ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในปราสาทที่มีเฉพาะคนรู้จักเท่านั้นที่ได้เป็นสักขีพยาน ความยินดีชื่นมื่นสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้นมาในปราสาทแห่งนี้อีกครั้ง มาซาโตะที่แต่งงานในวัยสี่สิบแปดปีทำให้หลายคนนึกประหลาดใจเพราะนึกว่าเขาจะครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตเสียแล้ว ฝ่ายเจ้าสาวนั้นก็หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู นางเป็นหญิงสาวตัวเล็ก รูปร่างสมส่วนและดูเป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัวเป็นอย่างมาก ช่างดูเข้ากับคนเงียบๆ อย่างมาซาโตะได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ค่ำคืนที่ความรื่นเริงจากงานฉลองได้ผ่านพ้นไป กลับกลายเป็นความเงียบที่เกิดขึ้นในห้องหอที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีในเรือนรับรองพิเศษที่ฮิโรมาสะจัดไว้ให้เป็นของขวัญสำหรับวันแต่งงานของทั้งสอง มาซาโตะนั่งมองดูแผ่นกระดาษสีอ่อนที่ถูกเขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคยของใครบางคน

'ขอแสดงความยินดีกับมาซาโตะ ขอให้ความรักมั่นคงยืนยาว มีความสุขตลอดปีและตลอดไป -คิโยชิ' มาซาโตะวางแผ่นกระดาษอวยพรของคิโยชิลงบนตักด้วยแววตาที่วางเปล่า เขาเก็บมันไว้รวมกับของคนอื่นๆ ที่เขาไม่ได้สนใจจะเปิดมันขึ้นมาอ่าน ก่อนจะผลักลิ้นชักให้ดันปิดกลับอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เจ้าสาวของเขา แน่นอนว่านางไม่ใช่คนรักหรือคนที่ญาติห่างๆ แนะนำมาให้ นางเป็นเพียงแค่ลูกหลานของใครสักคนที่พร้อมจะยกให้เขามาดูแลเพื่อแลกกับความสุขสบายของครอบครัวตลอดไป หญิงสาวอายุน้อยนั่งนิ่งอยู่บนพื้นของเสื่อทาทามิ ดวงหน้าสวยงามนั้นไม่ปรากฏความรู้สึกใดออกมาเป็นพิเศษราวกับว่าบัดนี้ร่างกายและจิตใจไม่ได้เป็นของนางอีกต่อไปแล้ว มาซาโตะชายตามองร่างบอบบางก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ฝ่ามือแกร่งคว้าจับเข้าที่คางมนก่อนจะเชยใบหน้าสวยให้เงยขึ้นมามองตน ดวงตากลมโตของนางมองต่ำไปยังพื้นที่เย็นชืด ไม่ยอมสบเข้ากับดวงตาคมของร่างสูงใหญ่ที่บัดนี้คือเจ้าชีวิตของตน มาซาโตะพินิจร่างเล็กตรงหน้าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉงน

"ไม่ร้องไห้หรอกรึ" หญิงสาวสายตาสั่นคลอนเล็กน้อยกับคำพูดนั้น มาซาโตะลูบไล้แก้มขาวเนียนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ก็ดีเหมือนกัน… ต่อจากนี้ก็อย่าร้องไห้ล่ะ เพราะข้าคงจะรำคาญน่าดูหากเจ้างอแง" หญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบ พลันกลีบปากบางก็ถูกทาบทับลงมาด้วยริมฝีปากอุ่นพร้อมกับดวงตากลมโตที่ค่อยๆ หลับลง ปิดซ่อนความปวดร้าวลงไปยังก้นบึ้งของดวงใจที่กำลังแตกสลายลงทีละน้อย

หลังการแต่งงานของมาซาโตะที่ถูกจัดขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าความสัมพันธ์ของมาซาโตะและคิโยชิที่มีแต่ความบาดหมางกลับค่อยๆ คลี่คลายลงอย่างน่าประหลาด ถึงแม้ว่าคิโยชิจะยังไม่ไว้วางใจเขาเสียทีเดียว แต่การแต่งงานก็พิสูจน์ได้ว่ามาซาโตะล้มเลิกความตั้งใจในตัวของคิโยชิเป็นที่เรียบร้อยและตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่กับหญิงสาวที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของเขาตลอดไป บรรยากาศการเรียนตึงเครียดน้อยลงและคิโยชิก็กลับมาสดใสเหมือนดั่งเคย มาซาโตะเก็บกลั้นทุกอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ในส่วนลึกของดวงใจก่อนจะปฏิบัติกับคนตรงหน้าเหมือนบ่าวรับใช้ที่เคารพรักเจ้านายเหมือนเช่นแต่ก่อนไม่มีเปลี่ยนแปลง

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิที่วนเวียนกันมาทุกปี อากาศบริสุทธิ์สดชื่นเหมาะแก่การไปเดินสูดอากาศยามเช้าทำให้อากาเนะนึกอยากจะออกไปเดินเล่นที่สนามหญ้าบริเวณปราสาทชั้นกลาง ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องนอนในตอนเช้าตรู่เพราะพักนี้นางรู้สึกอึดอัดเวลาที่อยู่ในห้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สายลมอ่อนโยนที่พัดผ่านมากระทบร่างบอบบางทำให้ดวงใจผ่อนคลายลงจากความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่ภายในจิตใจได้ไม่ยาก

เท้าเล็กเดินเหยียบไปบนพื้นหญ้าสีเขียวอ่อนที่ขึ้นสั้นๆ ไปทั่วบริเวณ ดอกไม้สีสวยเริ่มผลิบานรับแสงยามเช้าของดวงอาทิตย์สดใสที่ทอแสงเป็นประกาย อากาเนะรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก นางเดินเข้าไปใกล้ดอกไม้กลิ่นหอมก่อนจะใช้มือนุ่มสัมผัสมันอย่างนุ่มนวล ใบหน้าสวยราวกับเทพธิดาก้มลงไปสูดกลิ่นหอมจากธรรมชาติ เสี้ยววินาทีต่อมาความรู้สึกคลื่นไส้ก็ตีขึ้นมายังลำคอเล็ก ร่างบางปิดปากของตนอย่างรวดเร็วก่อนจะล้มตัวไปด้านข้างพร้อมกับทำท่าจะอาเจียนออกมาเรียกเสียงหวีดร้องอย่างตกใจของสาวรับใช้ผู้ติดตามขึ้นมาในทันที

"ท่านหญิง!" ร่างเล็กถูกประคองเอาไว้อย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมที่กลับกลายเป็นฉุนกึกลอยเคว้งอยู่ในอากาศรอบกายทำให้อากาเนะหายใจหอบหนัก นางเบ้หน้าแล้วเบือนใบหน้าหนีดอกไม้พวกนั้นก่อนจะคลานออกไปให้ไกลจากกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่บัดนี้ร่างกายไม่ยอมรับมันเหมือนแต่ก่อน สาวใช้ที่เอ่ยถามอย่างร้อนรนว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ได้ทำให้นางเอ่ยตอบสิ่งใด อากาเนะป้องปากของตนเองก่อนที่จะหันไปมองดอกไม้สวยที่ยังคงยืนต้นอยู่ตามปกติ ไม่ทันจะได้คิดหาคำตอบ สาวใช้ก็รีบพาตัวของนางให้ลุกขึ้นแล้วพากลับเข้าไปในปราสาทอย่างรวดเร็ว

นิยายอัพเป็นประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ