บทที่ 2
ฤทธิ์ยาพิศวาสและเหตุบังเอิญ 3(จบบท)
สองแขนกอดเขาไว้ใบหน้าหงายเกเมื่อเตชินขยับถอนตัวออกเล็กน้อยและเข้ามาใหม่ เขาต้องหยุดเมื่อมองลงไปแล้วเห็นเืติดอยู่กับกายของเขาด้วย
“ให้พี่หยุดไหม?” เขาอดถามอย่างนึกเป็ห่วงไม่ได้
“ไม่ค่ะ”บัวหอมเอ่ยพร้อมทั้งกอดเขาแน่นขึ้น
“บัวน่ารักเหลือเกินรู้ไหม” เตชินจูบลงไปที่ขมับและยกตัวขึ้นอีกทำให้บัวหอมต้องปล่อยแขนที่กอดเขาไว้อย่างแสนเสียดาย“ทนหน่อยนะ สักพักก็ไม่เจ็บแล้ว”
บัวหอมพยักหน้าตอบเตชินเลยเริ่มขยับอย่างจริงจัง คราวนี้เขาถอนตัวจนเกือบจะแยกจากกันและกลับเข้ามาใหม่ในจังหวะเร็วและแรงขึ้นบัวหอมเกร็งตัว แต่ก็ผ่อนคลายเมื่อเขากระซิบปลอบ เตชินเลยขยับอีกคราวนี้เขาไม่หยุดแล้ว จังหวะแห่งรักเริ่มประสานกลมกลืนกันเป็หนึ่งเดียวความรัญจวนแผ่ซ่านเกาะกินสามัญสำนึกของทั้งสองคน
บัวหอมได้รับรู้ประสบการณ์แปลกใหม่ที่มีเตชินเป็ผู้นำเขารู้จักจังหวะ รู้จักเอาใจบัวหอม ทั้งอ่อนโยนและแข็งกร้าวขึ้นมาในบ้างครั้ง
กายชื้นไปด้วยเหงื่อ แต่เป็เหงื่อที่เกิดจากความสุขภิรมย์จากการเสพสวาทเสียงครางเหมือนลูกแมวน้อยของบัวหอมทำให้เตชินชอบใจและยิ่งเร่งกระหน่ำจังหวะเข้าไปสุดกำลังนั่นเพราะเขาเห็นแล้วว่าเธอรับกับร่างกายและจังหวะรุกรานของเขาได้แล้ว
สองกายประสานกันเนิ่นนานเวลาแห่งความหฤหรรษ์ดำเนินไปอย่างอ่อนหวานผสมการแผดเผาทำลายอย่างไม่น่าเชื่อ บัวหอมกอดเขาไว้แน่นเมื่อเตชินทิ้งกายลงมาริมฝีปากเขาริมฝีปากบางหวานฉ่ำอีกครั้งและยังขยับกายไปด้วย
“บัว เป็ยังไงบ้าง” เสียงถามแหบต่ำผสมไปกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
“อือ” บัวหอมส่ายหน้าและครางออกมา
เตชินรู้ว่าบัวหอมกำลังถึงจุดสูงสุดแล้วเขาเลยไม่รอช้า ปรนเปรอเธอไปเต็มความสามารถรสจนกายสาวแรกแย้มเกร็งกระตุกและครางแ่หวานเนื้อกายสั่นใบหน้าหงาย เปลือกตาพริ้มหลับเตชินขยับอีกครั้งหลังจากหยุดเว้นจังหวะให้บัวหอมได้อิ่มเอมจนพอใจเขาพาตัวเองดื่มด่ำไปกับครั้งแรกที่รัญจวนและอ่อนหวานที่สุดเท่าที่เขาเคยััมาเวลาแห่งความสุขของเขาช่างหอมหวานและอ่อนละมุนจนเขาเองก็ไม่อยากเชื่อ
เขาไม่เคยขาดสาวข้างกายแต่ละคนให้ความรู้สึกไม่เหมือนกัน เหมือนอย่างเช่นบัวหอม เธอมีแต่ความอ่อนหวานนุ่มละมุนให้เขา ความสุขมากมายเอ่อล้น เสียงหอบหายใจดังประสานกันจนกระทั่งการหายใจกลับเป็ปกติ เปลือกตาสวยเลยเปิดขึ้นจึงได้เห็นเตชินมองอยู่ก่อนแล้วเขากำลังยิ้ม กายชื้นไปด้วยเหงื่อ กล้ามเนื้อเป็มัดั้แ่แขนลงไปถึงหน้าท้อง
บัวหอมเพิ่งจะสังเกตว่าเขาก็เปลือยตลอดทั้งร่างเช่นกันใบหน้างามสวยยิ่งแดงเถือกขึ้นไปอีก แม้จะสำรวจเขาแต่ก็ไม่กล้ามองต่ำไปกว่าแผ่นอกกว้าง
“อายตอนนี้ก็สายไปแล้วครับ” เตชินก้มลงมากระซิบ
บัวหอมหลบตาเขาสองแขนยังคงกอดเอวเขาหลวมๆ ยังคงรับรู้ได้ว่าสองกายยังคงอยู่แนบชิดในกันและกันและไม่มีทีท่าว่าเตชินจะถอนตัวออกไปเขายังคงแช่นิ่งอยู่เช่นนั้นนานมากแล้ว
“หายแล้ว” เตชินทิ้งกายลงมากอดบัวหอมมือหนึ่งสอดเข้าไปรองใต้ศีรษะเธอไว้
“อะไรหายคะ?”
“ก็อาการแปลกๆ ร้อนๆ หนาวๆหายแล้วใช่ไหม”
บัวหอมเพิ่งจะได้มีโอกาสสำรวจตัวเองก็ตอนนี้อาการที่ว่านั้นหายไปหมดแล้ว รวมทั้งอาการเบลอและตาพร่า แล้วเตชินรู้ได้อย่างไร ใบหน้าสงสัยของบัวหอมทำให้เขาหัวเราะ
“คิดว่าพี่รู้ได้ยังไงใช่ไหม?” เตชินเลิกคิ้วแล้วยิ้มมุมปาก
“ค่ะ พี่โตรู้ได้ยังไง”
“บัวโดนยาเข้าแล้ว”
บัวเบิกตากว้าง “ยา! ยาอะไรคะบัวไม่ได้กินยาอะไรเข้าไปสักอย่าง”
“ดื่มอะไรมาบ้าง”
“ก็เบียร์แก้วหนึ่ง จากโต๊ะปัญหานั่นแหละค่ะ”
“พวกนั้นหยดยาลงไป บัวไม่รู้เลยหรือไงอยู่ๆ ก็เป็ลมไป ยังมีอาการแปลกๆ อีก”
“บัวไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำขนาดนั้นบัวคิดว่าตัวเองเหนื่อยแล้วเป็ลมไป แบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้วค่ะบัวทำงานนี้มาปีกว่า แต่วันนี้โดนหนักจริงๆ”
เตชินจูบหน้าผากและกระซิบข้างหู“ถ้าพี่ไม่มาอะไรจะเกิดขึ้น” เขาขยับขึ้นมามองหน้าบัวหอมทั้งยังยิ้มให้เหมือนกำลังปลอบใจ
“โชคดีที่พี่โตมา” บัวหอมเอ่ยแ่เบาดีใจที่ไม่ได้เสียสิ่งนั้นให้ใครอื่น
“ตอนนี้กลับถูกยาของพี่โตซะแล้วเสียใจไหม” เตชินก้มลงไปกระซิบอีกครั้ง เสียงเขาแหบพร่า ใบหน้าฝังลงกับผมยาวหอมและนุ่มลื่นของบัวหอม
บัวหอมนอนนิ่ง ใช่...ตอนนี้เธอไม่ใช่เวอร์จิ้นเลดี้เหมือนที่ปิยาว่าแล้ว แต่เป็สาวเต็มตัวที่ผ่านมือผู้ชายคนที่กำลังเกาะกุมหัวใจเธออยู่อนาคตจะเป็ยังไงบัวหอมก็บอกไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอมีความสุขมาก และดีใจที่ครั้งแรกในวัยสาวแรกแย้มเป็ของคนที่เธอพอใจ
“ไม่เสียใจค่ะ” ตอบแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆเตชินยกหน้าขึ้นมาจากเรือนผมนุ่มหอม
สายตาสองคู่สบประสานกัน มือสองข้างของเขาเริ่มขยับช่วยดึงกิ๊บที่ติดเปียออกเพราะผมเปียด้านหน้าของบัวหอมยุ่งเหยิงไม่เป็ทรงแล้วเขาช่วยสางให้จนเปียคลายตัว
“บัวหอม... ใครตั้งชื่อให้นะ”ถามออกไปแล้วก็ไม่ได้คำตอบ แต่เขาก็ไม่อยากจะรู้มากนัก “หิวไหม?”
บัวหอมส่ายหน้า แล้วมองไปรอบห้อง เป็ห้องทำงานของเขามีเพียงโต๊ะทำงาน ตู้เอกสารและโซฟาตัวที่นอนเกยกันอยู่นี้ แก้มแดงเมื่อเห็นเสื้อผ้ากองรวมอยู่กับของเขา
“บัวขอใส่เสื้อผ้า”
เตชินจูบแรงๆ ที่ขมับแล้วขยับกายถอนตัวออกไปทำให้บัวหอมรู้สึกโหวงเหวงอย่างไรชอบกล ผิวกายเย็นวาบ ขนลุกชันอีกแล้ว แต่ครั้งนี้เพราะว่าหนาวที่ไม่มีอะไรติดกายอยู่สักชิ้น
เตชินขยับกายนั่งเสยผมให้เข้าที่แล้วหันมามองบัวหอมที่ลุกขึ้นนั่งสองมือกอดอกให้สองเต้าพ้นสายตาเขา“นัดของเรายังอยากไปไหม?”
“แล้วแต่พี่โตเถอะค่ะ”
เตชินพยักหน้าและลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานหยิบเอากล่องกระดาษชำระมาและนั่งลงที่เดิม บัวหอมก้มหน้างุดเพราะกำลังอายและเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นที่อยู่ข้างกายเตชินดึงกระดาษชำระออกมาแล้วซับเหงื่อตรงขมับให้ใบหน้างามแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบากำลังแดงจัด
“บัวเป็ของพี่แล้ว”
บัวหอมเงยหน้าไปสบตาเขา “บัวรู้แล้ว”
“เป็ของพี่โตคนเดียว”
“ค่ะ”
เตชินดึงกระดาษชำระออกมาอีกและแปะหมับเขาที่ส่วนอ่อนไหวของอิสตรีบัวหอมใและคว้าข้อมือเขา เตชินดึงมือนั้นขึ้นมาจูบ
“พี่ทำให้เปื้อน พี่ก็จะเช็ดให้”
“บัวทำเองค่ะ” บัวหอมดึงกระดาษชำระมาจากมือเขา
เตชินหัวเราะแล้วเลิกแกล้งบัวหอม เขาหันไปใส่เสื้อผ้าบัวหอมเลยรีบจัดการตัวเองและเอาเสื้อผ้าจากในกระเป๋ามาใส่ส่วนชุดทำงานที่ถูกเขาถอดทิ้งรวมไว้กับเสื้อผ้าเขาก็เก็บใส่กระเป๋าแทน
ใบหน้าแดงจัดเมื่อเงยขึ้นก็พบสายตาของเขาจ้องอยู่ก่อนแล้วจะให้เธอทำหน้ายังไง ก็เพิ่งจะผ่านเวลาสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างนี้อายก็อายอยู่หรอก ยิ่งเห็นรอยยิ้มของเขาแล้วยิ่งอยากหายตัวได้เสียเหลือเกิน
“ครั้งนี้ถือว่าบังเอิญมาก แต่พี่โตเต็มใจนะ”
“บังเอิญที่ไหนพี่โตรู้อยู่แล้วว่าบัวเป็อะไร” บัวหอมมองค้อนเขา ก็จริงอย่างที่เธอพูดไม่ใช่หรือไง
“พี่ถือว่าเป็เื่บังเอิญก็แล้วกันนะไม่ต้องกลัวหรอก พี่รับผิดชอบแน่นอน”
เตชินคว้าร่างนั้นเข้าไปกอด จูบหนักๆลงกลางศีรษะงาม กอดกระชับไว้แน่นส่งผ่านความอบอุ่นอิ่มเอมอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานบัวหอมก็ชอบให้เขากอด กายวาบไหวอุ่นซ่านเข้าไปถึงใจดวงน้อยๆ ริมฝีปากเลยขยายยิ้มอยู่แทบอกเขาสองแขนกอดตอบเขาไปด้วยความเต็มอกเต็มใจ
“บัวหอมเป็ของพี่อย่างสมบูรณ์”
“เร็วไปด้วยซ้ำค่ะ”
“พี่ตีตราไว้แล้ว ใครก็อย่าได้หวังจะแย่งบัวไป”
คำพูดเขาทำให้บัวหอมอายจนต้องแนบใบหน้าซุกอยู่กับอกเขาและยังได้ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็จังหวะมั่นคง เธอคิดเพียงว่าขอให้มันเต้นจังหวะที่มั่งคงอย่างนี้ตลอดไปเถอะ
-------------------------------------------
สวัสดีค่ะ จบบทที่2ไปแล้ว เป็ไงมั่ง พี่โตนี่ไวไฟสุดๆ เลยนะว่าไหม555
ไรต์จะลงให้อ่านทุกวัน จะพยายามไม่ลืม
เื่นี้มีอีบุ๊กแล้วที่ Mebmarket นะจ๊ะ
ขอบคุณที่ติดตามผลงานค่ะ
3K
