อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะถึงวันที่เข่อซิงจะต้องอภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาทแล้วในใจนางก็คิดถึงสิ่งที่นางนั้นคิดไว้นานแล้วไม่มีทางไหนคงต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น เพื่อให้นางจะเป็อิสระได้อย่างปลอดภัยหลังจากแต่งงานถ้านางไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ก็จะไม่มีทายาทสืบทอดบัลลังก์เท่านี้ฮ่องเต้และฮองเฮาก็ต้องปลดข้าเป็แน่ เข่อซิงยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“ลี่ถังเมื่อข้าแต่งเข้าวังไปแล้วเ้าต้องคอยเตรียมยาป้องครรภ์ให้ข้าไว้ข้าต้องกันเอาไว้ก่อนในวังหลวงเล่ห์เหลี่ยมเยอะ ภัยรอบด้าน”
“ได้เ้าค่ะคุณหนูนี่หรือเ้าคะสิ่งที่คุณหนูคิดเอาไว้”
“ใช่นะสิ ถ้าข้าไม่สามารถมีบุตรสืบทอดต่อไปได้เท่านี้ก็ไม่มีความสำคัญแล้ว”
เข่อซิงคิดไว้แล้วว่าภายในหนึ่งปีถ้าไม่ทรงครรภ์นางจะทูลขออย่า โดยใช้เหตุผลนี้นางยิ้มอย่างภูมิใจในความฉลาดของตนเอง ลี่ถังมองใบหน้าของนายสาวก็อดเป็ห่วงไม่ได้จะได้ผลหรอเ้าคะคุณหนูท่านคิดว่าฮ่องเต้และฮองเฮาจะปล่อยท่านไปคงไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกกระมั้งนางได้แค่คิดในใจไม่กล้าเอ่ยออกมาให้คนตรงหน้ารู้ ทำแค่เพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ
ณตอนนี้จวนของท่านแม่ทัพซีซวนทั้งภายในและภายนอกต่างก็ถูกตกแต่งด้วยป้ายมงคลและผ้าสีแดงสดใสทั่วทั้งจวนทำให้อบอวนไปด้วยความเป็มงคล ทุกคนยิ้มแย้มมีความสุขครึกครักมีแต่ใบหน้าของเข่อซิงเท่านั้นที่บูดบี้เมื่อมองไปเห็นป้ายคำมงคลต่างๆก็อยากจะปีนขึ้นไปเอามาโยนทิ้งเสียจริง
“ใยเ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้แม่ให้คนเอาชุดไปให้เ้าลอง ได้ลองแล้วหรือยังจะได้แก้ไขทัน”
ฮูหยินหนิงเฉิงออกมาตรวจความเรียบร้อยก็เห็นบุตรสาวของตนใบหน้าบูดบี้ยืนมองป้ายอยู่หน้าจวน
“จะลองทำไมกันใส่แค่ประเดี๋ยวประด๋าวใส่ๆ ไปเถอะเ้าคะ”
เข่อซิงตอบส่งๆ ไปทำไมต้องอะไรเยอะแยะก็แค่งานแต่งงานวันเดียวเองจะมากพิธีไปทำไมกัน
“เ้า”
คนเป็แม่ได้แต่สายหน้ากับความดื้อรั้นของลูกสาวตน
“ถ้าท่านแม่ไม่มีอะไรลูกขอไปเดินเล่นที่ตลาดชั่วครู่นะเ้าคะ”
พูดจบเข่อซิงก็เดินออกจากจวนไปพร้อมกับสาวใช้ของตน
“คุณหนูท่านจะมาซื้ออะไรพรุ่งนี้ก็จะวันงาน ท่านต้องอยู่ที่จวนเตรียมตัวได้แล้วนะเ้าคะ”
ลี่ถังเดินมาติดๆ พูดเตือนนายสาวของตน
“เ้านิข้าต้องเตรียมยาไว้ั้แ่วันนี้เลยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เมื่อเข้าวังไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ข้ารอเ้าไม่ได้แล้ว”
พูดจบนางก็เดินเข้าไปในร้านตำหรับยา ทำการสั่งยาป้องกันการตั้งครรภ์
“กลับไปเ้าจัดการต้มให้ข้ากินเลยนะ”
เข่อซิงมองถุงยาที่ห่อด้วยกระดาษในมือของตนอย่างมีความหวัง เื่แบบนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด
“ได้เ้าค่ะ”
หลังกลับถึงจวนเข่อซิงก็ยังไม่หยุดเดินไปมาภายในห้องของตนเลย ยิ่งคิดถึงวันพรุ่งนี้ที่ต้องเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาทที่ตนเกลียดก็ยิ่งเ็ปกังวลใจ
“์ชะตาชีวิตข้าทำไมต้องเป็เยี่ยงนี้เ้าคะข้าแค่อยากใช้ชีวิตอิสระเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปแค่นี้เอง ทำไมช่างยากเย็นเหลือเกิน”
นางตัดพ้อความในใจ อย่างน้อยก็พอได้ทำการระบายออกมาบ้าง
“คุณหนู ยาท่านได้แล้วเ้าค่ะ”
ลี่ถังเปิดประตูนำยาที่ต้มเสร็จแล้วเดินเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะไม้ทรงกลมกลางห้อง
“มาๆ ข้าจะกินเลย”เข่อซิงรีบยกถ้วยยาดื่ม
“มันร้อนนะคุณหนู”
“โอ้ย ร้อนๆ ฮู้ ฮู้ไม่เป็ไรข้าทนได้”
นางไม่สนความร้อน แค่นี้นางทนได้ยังไงก็ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน
“ขอบใจเ้ามาก ไปนอนเถอะข้าก็จะนอนแล้ว”
ลี่ถังยกถ้วยยาออกไป เข่อซิงก็เดินมาที่เตียงนอนของตนค่อยๆ เอนตัวนอนพรุ่งนี้แล้วสินะ พรุ่งนี้แล้วจริงๆ นางค่อยๆ ข่มตาหลับลง ถึงจะไม่อยากจะนอนเท่าไรแต่ก็ต้องเก็บพลังไว้สู้ในวันพรุ่งนี้ นางคิดแบบนั้นจึงหลับได้ในที่สุด
2K
