สาวน้อยชาวนากับระบบยาพิศวง

หลี่หมิงจูวิ่งเข้าไปหาไป๋เฉาพลางเอ่ยถามอย่างน่าเอ็นดู “พี่ไป๋เฉาชอบข้าหรือไม่ จะยินดีติดตามข้าหรือไม่?”

หลี่หมิงเสียเองก็วิ่งไปหาไป๋หลิงด้วยเช่นกัน นางใช้ดวงตาโต ๆ จับจ้องและเอ่ยถามอย่างซุกซน “พี่ไป๋หลิง พี่ยินดีไปกับข้าทุกที่หรือเปล่า?”

ไป๋เฉาและไป๋หลิงรีบโค้งคำนับเจ้านายตัวน้อยทั้งสองทันที “บ่าวยินดีปรนนิบัติคุณหนูเจ้าค่ะ”

หลี่หมิงเยว่มองคนที่เหลืออยู่และพูดกับลุงจงว่า “ลุงจง ต่อไปนี้ลุงคือพ่อบ้านของที่นี่”

และหันไปมองชายในกลุ่มผู้มีวรยุทธ์คนหนึ่งผู้ซึ่งบอกว่าตนมีทักษะการแพทย์ที่ไม่เลว “ต่อไปเจ้าชื่อตู้จ้ง”

ก่อนหันไปหาชายอีกคนข้าง ๆ “ข้าได้ยินว่าเจ้าทำบัญชีได้ไม่เลว เช่นนั้นเจ้าชื่อไป๋จู๋… ตู้จ้ง ไป๋จู๋ ต่อไปงานรับซื้อสมุนไพรข้ามอบให้พวกเจ้าเป็นคนจัดการ”

เมื่อหันกลับไปมองหญิงสาวอีกสี่คน หลี่หมิงเยว่ก็ชี้ไปที่หนึ่งในนั้นพลางเอ่ย “ต่อไปเจ้าชื่อจื่อหวัน เจ้ามีฝีมือทำครัวที่ไม่เลว เช่นนั้นให้เจ้ารับหน้าที่ดูแลงานครัว”

จากนั้นมองหญิงสาวที่เหลืออยู่สามคน “พวกเจ้าสามคน…” เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ก็หยุดลง ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการอย่างไรดี หญิงสาวที่มีรูปร่างสูงเพรียวก็ก้าวออกมาและค้อมกายให้กับหลี่หมิงเยว่พร้อมกับพูดขึ้นด้วยความเคารพ “คุณหนูสี่ ก่อนที่พวกบ่าวจะมา คุณชายได้สั่งไว้ว่าให้บ่าวทั้งสองคอยปรนนิบัติดูแลคุณหนูเจ้าค่ะ แล้วยังบอกว่าคุณหนูเรียนวิชาแพทย์ บ่าวคิดว่า พวกบ่าวสองคนสามารถเป็นลูกมือให้ท่านในตอนที่ท่านไม่สะดวกได้เจ้าค่ะ ส่วนหมายเลขยี่สิบเจ็ดให้คอยอยู่รับใช้คุณหนูด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ? เด็กคนนี้มีทักษะการต่อสู้ที่ดีที่สุดในหมู่พวกเรา คุณหนูสี่ออกไปข้างนอกบ่อย หากพานางไปด้วยจะยิ่งปลอดภัยมากขึ้น”

เมื่อได้ยินว่าเด็กสาวคนนั้นมีวรยุทธ์เก่งกาจที่สุด นางซูก็เห็นด้วยกับคำพูดของหนึ่งในสาวใช้ หลี่หมิงเยว่มักจะออกไปข้างนอกบ่อย ๆ มีคนติดตามออกไปด้วยจะดีที่สุด ในบ้านเองก็มีเด็ก ๆ หลายคน ยิ่งจะมีทารกเพิ่มขึ้นมาด้วย ลำพังตัวนางคงไม่อาจดูแลความปลอดภัยของลูก ๆ ได้ทั่วถึง

หลี่หมิงหัวมองน้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาและกระซิบเสียงเบา “น้องสี่ ให้พวกนางสามคนติดตามเจ้าเถอะ ข้ากับน้องเจ็ดน้องแปดล้วนอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหน มีคนคอยรับใช้คนเดียวก็เพียงพอแล้ว เจ้าออกไปข้างนอกบ่อย หากมีคนคอยติดตามไปเยอะขึ้น ทั้งท่านแม่และพวกเราจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงไม่ใช่หรือ?”

พวกหลี่อวิ๋นห้าวเองก็พยักหน้าเห็นด้วย ดังนั้นหลี่หมิงเยว่จึงพยักหน้าให้สาวใช้ทั้งสามคน ยินยอมให้ติดตามตนได้ จากนั้นจึงตั้งชื่อให้ทั้งสาม คือ ไป๋จื่อ เจี๋ยเกิ่ง และเหลียนเฉียว

หลี่หมิงเยว่หันไปมองชายหนุ่มสองคนสุดท้าย “ส่วนพวกเจ้าทั้งสองชื่อจิ่งเทียนและซานไน่ ต่อไปเวลาคนในบ้านออกไปไหนพวกเจ้าก็ติดตามไปด้วย”

จิ่งเทียนและซานไน่รีบโค้งคำนับ “จิ่งเทียน/ซานไน่ ขอบพระคุณคุณหนูสี่ที่ตั้งชื่อให้ขอรับ”

หลี่หมิงเยว่มองกลุ่มคนรับใช้ทั้งหลายพร้อมกับพูดว่า “ครอบครัวของพวกเรามีเด็ก ๆ อยู่มาก ตอนนี้สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำก็คือดูแลพวกเขา”

“บ่าวจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณหนูสี่ขอรับ/เจ้าค่ะ” คนรับใช้ทั้งหมดคุกเข่าลงอีกครั้งโดยมีลุงจงเป็นผู้นำ

เพราะภายในบ้านมีคนมากขึ้นจึงมีที่อยู่อาศัยไม่ค่อยเพียงพอ นอกจากปัญหาเรื่องพื้นที่หลับนอนแล้ว ผ้านวมก็ยังมีไม่เพียงพออีกด้วย ดังนั้นนางจึงเรียกลุงจงกับป้าจงมา ให้พวกเขาตามพี่ใหญ่ไปยืมเกวียนที่บ้านผู้นำตระกูลหลี่  ก่อนจะไป หลี่หมิงเยว่ให้เงินป้าจงไว้ยี่สิบตำลึง พลางสั่งให้นางช่วยดูว่าคนทั้งหมดขาดเหลืออะไรบ้างและซื้อเข้ามาเพิ่ม

“ลุงจง ป้าจง ลุงกับป้าช่วยไปซื้อของที่จำเป็นต้องใช้มาให้ที อีกอย่างอาหารภายในบ้านไม่เพียงพอแล้ว ซื้อมาเพิ่มสักหน่อยแล้วกัน และคืนนี้ พวกลุงพักกันที่เรือนหลังใหม่นั่นไปก่อน”

ลุงจงและป้าจงทำงานได้อย่างคล่องแคล่วยิ่งนัก หลังจากออกไปได้หนึ่งชั่วยามก็บังคับเกวียนกลับมาถึง หลี่หมิงเยว่มองของบนเกวียน พบว่ามีผ้าฝ้ายและดอกฝ้ายอยู่ไม่น้อย ทว่าล้วนเป็นผ้าฝ้ายที่ราคาถูกที่สุด นอกจากนี้ยังมีของใช้ในชีวิตประจำวันอีกจำนวนหนึ่ง 

เด็กหญิงมองของเหล่านั้นพลางถามอย่างสงสัย “ลุงจง ป้าจง ทำไมลุงกับป้าไม่ซื้อผ้าที่ตัดเย็บสำเร็จมาเล่า?”

ป้าจงตอบยิ้ม ๆ “คุณหนูสี่ บ่าวถามไปแล้ว ผ้าแบบสำเร็จมีราคาแพงกว่าวัตถุดิบเหล่านี้มาก ถึงตอนนี้จะเหลือเวลาไม่มาก แต่พวกบ่าวมีกันตั้งหลายคน ช่วย ๆ กันทำแค่หนึ่งคืนก็เสร็จแล้วเจ้าค่ะ เช่นนี้จะช่วยประหยัดเงินไปได้ไม่น้อย” พูดจบนางก็ส่งเงินที่เหลืออยู่สี่ตำลึงมาให้

หลี่หมิงเยว่รู้ว่าคนรับใช้ตรงหน้าคิดจะทำอะไรจึงรับเงินมาพร้อมกับพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นป้าจงก็จัดการตามที่คิดได้เลย ไม่นานเรือนใหม่ก็จะสร้างเสร็จ อีกไม่กี่วันพวกเราก็ย้ายเข้าไปอยู่ได้แล้ว”

เมื่อพูดถึงเรื่องบ้านหลังใหม่นางก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงหันไปพูดกับลุงจงที่กำลังขนของลงจากเกวียน “ลุงจง ต่อไปลุงต้องใส่ใจงานในเรือนหลังใหม่สักหน่อยนะ แล้วก็ ลุงช่วยไปพูดคุยกับช่างปูกระเบื้องหลิวให้หน่อย ข้าวางแผนไว้ว่าจะสร้างเรือนเล็กอีกหลังในปีหน้า ส่วนเรื่องที่ว่าจะสร้างแบบไหน พรุ่งนี้ลงมาหาข้าก่อน ข้าจะได้เอาภาพร่างให้ดู”

ลุงจงยืนฟังอย่างตั้งใจอยู่ข้างเกวียน พอหลี่หมิงเยว่พูดจบ เขาก็พยักหน้าด้วยความเคารพ “บ่าวทราบแล้วขอรับ พรุ่งนี้บ่าวจะไปคุยกับนายช่างปูกระเบื้องหลิว คุณหนูสี่มีคำสั่งอื่นอีกหรือไม่ขอรับ”

“ตอนนี้พวกลุงไปจัดของกันก่อนเถอะ เรื่องอื่นเราค่อยพูดคุยกันทีหลัง” หลี่หมิงเยว่มองข้าวของบนเกวียนพลางยิ้มบาง ๆ

.

.

ภายในเรือนของสกุลโจวในหมู่บ้านสกุลโจว 

หลี่เถาฮวามองท่าทางมีความสุขของคนในบ้านด้วยความคับแค้นใจ ดวงตาสองข้างแดงก่ำ… ทำไมโจวซวี่ถึงได้เป็นคนเช่นนี้! ทำไมเขาถึงยอมเข้าพิธีแต่งงานกับคนอื่น!

ในตอนแรก คนผู้นี้ยังบอกอยู่เลยว่าเขาชอบเพียงแค่นาง โกหกให้นางยินยอมมอบกายให้ ตอนนี้พอได้เชยชมร่างกายนี้ไปแล้วก็เบื่อหน่าย คิดทิ้งขว้างอย่างนั้นหรือ? ตั้งแต่ตอนที่นางมาถึงสกุลโจว นางก็ถูกปฏิบัติราวกับสาวใช้คนหนึ่ง ทุกวันล้วนต้องทำงานไม่จบไม่สิ้น ช่างแตกต่างกับสิ่งที่นางจินตนาการไว้ก่อนหน้านี้ยิ่งนัก!

เดิมทีนางคิดว่าหากนางได้แต่งงานกับซิ่วไฉ่ที่พอจะมีพื้นฐานทางครอบครัวไม่เลว นางก็คงพอจะมีโอกาสได้เป็นคุณหญิงคุณนายกับเขาบ้าง แต่นี่อะไรกัน พรุ่งนี้เขาจะเข้าพิธีวิวาห์กับผู้หญิงคนอื่นแล้ว กำชับไม่ให้นางออกมาจากห้องในวันพรุ่งนี้ไม่เท่าไร แต่กลับยังพูดอย่างหน้าไม่อายว่า นางท้องโตเช่นนี้อย่าออกไปไหนมาไหนให้อายคนเลย

‘ไม่ได้นะ! มันจะเป็นเช่นนี้ไม่ได้!’ นางจะต้องทำให้พิธีแต่งงานในบ้านสกุลโจววันพรุ่งนี้ต้องถูกยกเลิก นางจะทำให้โจวซวี่มีนางเป็นภรรยาเพียงผู้เดียวเท่านั้น

หลี่เถาฮวาหมุนกายกลับเข้าไปในห้องและมองดูคนในบ้านที่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ก่อนปิดประตูลงพร้อมเสียงหัวเราะเย็นเยียบ ‘เชิญพวกเจ้าอวดดื้อถือดีเช่นนี้ไปเถอะ แล้วจะได้เห็นดีกัน!’

คนในสกุลโจวไม่รู้เลยว่าภัยอันตรายกำลังจะมาถึง ใบหน้าของพวกเขาต่างเต็มไปด้วยความชื่นมื่น พรุ่งนี้โจวซวี่จะเข้าพิธีวิวาห์กับหญิงสาวจากตระกูลสูงส่ง การดองกับคนชั้นสูงจะทำให้สกุลโจวของพวกเขาได้เข้าไปสู่แวดวงของชนชั้นสูงบ้าง

ท้องฟ้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำหมึก กลุ่มคนที่ทำงานอย่างคึกคักในบ้านงานค่อย ๆ แยกย้ายกันกลับไป ความเงียบสงัดกลืนกินหมู่บ้านสกุลโจวอย่างช้า ๆ นำพาความสงบสบายใจเข้ามาเพื่อรอเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใส  ทว่าจู่ ๆ เปลวไฟก็ปะทุขึ้น! เสียงเปรี๊ยะปร๊ะปลุกให้โจวซวี่ตื่นขึ้นมาทันที เมื่อมองไปเห็นเปลวเพลิงสีแดงฉานด้านนอกเขาก็ตะโกนลั่น

“ไฟไหม้แล้ว!!! รีบมาช่วยดับไฟเร็วเข้า!!!” ซิ่วไฉ่หนุ่มร้องตะโกนพลางรีบวิ่งออกจากห้อง แต่เสียงตะโกนนั้นช้าไปเสียแล้ว เพราะในขณะที่เขากำลังวิ่งออกไปนอกบ้านเพื่อหาทางจัดการกับไฟ เขาก็เห็นว่าจุดที่ไฟลุกไหม้รุนแรงที่สุด คือห้องที่บิดามารดาของตนนอนอยู่!

ในตอนที่เขากำลังจะดึงประตูเปิด หลี่เถาฮวาก็เดินโซซัดโซเซออกมาจากภายในห้อง และกอดร่างโจวซวี่ไว้ด้วยตัวสั่นเทา “ซวี่หลาง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมไฟถึงไหม้กัน”

หลี่เถาฮวาพูดไปไม่หยุดปาก พลางกอดคนรักไว้แน่นท่าทางหวาดหวั่น เดิมทีโจวซวี่คิดจะวิ่งเข้าไปช่วยคนอื่น ๆ แต่เมื่อเห็นเปลวไฟที่โหมกระหน่ำรุนแรงจึงถอยออกมา แล้วแสร้งทำเป็นประคองหลี่เถาฮวาที่กำลังตั้งครรภ์เอาไว้และตะโกนเรียกเสียงดังลั่น “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านรีบออกมาเร็วเข้า!”

สองคนหนุ่มสาวประคองกันออกมาจนถึงสวน ขณะนั้นหลี่เถาฮวาสังเกตเห็นแสงวาบในตาของชายหนุ่มข้างกายเข้าพอดี นางจึงตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก “ไอ้หยา! ท่านพ่อท่านแม่ยังไม่ออกมาอีกหรือ ใครก็ได้รีบมาช่วยหน่อย!”

เสียงหวีดแหลมของหญิงสาวดังขึ้นกลางดึก ปลุกเหล่าชาวบ้านในหมู่บ้านสกุลโจวที่กำลังหลับไหลให้ตื่นขึ้น เมื่อเห็นเปลวไฟที่พวยพุ่งอยู่ข้างนอก จึงรีบพากันหยิบถังน้ำแล้ววิ่งไปที่ที่ไฟไหม้ทันที!

.

.

.

ลำดับพี่น้องครอบครัวหลี่หง