วเฮ้อ ใจจริงผมก็อยากจะนั่งต่อนะ แต่ดันไปรับปากเพื่อนๆว่าจะเข้าร่วมกลุ่มของเพื่อนที่อยู่ในเกมวันนี้เลยจำใจต้องเลิกการนั่งสมาธิก่อนขอบอกไว้ก่อนนะครับว่าั้แ่ออนไลน์ครั้งแรกจนถึงตอนนี้ในเกมผมยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเลยนะครับถึงจะรู้สึกถึงสัตว์พวกนั้นก็เถอะพูดแล้วก็ทำใจยาก เื่อาหารไม่ต้องถามหรอกครับ บอกได้เลยว่าั้แ่เริ่มเกมก็ยังไม่ได้ทานอะไรอีกเช่นกันครับแบบว่าอยู่ในสมาธิไม่รู้สึกถึงความหิวเลย รู้แต่ว่ามีความสุขเท่านั้น หุหุ
พอจัดแจงทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วผมก็เอาอาสนะมาปูแล้วสวมเครื่องเล่นเกมจากนั่นก็นั่งในท่านั่งสมาธิปรับใจสักพักก็กดปุ่มด้านขวาบนหมวก แล้วก็วูบบบบ
'ยังมีความสุขเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะอยากอยู่ให้นานกว่านี้จังแต่ยังไงเราก็รับปากไว้แล้วว่าจะเข้ากลุ่มเพื่อน ' ผมค่อยๆปรับใจลงมาเรื่อยๆเพื่อให้ใจอยู่ในระดับปรกติ
พอผมลืมตาขึ้นเท่านั้นแหละ
ผมน่ะเอิ่ม ขอบอกเลยว่าเห็นชัดมากๆเลยครับสัตว์อะไรไม่รู้ตอนนี้พวกเขากำลังล้อมผมอยู่ที่น่าแปลกคือ เขาคุกเข่าและก้มหัวแถมยังหันหน้ามาทางผมทั้งหมดด้วย ผมน่ะเอิ่ม อธิบายไม่ถูกครับและตอนนี้ก็มีสัตว์รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่งชุดหรูหราประดับด้วยอัญมณีเม็ดใหญ่ชุดที่เขาสวมคล้ายๆชุดโบราณๆ แต่สวยมาก รูปร่างของเขาเล็กกว่าสัตว์ตัวอื่นอย่างมากเขาสูงประมาณตึกสองชั้นนี่แหละครับ เขากำลังจ้องผมอยู่ พูดไม่ถูกครับผมได้แต่ยิ้มให้เท่านั้นแหละ แต่พอเขาเห็นผมยิ้มปุ๊บเขาก็คุกเข่าลงทันที
"ทะ ท่านราชันย์ลืมตาขึ้นมาแล้ว!!! พวกเ้าจงฟังท่านราชันย์ลืมตาขึ้นมาแล้ว"สัตว์รูปร่างคล้ายมนุษย์ะโเสียงดังมากๆๆๆๆ
"เฮ้ท่านราชันย์ลืมตาแล้วพวกเรา"สัตว์รูปร่างแปลกประหลาดแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวะโลั่น
เฮๆๆ เฮ้ๆๆ เฮ้ๆๆ
"ท่านราชันย์เหรอ....เเล้วใครคือราชันย์วะครับ" ผมค่อยๆพูดออกมาแต่ทำไมผมถึงฟังภาษาพวกเขารู้เื่ล่ะ ทั้งๆที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยแล้วผมก็ตอบเป็ภาษาเขาไปเรียบร้อย
"ท่ะ ท่านราชันย์ฟังภาษาของพวกเราออกงั้นรึ"ดูเหมือนเขาจะใมาก แล้วถามผมกลับ คำตอบคือผมก็อธิบายไม่ถูก มันเป็ความลับ
"ผมจะรู้เหรอครับ เอ่อ แต่ก็พอฟังออกและพอพูดได้ด้วยครับ" ก็พูดๆในทางที่น่าเชื่อถือ มั้ง
"ท่านไม่ต้องพูดสุภาพเช่นนั้นกับพวกเราก็ได้ พวกเาาวอสูรยินดีต้อนรับท่านราชันย์ขอรับ"เขาพูดพร้อมกับเอาหน้าผากเขกพื้น สัตว์ตัวอื่นๆก็ทำเหมือนกันด้วย
"ว่าแต่ทำไมพวกคุณถึงเรียกผมว่าราชันย์ละครับทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่สิต้องเรียกว่าไม่รู้เื่อะไรเลยต่างหากยิ่งพูดก็ยิ่ง งง ตัวเองแฮะ" ผมถามออกไปตรงๆ ก็จริงนี่นา ผมมานั่งสมาธินะ ไม่ได้ทำอะไรเลย
"ท่านราชันย์อย่าถ่อมตัวไปเลยเป็เพราะอำนาจของท่าน ที่แผ่ออกมา ั้แ่ตอนที่ท่านเข้ามาใหม่ๆ จนถึงตอนนี้ได้ทำให้สัตว์อสูรเช่นเราหยุดคลุ้มคลั่งและเลิกเข่นฆ่ากันในที่สุดอำนาจท่านช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน ครั้งแรกที่ข้าเห็นท่านั่งอยู่ข้าทำวิธีต่างๆเพื่อฆ่าท่าน แต่ก็ไม่เป็ผล ศาสตราวุธไม่ยอมทำร้ายท่านเลยเวทย์มนต์ก็ใช้กับท่านไม่ได้ สุดท้ายแล้วข้าาาแห่งอสูรก็ยอมพ่ายแพ้ต่อท่านจนถึงปัจจุบันนี้เวลาได้ผ่านมาร้อยกว่าปีแล้ว อำนาจของท่านได้แผ่ขยายไปทั่วภพของอสูรทำให้พวกสัตย์อสูรหยุดคลั่ง หยุดเข่นฆ่ากัน พอพวกเราเลิกฆ่ากัน ผ่านไปไม่ก็ปี ก็มีต้นไม้ใบหญ้าผุดขึ้นมาจากดินมีน้ำซึมออกมา จากภพอสูรนั้นร้อนระอุยิ่งกว่าไฟแห่งดวงอาทิตย์ บัดนี้ได้ร่มเย็นและอบอุ่น ข้าไม่สามารถรับรู้ได้ว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไรสิ่งเหล่านี้เกินกว่าอำนาจของข้า แต่พอเข้าใกล้ท่านเท่านั้นข้าถึงได้รับรู้ว่าท่านยิ่งใหญ่เพียงไหนตอนนี้ภพอสูรนั้นอุดมสมบูรณ์อย่างไม่เคยเป็และไม่เคยเห็นั้แ่ข้าถูกส่งมาเมื่อหลายร้อยล้านปีบัดนี้นับวันร่างกายของพวกเรา ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดียิ่งอยู่ใกล้ท่านยิ่งมีความสุข ข้านึกถึงความแค้นไม่ออกเลยยิ่งไม่แค้นเราก็ไม่คลั่ง พวกเรายิ่งเปลี่ยนแปลงเร็วเท่านั้น ตอนนี้พวกเราเลิกเข่นฆ่ากันแล้วเพราะมีอาหารอันอุดมสมบูรณ์อยู่รอบกายจึงไม่จำเป็ต้องเข่นฆ่ากันอีกภพเราร่มเย็นเป็สุขเพราะอำนาจของท่านราชันย์" สัตว์คล้ายมนุษย์เอาหัวทิ่มพื้นอีกครั้งแต่ว่าเมื่อกี้ผมได้ยินว่าั้แ่ผมมาผ่านมาร้อยกว่าปีแล้วเฮ้ยเวลาในเกมมันผ่านเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ไอ้ชัยบอกว่าสองชั่วโมงเท่ากับหนึ่งวันนี่ผมออนไลน์มา เดือนกว่ามันต้องผ่านมาประมาณสองปีกว่าๆไม่ใช่เหรอแล้วอยู่มาเป็ร้อยล้านกวาปีนี่มันอาราย ช่างมันก่อน ไหนๆเราก็จะไปแล้วฝากอะไรไว้สักหน่อยก็แล้วกัน
ตอนนี้ผมกำลังคิดอยู่ว่าควรฝากอะไรดีสักพักก็นึกถึงหลักปรัชญาหนึ่ง เอาแบบนี้แหละครับ ผมจึงพูดออกไปช้าๆ แบบดัดจริตเสียงให้น่าเชื่อถืออ่ะทำยากจัง
"ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมถึงเรียกผมว่าราชันย์แต่ว่าการที่ท่านเลิกเข่นฆ่ากันนั้น เป็สิ่งที่ดีแล้วครับเพราะสิ่งนี้จะนำสันติภาพที่แท้จริงมาสู่พวกท่านผมขอรบกวนให้ท่านจัดที่นั่งสูงๆให้ผมได้หรือเปล่าครับ ผมจะพูดอะไรบางอย่างให้ทุกท่านฟัง" ผมก็พูดไปสองไพเบี้ยไม่รู้เื่ อะไรเลย
"ได้ขอรับท่านเราจะจัดให้เดี๋ยวนี้เลย" สักพักเขาก็ผายมือออกมาก็มีแท่นหินที่ถูกทำขึ้นอย่างประณีตที่ประดับด้วยรัตนชาติโผล่ขึ้นตรงหน้าผม'สวยมาก ผมล่ะอยากแกะเอาไปขาย ราคาต้องดีแน่ ๆ
"อะแฮ่ม รบกวนท่านใช้เวทย์ทำความสะอาดร่างกายของผมให้สะอาดได้หรือเปล่าครับ" ผมขออีกครั้ง แม้จะไม่รู้ว่าเขาจะทำให้ได้หรือเปล่า
"แต่ว่าเวทมนตร์ของเราไม่สามารถใช้กับท่านได้" าาพูดด้วยความอ่อนไหว
"ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าเกิดอะไรขึ้นได้โปรดลองใช้อีกครั้งได้ไหมครับ เชิญเลยครับเพราะผมอยากให้ท่านมีส่วนร่วมในครั้งนี้ด้วย เอ่อกรุณาเปลี่ยนชุดให้ผมด้วยนะครับ" ผมส่งยิ้มให้เขา
"ขะ ขอรับ" ปรากฏวงเวทย์สีฟ้าที่ใต้เท้าของผม จากนั้นก็ปรากฏน้ำมาคลุมร่างของผมพอทำความสะอาดร่างกายผมเสร็จ อสูรตนหนึ่งก็นำอาภรณ์ที่ถูกทำอย่างประณีตมาให้ผมในท่าคุกเข่าใช่อสูรตัวนี้สูงเท่าตึกสองชั้นครับแล้วชุดมันก็ดูเหมือนจะพอดีกับตัวผมด้วยหรือว่าพวกเขาเตรียมกันมาล่วงหน้าแล้วหรือเปล่านะ
ผมก็รับมาสวมใส่ทันทีพอเสร็จทุกอย่าง ผมก็ได้ขึ้นไปนั่งบนแท่นหิน จากนั้นแท่นก็ยืดสูงขึ้นจนผมอยู่สูงกว่าศีรษะของพวกเขาแล้วผมเริ่มปรัชญาที่นึกได้ และวิธีการสงบจิตให้กับพวกอสูรฟังโดยเสียงของผมส่งถึงอสูรทุกตนที่อยู่ในภพนี้ แม้จะไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรไปก็เถอะพอผมพูดเสร็จก็เกิดแสงสว่างขึ้นกับร่างกายของสัตว์อสูรแล้วร่างกายของเขาก็เปลี่ยนไป กลายเป็รูปร่างมนุษย์ สูงประมาณสองเมตรหน้าตาหล่อเหล่าคมคาย มีแต่เพียงสีผิวเท่านั้นที่เป็สีแดงจากที่สูงและใหญ่ยิ่งกว่าูเา ตอนนี้ภาพที่ผมเห็นก็คือ สัตว์อสูรไม่สิตอนนี้เป็มนุษย์แล้ว พวกเขากอดคอกันร้องให้ดีใจกันใหญ่ไม่เว้นแม้กระทั่งาาของสัตว์อสูรก็ร้องให้กับเขาด้วย มันเป็ไปได้ไงล่ะนั่น เอาตามตรงนะที่ผมพูดไปน่ะมั่วนิ่มทั้งนั้นเอาหลักนู้นนี่นั่นมาผสมปนเป แต่ผลที่เกิดทำเอาอึ้งจนพูดไม่ออก ผมรอให้พวกเขาร้องให้จนเสร็จในที่สุดาาอสูรก็เป็ฝ่ายพูด
"ข้าข้าไม่เคยรู้สึกดีเช่นนี้มาก่อนเลย แต่ก่อนข้ามีแต่ความแค้นและความอยากเข่นฆ่าแต่พอฟังสิ่งที่ท่านพูดแล้ว ข้าก็ได้เข้าใจถึงการอยู่ร่วมกันและการปกครองที่แท้จริง บัดนี้ร่างกายและจิตใจของข้ากลับเปี่ยมไปด้วยความสุขที่แม้ข้าจะตามหาทั้งชีวิตก็ไม่อาจมีความสุขเช่นนี้ได้ ข้าขอขอบใจท่าน ขอบใจท่านขอบใจจากใจจริง พวกพวกข้าขอตอบแทนท่านสักหน่อยได้หรือไม่ ขอท่านราชันย์อย่าปฏิเสธเลยเพราะพวกเรา้าตอบแทนจากใจจริง" เขานั่งคุกเข่าแล้วมองผมด้วยสายตาแห่งความดีใจผมก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรจึงตอบตกลงไป พอผมตอบตกลงแค่นั้นแหละ พวกเขาก็มองหน้ากันแล้วพยักหน้าให้กันหงึกๆ เหมือนส่งสัญญาณอะไรสักอย่าง
จากนั้นาาอสูรก็มายืนตรงหน้าผมพวกอื่นๆก็เริ่มมาเรียงแถวรอบๆผม าาอสูรคุกเข่าลงแล้วใช้เล็บกรีดเืของตัวเองมนุษย์อสูรทุกตัวก็ทำแบบเดียวกัน เืไหลนองไปทั่วพื้น แต่แทนที่จะมีกลิ่นคาวกับมีกลิ่นที่หอมบริสุทธิ์คล้ายๆกับกลิ่นดอกไม้ จากนั้นเืพวกนี้ก็มารวมอยู่ใต้เท้าของผม เฮ้เพื่อน นี่มันเืนะครับ อย่าทำอะไรเถื่อน ๆแบบนี้จิ
ข้าในนามแห่งข้า เมฟิราชาาอสูรขอใช้เือันบริสุทธิ์ทำพันธะสัญญาโบราณกาลแห่งเืข้าขออยู่ได้อาณัตินายเหลือหัวของข้า ท่านราชันย์อสูร นับตังแต่บัดนี้เป็ต้นไปจักสามารถเรียกใช้ข้าได้ทุกเมื่อตามความประสงค์ของท่านราชันย์ผู้ทำพันธะสัญญาเื
จากนั้นอสูรทุกๆตนก็พูดเช่นเดียวกันแต่แปลกนะทำไมผมถึงจำชื่อเขาได้ทุกตน
พอเสร็จพิธีเืทั้งหมดก็เข้ามาหลอมรวมกับร่างกายของผมผมรู้สึกถึงความทรงจำของอสูรแต่ละตน รวมถึงการใช้ความสามารถต่างๆด้วยถึงจะเยอะก็เถอะแต่ก็ยังจำได้ จากนั้นก็มีแสงสีดำมาอยู่ตรงหน้าผากผมเหมือนจะขออนุญาตผมก่อนผมก็ยกมือซ้ายขึ้นมาเหมือนรู้งาน ก็รู้มาจากความทรงจำของาาอสูรนั่นแหละครับสักพักแสงสีดำก็ซึมเข้ามือซ้ายของผมพร้องกับปรากฏสัญลักษณ์ อะไรไม่รู้สีดำๆผมสูดหายใจเข้าลึกๆ
"พิธีเสร็จสิ้นแล้วขอรับท่านราชันย์จากนี้ไปไม่ว่าท่านจะอยู่แห่งใดก็สามารถเรียกใช้พวกเราได้ทุกเมื่อตามความประสงค์ของท่านและไม่ว่าท่านจะอยู่แห่งใดก็สามารถมาหาพวกเราได้ทุกเมื่อ"าายังคุยกับผมในท่าคุกเข่าอยู่
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับครับท่านาาแต่จากนี้ไปผมคงต้องกลับสู่โลกของนักผจญภัยแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงครับผมจะมาเยี่ยมเยียนทุกท่านบ่อยๆแน่นอน" ผมพูดกับาาด้วยรอยยิ้ม ท่านาาได้ยินเหมือนจะน้ำตาไหลนองหน้าเลยอ่ะครับ
"ท่าน ท่านจะกลับแล้วเหรอขอรับเราอยากให้ท่านอยู่ต่อ แต่จะอย่างไรขอให้ท่านราชันย์โชคดีนะครับท่านคือราชันย์ของพวกเราเหล่าอสูร" าาอสูรตอบกลับทั้งน้ำตา อสูรตนอื่นก็มีลักษณะคล้ายๆกันผมล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย ว่านี่เป็แค่เพียงเกม
"ขอบคุณทุกท่านมากเลยนะครับผมต้องกลับโลกของนักผจญภัยแล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะครับ" ผมยิ้มให้กลับอสูรทุกตนจากนั้นผมก็เปลี่ยนมาใส่ชุดเริ่มต้นพร้อมกับคืนชุดให้กับาา แต่าากลับปฏิเสธบอกว่าชุดนี้เป็ของผม เลยเก็บใส่กระเป๋าใบเล็กๆไปแต่ให้ตายสิกระเป๋าใบเล็กนิดเดียวแต่ใส่ชุดได้ทั้งชุดเนี่ยนะแถมไม่ต้องยัดแค่เพียงแตะเท่านั้นเองจากนั้นผมก็กล่าวลาพวกอสูรสักพัก ก็ได้เวลาที่ต้องกลับแล้วพวกอสูรหลายตนก็ร้องไห้ฟูมฟาย สักพักผมจึงหลับตาลง
การกลับไปสู่โลกของนักผจญภัยนั้นไม่ยากครับ วิธีง่ายสุดเพียงแค่ตายเท่านั้นเองและตอนนี้ผมก็ไม่คิดจะทำหรอกครับ แต่ใช้วิธีอื่นแทนมันเป็วิธีพิเศษที่เป็ความลับ คล้าย ๆ กับการหาประตูลับ ผมหลับตาลงหาช่องทางที่ผมถูกส่งมาก็เห็นเส้นสายเล็กๆอยู่ แล้วก็กลับไปทางนั้นเลยก่อนที่จะถึงปลายทางผมได้ผนึกพลังทั้งหมดไว้ในร่างกายไว้ทั้งหมดแบบว่าเอาซ่อนไว้ซ้อนจิตอีกขั้นหนึ่งอะนะจากนั้นก็ พรึบบบบบ
เมื่อผมค่อยๆหายตัวไปแล้วจนหายไปในที่สุดาาอสูรก็มีน้ำตานองหน้าอีกครั้ง
"อำนาจอำนาจของท่านช่างยิ่งใหญ่จริงๆ ถึงแม้ว่าท่านจะจากไปแล้วแต่ภพนี้ก็ยังอุดมสมบูรณ์เช่นเดิมไม่หายไปไหน พวกข้าจะอยู่ในอาณัติของท่านจนกว่าชีพจะสูญสลายท่านราชันย์ของพวกเรา"
กลับมาด้านผมบ้าง
"ยินดีต้อนรับท่านนักผจญภัยเข้าสู่เกมInfinity online ค่ะ"
"สวัสดีครับเอ่อ ..คุณ" ผมพูดกับพนักงานที่ไม่ใช่คนเดิม
"แคชค่ะ" เธอตอบอย่างรวดเร็วเหมือนรู้หน้าที่
"ครับคุณแคชผม้าเริ่มเกมเลยครับพอดีว่าสร้างตัวละครเรียบร้อยแล้วครับ"ผมพูดเพราะไม่รู้จะยกอะไรมาพูดก่อนดี
"เอ่อขอตรวจสอบไอดีสักครูหนึ่งนะคะ" เธอกล่าวแล้วตรวจสอบอะไรบางอย่าง ผ่านไปสักพัก
"ขออภัยค่ะ กรุณาลงทะเบียนให้เสร็จก่อนค่ะคุณยังไม่ได้รับแถบข้อมูลของทางระบบเลยนะคะ" พนักงานบอกผม 'เอ้าเหรอ ไหนคนก่อนบอกว่าเสร็จแล้วไงไหงเป็งี้อ่ะ'
"หระ เหรอครับ ว้า แย่จังนะครับ แล้วผมต้องทำยังไงต่อเหรอครับ" ผมตอบออกไป ในใจก็งงๆอยู่ไม่น้อยเลย
เธอยิ้มเเล้วผายมือออก ก็มีกล่องโผล่ขึ้นมาตรงหน้าผมเหมือนตอนเข้ามาใหม่ๆแหละครับ
"กรุณาเดินเข้าไปในกล่องสร้างตัวละครด้วยค่ะ" เธอผายมือให้ผม ผมก็เดินเข้าไปอย่างว่าง่ายแต่จะให้สร้างตัวละครอีกรอบเนี่ยนะ แต่เอนี่ไม่ใช่การสร้างใหม่ แต่เป็การเพิ่มอะไรบางอย่างผมก็เลยปล่อยๆไป
"ขั้นตอนต่อไปนะคะ ในเมื่อคุณสร้างอวตาร์เสร็จมาก่อนแล้วต่อไประบบขออนุญาตแทรกข้อมูลบางอย่าเข้าไปในอวตาร์ของคุณรวมถึงแถบข้อมูลที่ทางเราจะแทรกเข้าไปไว้ในสมองของคุณนะคะสิ่งต่างๆที่ระบบอำนวยให้ จะใช้ในการเพิ่มขีดจำกัดความสามารถของอวตาร์และหากเสียชีวิต ก็จะทำการสร้างอวตาร์จากข้อมูลที่บันทึกไว้โดยอาจสูญเสียระดับลงเล็กน้อย แต่ถ้าหากระบบไม่ได้แทรกอวตาร์ของคุณ อวตาร์ของคุณก็จะไม่มีสิ่งอำนวย ไม่มีเลเวล และหากอวตาร์เสียชีวิต คุณต้องเริ่มสร้างใหม่ทั้งหมดค่ะ" เธออธิบายแบบเป๊ะๆดูเหมือนว่าผมจะคิดถูกนะครับที่ไม่ฆ่าตัวตาย ไม่งั้นต้องเริ่มใหม่แน่เลย
"อ๋อ เข้าใจแล้วครับผมต้องทำยังไงบ้างครับ" ผมพูดอ๋อพอจะเริ่มเข้าใจอะไรนิดหน่อยแล้ว
"กรุณายืนนิ่งๆสักครู่นะคะ"
"ครับ"จากนั้นผมก็เห็นเธอกดอะไรบางอย่าง แล้วกล่องก็ปิดลง แสงสีต่างๆมากมายวิ่งเข้ามาในร่างของผมและปรับเปลี่ยนมวลหยาบต่างๆในร่างของผมเกือบทั้งหมด แต่ก็ช่างเถอะครับในเมื่อนี้มันเป็ร่างหยาบนี่นา พลังผมผนึกในห้วงจิตซ้อนจิตเรียบร้อยแล้ว หายห่วงๆ
เวลาผ่านไปสักครู่การปรับเปลี่ยนแทรกแซงก็สิ้นสุดลง
ระบบทำการสร้างตัวละครของผู้เล่นอตวสัตถาเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้วค่ะ
คราวนี้เสียงดังก้องในหัวผมเลยครับปิดหูก็คงได้ยินอยู่มั้ง
พอส้นเสียงกล่องที่ครอบผมอยู่ก็สลายไปพนักงานก็เดินมาหาผม
"เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะต่อจากนี้คุณสามารถเริ่มเล่นเกมได้เลยค่ะ ้าเริ่มเลยไหมคะ" เธอพูดกับผมเสียงหวาน
"ครับ้าเริ่มตอนนี้เลยครับ" ผมพูดยิ้มๆ
"ค่ะทางระบบจะส่งคุณไปยังเมืองเริ่มต้นเลยนะคะกรุณาเข้าไปรับอุปกรณ์เริ่มต้นที่อาคารผู้เล่นด้วยนะคะขอให้สนุกกับการผจญภัยค่ะ" พอสิ้นเสียงเธอก็ผายมือมาทางผมจากนั้นก็มีวงเวทย์โผล่ที่ใต้เท้าแล้วก็
วูบบบบบบบบ
หลังจากออฟถูกวาร์ปไปแคชทำการติดต่อไปยังเบื้องบนทันที
"ภารกิจการเสริมข้อมูลขั้นสูงเสร็จสิ้นแล้วค่ะ จะให้ทำการเปิดระบบส่งเสริมผู้เล่นอตวสัตถาระดับสูงสุดเลยหรือไม่คะ" แคชติดต่อไปยังเบื้องบน เธอตั้งใจรับฟังคำตอบที่อีกฝ่ายให้มา
"ค่ะทำการเปิดระบบส่งเสริมผู้เล่นเสร็จสิ้นแล้วค่ะ"
…………………………………
นี่แหละโคตรลูกจีเอ็ม
5K
![[Yaoi] จ้าวหลิวเม็ดสิวในยุทธจักร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632399748_63225306.webp)
