เสียงลูกบิดประตูห้องนอนหมุนเปิดออกเบาๆ ลินก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็จังหวะ เธอเพิ่งวางสายจาก "จอย" เพื่อนสาวที่เธอกุเื่ขึ้นมาอ้างเป็ที่พักพิงเมื่อคืน เพื่อเตี๊ยมกันให้เรียบร้อยหากนัทเกิดสงสัยและโทรไปเช็ค
บรรยากาศภายในคอนโดมิเนียมของเธอกับนัทช่างแตกต่างจากโรงแรมหรูเมื่อคืนราวฟ้ากับเหว ที่นี่เต็มไปด้วยความอบอุ่น เป็ระเบียบเรียบร้อย กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมละมุนลอยอบอวล ผ้าม่านสีครีมที่ถูกรวบเก็บอย่างดี แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบกรอบรูปคู่ของเธอกับนัทที่วางอยู่บนหัวเตียง ทุกอย่างดู "ถูกต้อง" และ "ปลอดภัย"
แต่สำหรับลินในตอนนี้... ความถูกต้องเ่าั้กลับทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก
"คุยกับจอยเสร็จแล้วเหรอครับ?"
เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปปรับสีหน้าให้เป็ปกติที่สุด "นัท" แฟนหนุ่มวัย 30 ปี ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ ยืนยิ้มให้เธอด้วยแววตาอ่อนโยน เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กลิ่นสบู่เด็กอ่อนๆ ที่เขาชอบใช้โชยมาแตะจมูก
"อื้อ... จอยมันบ่นเื่งานนิดหน่อยน่ะ พี่นัทหิวไหม? เดี๋ยวลินทำอะไรให้กิน" ลินพยายามเบี่ยงประเด็น เดินเลี่ยงไปทางตู้เสื้อผ้าเพื่อจะเปลี่ยนชุด
"ไม่หิวข้าวหรอกครับ..." นัทเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง วงแขนแข็งแรงแต่สุภาพโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้หลวมๆ คางเกยลงบนไหล่ลาดเนียน "แต่หิวลินมากกว่า... ไม่เจอกันตั้งหนึ่งคืน พี่คิดถึงเราจะแย่"
ลินตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ััของนัทอบอุ่นและนุ่มนวลเหมือนปุยนุ่น แต่มันกลับไม่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกอึดอัดเหมือนมีปลอกคอที่มองไม่เห็นรัดคออยู่
"พี่นัท... คือลิน... ลินเพิ่งกลับมา เหนื่อยๆ น่ะ..." เธอพยายามบ่ายเบี่ยง เสียงอู้อี้ในลำคอ
"นะครับ... นิดเดียวนะ พี่สัญญาว่าจะไม่กวนนาน" นัทกระซิบข้างหู จมูกโด่งกดลงสูดดมความหอมจากซอกคอของเธอ แต่เขาหารู้ไม่ว่า ลินต้องทารองพื้นหนาเตอะเพื่อปกปิดรอยดูดสีแดงช้ำที่คินฝากไว้เมื่อคืน
นัทหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนาประคองใบหน้าสวยหวานอย่างทะนุถนอม ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากบางเบาๆ
จุ๊บ...
จูบของนัทช่างแห้งแล้ง... มันคือการเอาปากแตะปาก ขยับเม้มเล็กน้อยอย่างสุภาพชน ไม่มีลิ้นที่รุกล้ำ ไม่มีความกระหาย ไม่มีความดิบเถื่อน ลินเปิดตารับจูบนั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ในหัวเธอกลับฉายภาพจูบของคินเมื่อคืน จูบที่เหมือนจะสูบิญญา ลิ้นร้อนที่ตวัดเกี่ยวพันจนเธอหายใจไม่ทัน รสชาติของบุหรี่และแอลกอฮอล์ที่ทำให้มึนเมา
"ปากหวานจัง..." นัทถอนจูบออกแล้วยิ้มหวาน โดยไม่รู้เลยว่ารสหวานที่เขาได้รับ คือรสชาติที่เคลือบแฝงไว้ด้วยความผิดบาป
เขาเริ่มรุกเร้าด้วยการดันร่างของลินให้เอนลงบนเตียงนอนนุ่ม ฟูกที่ยุบตัวลงรองรับสรีระของเธอให้ความรู้สึกสบายกว่าเตียงโรงแรม แต่กลับขาดความตื่นเต้น นัทตามลงมาทาบทับ แต่เขายังคงรักษาระยะห่าง ไม่ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมดเพราะกลัวเธอจะหนัก
"วันนี้ลินสวยจัง... ใส่ชุดนี้แล้วดูดีมากเลย" นัทชมเปราะขณะเริ่มปลดกระดุมเสื้อคอเต่าของเธอออก ลินนอนนิ่ง ปล่อยให้เขาทำตามใจ มือไม้ของนัทเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย เขาค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าเธอออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น ราวกับกำลังแกะของขวัญราคาแพงที่กลัวกระดาษห่อจะขาด
เมื่อร่างเปลือยเปล่าของลินปรากฏต่อสายตา นัทก็จ้องมองด้วยความหลงใหล หน้าอกขนาด 41 นิ้วที่ขาวผ่องกองอยู่บนอกแกร่ง เอวคอด 23 นิ้ว และสะโพกผาย 35 นิ้ว สัดส่วนที่เขาภูมิใจนักหนาว่าเป็เ้าของ
"สวย... สวยที่สุดเลยลิน ของลินใหญ่ขึ้นหรือเปล่าเนี่ย?" นัทแซวเล่นๆ พลางเอื้อมมือมาััหน้าอกูเาไฟคู่งาม
ััของนัทเบาหวิว... เขาใช้ฝ่ามือวางแหมะลงบนเนินเนื้อนุ่ม แล้วคลึงวนเบาๆ เหมือนกลัวมันจะบุบสลาย นิ้วมือเขี่ยยอดอกของเธออย่างแ่เบาเหมือนแมวเขี่ย
ลินกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นความหงุดหงิด หน้าอกของเธอที่บวมช้ำจากการถูกคินบีบขยี้อย่างรุนแรงเมื่อคืน ้าััที่หนักหน่วงเพื่อตอกย้ำความรู้สึกนั้น แต่การกระทำของนัทมันเหมือนการเกาไม่ถูกที่คัน ยิ่งเขาทำเบาเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกรำคาญ
บีบสิ... บีบแรงๆ เหมือนคิน... ขยำมันให้แหลกคามือสิพี่นัท...
ลินกรีดร้องในใจ เธอหลับตาลงเพื่อตัดภาพตรงหน้า แล้วจินตนาการว่าคนที่อยู่บนร่างเธอคือคิน จินตนาการถึงมือหยาบกร้านที่ตะปบลงมาเต็มแรง จินตนาการถึงความเจ็บปนเสียวที่ทำให้เธอต้องแอ่นอกรับ
"อื้อ..." ลินแกล้งครางออกมาเบาๆ เพื่อให้นัทมีกำลังใจ
นัทเล้าโลมเธอด้วยท่าทีเดิมๆ ที่เขาทำมาตลอดสามปี เขาจูบที่หน้าผาก แก้ม คาง แล้วไล่ลงมาที่คอ โชคดีที่เขาไม่สังเกตเห็นรอยที่เธอพอกแป้งไว้ ก่อนจะมาหยุดที่หน้าอก เขาใช้ลิ้นเลียวนรอบปานนมช้าๆ สุภาพเรียบร้อยจนน่าเบื่อ
ผ่านไปห้านาทีที่ยาวนานเหมือนห้าชั่วโมง นัทเงยหน้าขึ้นมา ยิ้มแห้งๆ "พี่ไม่ไหวแล้วลิน... ขอเข้านะครับ"
เขาเอื้อมมือไปหยิบซองฟอยล์สีเงินที่หัวเตียง ฉีกมันออกด้วยท่าทางทุลักทุเลเล็กน้อย เสียงฉีกซองดัง แคว่ก บาดหูทำลายอารมณ์ที่น้อยนิดของลินจนหมดสิ้น
นัทสวมเครื่องป้องกันอย่างระมัดระวัง ลินแอบชำเลืองมองดู "อาวุธ" ของแฟนหนุ่ม มันมีขนาดมาตรฐานชายไทย... ไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับภาพจำของท่อนเอ็นั์ที่ยาวเหยียดและเส้นเืปูดโปนของคิน ของนัทดูเหมือนของเล่นเด็กไปถนัดตา
"พร้อมนะ..."
นัทจับขาเธอแยกออกเล็กน้อย จัดท่าทางให้เป็ท่ามาตรฐาน ที่เขาถนัดที่สุดและทำอยู่ท่าเดียว เขาแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง จับแก่นกายที่สวมถุงยางจ่อที่ปากทางรัก
ลินกลั้นใจรอรับัั...
สวบ...
มันเข้าง่ายดาย... ง่ายจนน่าใ
ไม่มีความเจ็บ ไม่มีความจุก ไม่มีความคับแน่นที่ทำให้ต้องร้องขอชีวิต ของนัทสอดใส่เข้ามาได้อย่างลื่นไหล แต่มันไม่ได้เติมเต็มช่องว่างภายในกายเธอเลยแม้แต่น้อย
เพราะเมื่อคืนเธอเพิ่งผ่านศึกหนักกับ "ของใหญ่" ระดับคินมา ผนังเนื้อนุ่มภายในของเธอยังคงจดจำขนาดมหึมานั้นได้ ทำให้ของนัทที่สอดเข้ามาตอนนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนไม้ซีกงัดไม้ซุง หรือเหมือนเอาช้อนกาแฟไปคนในแก้วใบใหญ่ มันหลวมโพรก... ควานหาจุดััแทบไม่เจอ
"อื้ม... ลิน... ข้างในลินอุ่นจัง" นัทครางอย่างมีความสุข เขาเริ่มขยับสะโพกเข้าออกในจังหวะเนิบนาบ นุ่มนวล
ลินนอนมองเพดานห้อง ปล่อยให้นัทขยับตัวอยู่บนร่าง ความรู้สึกทางกายแทบจะเป็ศูนย์ เธอไม่รู้สึกถึงการเสียดสีที่เร้าใจ ไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกที่สั่นะเืไปถึงมดลูก
"ลิน... รู้สึกดีไหมครับ?" นัทถามเสียงกระเส่า ก้มลงมองหน้าแฟนสาว
"อ๊ะ... อื้อ... ดีค่ะพี่นัท... ดี..." ลินตอบรับไปตามหน้าที่ เธอเริ่มแสดงละครฉากใหญ่ บิดตัวไปมาเล็กน้อย แสร้งทำหน้าตาเหยเกเหมือนเสียวซ่าน ทั้งที่ใจจริงกำลังนับถอยหลังรอเวลาให้มันจบๆ ไป
นัทมีกำลังใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแฟนสาวตอบสนอง เขาเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้นเล็กน้อย ปั่บ... ปั่บ... ปั่บ... เสียงเนื้อกระทบกันดังเบาๆ ไม่ดุดัน ไม่รุนแรง เหมือนเสียงตบมือแปะๆ
ลินมองดูหน้าอก 41 นิ้วของตัวเอง มันสั่นไหวเพียงเล็กน้อยตามแรงขยับอันน้อยนิดของนัท ต่างจากเมื่อคืนที่มันกระเด้งกระดอนจนแทบจะฟาดหน้าเธอ นัทประคองกอดเธอไว้ ไม่มีการดึงผม ไม่มีการบีบคอ ไม่มีการพูดคำหยาบโลน มีแต่คำว่า "รักนะครับ" "คนดีของพี่"
คำพูดหวานหูเ่าั้กลับทำให้ลินรู้สึกคลื่นไส้... เธอไม่ได้้าความรักตอนนี้ เธอ้าเซ็กซ์! เธอ้าความเ็ป! เธอ้าให้ถูกกระแทกจนตัวลอย!
"อ๊า... พี่นัท... เร็วอีก... แรงอีกสิคะ..." ลินเผลอหลุดปากเร่งเร้าด้วยความหงุดหงิด
"ได้จ้ะ... พี่จะเร่งให้นะ"
นัทพยายามซอยสะโพกยิกๆ ด้วยความเร็วสูงสุดของเขา แต่มันก็ยังไม่ถึงครึ่งของความเร็วที่คินทำได้ แถมขนาดที่เล็กกว่าทำให้มันหลุดจังหวะบ่อยครั้ง การเสียดสีผ่านถุงยางอนามัยยิ่งทำให้ความรู้สึกด้านชาลงไปอีก
ลินเริ่มส่งเสียงครางปลอมๆ ที่ดังขึ้น "อ๊า... อ๊า... อื้ม... จะเสร็จ... ลินจะเสร็จแล้ว..."
เธอโกหก... เธอไม่ได้ใกล้เคียงคำว่าเสร็จเลยสักนิด จุดกระสันของเธอสงบนิ่งเหมือนทะเลสาบที่ไร้คลื่นลม แต่นัทกลับเชื่อสนิทใจ เสียงครางของเธอกระตุ้นให้เขามาถึงจุดหมาย
"ซี๊ดดด... ลิน... พี่ก็ไม่ไหวแล้ว... อึก... อื้อ..."
นัทเกร็งตัว ร่างกายกระตุกเกร็งเบาๆ สองสามครั้ง ลมหายใจหอบถี่รดต้นคอเธอ เขาเร่งความเร็วเฮือกสุดท้ายประมาณสิบวินาที ก่อนจะฟุบหน้าลงกับอกนุ่มของเธอ
จบแล้ว...
ลินเหลือบตามองนาฬิกาหัวเตียง... 3 นาที
รวมเวลาใส่ถุงยางและขยับตัว... ทั้งหมดนี้กินเวลาเพียงแค่ 3 นาทีเศษๆ
นัทนอนทับเธออยู่ หอบหายใจอย่างมีความสุข เขาปลดปล่อยน้ำรักใส่ถุงยางอนามัยอย่างปลอดภัย ไม่มีหยดไหนเลอะเทอะเปรอะเปื้อนตัวเธอ ไม่มีความอุ่นวาบฉีดพ่นเข้ามาในท้องเหมือนที่คินทำ
ความรู้สึกว่างเปล่าถาโถมเข้ามาใส่ลินจนเธออยากจะร้องไห้ ร่างกายของเธอยังคง "ค้าง" อยู่กลางอากาศ อารมณ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อยแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง มันกลายเป็ความหงุดหงิดงุ่นง่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง
"รักลินที่สุดเลยนะ..." นัทกระซิบ จูบที่ขมับชื้นเหงื่อ เหงื่อของเขาคนเดียว เพราะลินแทบไม่ได้ออกแรง แล้วค่อยๆ ถอนตัวออก
ปล๊อก...
เสียงถอนแก่นกายดังเบาๆ นัทรีบดึงทิชชู่มาห่อถุงยางแล้วนำไปทิ้งถังขยะอย่างเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน ถูกสุขอนามัยทุกอย่าง
แต่ลินกลับนอนมองเพดานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มือข้างหนึ่งกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
แค่นี้เหรอ? ... จบแค่นี้จริงๆ เหรอ?
ความเปรียบเทียบมันชัดเจนจนน่ากลัว คิน... คือพายุทอร์นาโดที่พัดทำลายล้างทุกอย่างราบเป็หน้ากลอง ทิ้งร่องรอยความเสียหายแต่สะใจ นัท... คือลมพัดเอื่อยๆ ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่ทิ้งอะไรไว้นอกจากความเบื่อหน่าย
"ลินไปล้างตัวนะ เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อขนมให้กิน" นัทลูบหัวเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นใส่กางเกงแล้วเดินผิวปากออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ลินนอนอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพัง
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ลินก็คว้าหมอนใบใหญ่ขึ้นมากดหน้าตัวเองแล้วกรีดร้องเสียงอู้อี้ระบายความอัดอั้น
"กรี๊ดดดดด! ... ไม่พอ... มันไม่พอ!"
เธอลุกขึ้นนั่ง ก้มมองดูหว่างขาตัวเองที่สะอาดหมดจด ไม่มีรอยแดงเพิ่ม ไม่มีน้ำรักไหลเยิ้ม... มันช่างแห้งแล้งเหลือเกิน
ลินรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่า เธอเสพติด "ยาพิษ" ของคินเข้าให้แล้ว และ "น้ำเปล่า" บริสุทธิ์อย่างนัท ไม่สามารถดับกระหายของเธอได้อีกต่อไป
มือเรียวค่อยๆ เลื่อนลงไปที่หว่างขาของตัวเองอีกครั้ง... ความหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็ความ้า เธอนึกถึงคิน... นึกถึงท่อนเอ็นั์ลำนั้น และเริ่มขยับนิ้วปรนเปรอตัวเองอีกครั้งบนเตียงที่เพิ่งนอนกับแฟน เพื่อเติมเต็มสิ่งที่นัททำขาดหายไป...
77
