“พูดให้ดีดีน่ะคุณทำไมต้องเรียกจิกหัวกันขนาดนั้นด้วย”
บุญสิตายืนตัวตรงพูดเสียงแข็งขึ้นมาทันทีอย่างปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง
“แกอย่ามาทำท่าอย่างนั้นใส่ฉันน่ะนังขี้ข้านังไพร่”
ชาลินีตวาดเสียงดังอย่างเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม
“คุณเองก็ควรที่จะรู้จักพูดจาให้เกียรติ์คนอื่นบ้างยังไงเขาก็เป็คนเหมือนๆกับคุณ”
“ปากดีนักฉันจะตบสั่งสอนแก”
ชาลินีถลาเข้าไปหาบุญสิตาที่ยืนอยู่กลางห้องน้ำอย่างจะทำตามที่พูดจริงๆแต่ด้วยพื้นห้องน้ำที่ถูกละเลงน้ำยาทำความสะอาดไว้จนเนืองนองจึงทำให้ร่างของหญิงสาวต้องลื่นพรวดจนก้นกระแทกลงไปกับพื้นเต็มแรง
“กรี๊ดดดด”
สาวสวยที่เปียกเลอะหมดสภาพร้องลั่นด้วยทั้งโกรธ ทั้งเจ็บ และทั้งอาย
เสียงร้องของเ้าหล่อนดังออกไปถึงข้างนอกและไปเข้าหูของผู้เป็แม่เข้าทำให้นางชุติมารีบเข้ามาที่ห้องส่วนตัวของบุตรสาวทันที
“ยัยนีเป็อะไรไปลูก”
“คุณแม่ขานังบุญสิตามันแก้ลงหนู”
ชาลินีร้องไห้โฮฟ้องผู้เป็แม่
“ตายแล้วลูกแม่ดูสิเลอะเทอะไปหมดทั้งตัว เจ็บตรงไหนบ้างลูก”
นางชุติมากล่าวพร้อมกับเข้าไปประคองบุตรสาวให้ลุกขึ้นแต่เพราะความลื่นจึงทำให้ทุลักทุเลกันอยู่พอสมควรและเมื่อต่างช่วยประคองกันจนลุกขึ้นยืนได้สำเร็จแล้ว นางชุติมาก็รีบหันไปตวาดเอากับบุญสิตาที่ยังยืนอยู่ที่เดิมทันที
“นังสิตาแกกล้าดียังไงถึงได้มาแก้ลงลูกสาวของฉัน”
“เปล่านะคะดิฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
บุญสิตาเองก็กล่าวปฏิเสธออกไปทันทีเช่นกัน
“ไม่จริงคะคุณแม่ มันแก้ลงหนูไม่งั้นหนูจะมีสภาพอย่างตอนที่คุณแม่เข้ามาเห็นหรือคะ”
ชาลินีที่ยังไม่หายเจ็บก้นกบดีรีบยืนยันแบบได้ปั้นน้ำเป็ตัวไปเรียบร้อยแล้ว
“นั้นคุณลื่นล้มไปเองเพราะจะเข้ามาทำร้ายดิฉันต่างหาก”
บุญสิตากล่าวออกไปตามความเป็จริง
“นี่ขนาดต่อหน้าฉันแกยังกล้าต่อปากต่อคำอีกเรอะ”
นางชุติมาตวาดออกไปอย่างโกรธจัดพร้อมกับทำท่าปราดจะเข้าไปทำร้ายบุญสิตาอีกคนแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักลงกลางคันเมื่อเห็นบุญสิตาขยับแปรงขัดพื้นแบบมีด้ามยาวในมือในท่าที่เตรียมพร้อมป้องกันตัวเอง
“ตายแล้วนี่แกกล้าทำท่าอย่างนี้ใส่ฉันเชียวเรอะ”
หญิงวัยกลางคนโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปทำร้ายบุญสิตาตามที่ตั้งใจไว้เพราะเริ่มไม่แน่ใจว่าจะเจอของจริงหรือไม่
“ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ดิฉันจะต้องทนยอมให้คุณนายกับลูกสาวมาข่มเหงรังแกนี่คะ”
บุญสิตากล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“ปล่อยมันไปก่อนเถอะคุณแม่ไว้พี่ธัชกลับมาเราค่อยบอกให้เขาเฉดหัวมันออกไปจากบ้านนี้”
ชาลินีกล่าวอย่างแค้นเคืองพลางดึงแขนมารดาให้ถอยห่างออกมาจากตรงนั้นเพื่อหวังให้ธัชพงษ์เป็คนมาจัดการกับเื่นี้เองบุญสิตาจะได้สิ้นซากไปจากบ้านนี้เสียที
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“ตาธัชตาธัชต้องจัดการเื่นี้ให้น้าน่ะ ไม่งั้นน้าไม่ยอมแน่ๆ”
นางชุติมาจูงมือบุตรสาวตรงรี่เข้าไปหาธัชพงษ์ทันทีที่เห็นเขากลับมาจากทำงาน
“มีเื่อะไรกันครับ”
ธัชพงษ์หันมาถามเขากำลังจะเดินขึ้นข้างบนไปแล้วเชียวถ้าหากไม่ถูกเรียกไว้เสียก่อน
“ก็นังสิตานะสิตาธัชต้องไล่มันออกไปเลยน่ะ สันดานเลี้ยงไม่เชื่องอย่างนั้นอย่าเลี้ยงไว้ในบ้านอีกเพราะรังแต่จะนำความเดือดร้อนมาให้”
นางชุติมากล่าวฉอดๆทันที
“เดี๋ยวก่อนฮะใจเย็นๆ ช่วยเล่ารายละเอียดให้ผมรู้เื่ก่อน”
“นังสิตานะสิคะ มันร้ายกาจมาก มันแกล้งให้นีต้องลื่นล้มในห้องน้ำจนก้นกบแทบหักแน่ะคะพี่ธัช”
1K
