รุ่งเช้า...
“เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะน้ำใส”
“….ค่ะคุณแม่”
“แม่ฝากดูแลคุณตาคุณยายด้วยนะ”
“แม่ก็....ดูแลตัวเองดีๆนะคะ”
น้ำใสโบกมือลามารดาก่อนที่ประตูรถตู้จะปิดลง ยางสี่ล้อเคลื่อนตัวออกจากบ้านหลังโตด้วยความรวดเร็ว โดยที่คนขับรถก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้วิทย์...หนุ่มร่างสูงวัยพ่อที่หยอกล้อกับแม่ของเธอบนเตียงพร้อมกับคนสวนนั่นเอง มันพาคุณหนูคนสวยเดินทางไปยังสนามบินตามปกติ...ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในบ้าน...มันแเีจนน้ำใสก็แทบไม่อยากจะเชื่อ
“คุณหนูไม่อยู่บ้านทั้งที คุณนายคงเหงาแย่เลยนะครับ” เสียงคนขับรถเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคุณหนูไม่พูดจาอะไร ปกติแล้วเธอเป็คนแจ่มใสและชอบพูดคุยหัวเราะเป็พิเศษ ท่าทางของร่างเล็กในวันนี้มันทำให้ไอ้วิทย์ต้องเป็ฝ่ายเอ่ยบทสนทนาขึ้นมาก่อน มันคิดว่าเด็กสาวคงไม่อยากไปหาคุณตาคุณยายเท่าไหร่นัก เพราะที่นั่นไม่มีอะไรที่น่าจะทันสมัยเลยสักอย่าง
“คุณหนูครับ”
“อ๊ะ….พี่วิทย์ว่าอะไรนะคะ”
“ผมแค่พูดอะไรเรื่อยเปื่อยนะครับ เห็นคุณหนูเงียบๆไป”
“น้ำใส...แค่เหนื่อยน่ะค่ะ”
“อยู่ที่นั่นคงลำบากเลยสินะครับ”
“คงไม่เท่าไหร่มั้งคะ น้ำใสเคยไปเยี่ยมคุณตาคุณยายั้แ่เด็กๆแล้ว บรรยากาศที่นั่นดีมากเลย”
“ครับ”
เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของคุณหนูคนสวยจากกระจกหลัง มันก็ทำให้คนขับรถเลิกกังวลขึ้นมาได้บ้าง รถตู้เดินทางผ่านเมืองมุ่งสู่สนามบินเร็วกว่าที่คิด รถในยามเช้าวันนี้ไม่ค่อยติดเท่าไหร่นัก หลังจากที่มาถึงตึกชั้นจอดรถของสนามบิน ไอ้วิทย์ก็รีบลงมาเปิดประตูให้คุณหนูทันที
“เชิญครับคุณหนู”
“….”
“คุณหนูครับ”
“.....พี่วิทย์คะ”
น้ำใสนั่งนิ่งพร้อมกับหันมามองใบหน้าชายกลัดมันรุ่นพ่อ ท่าทางนอบน้อมถ่อมตนของคนตรงหน้า....ช่างผิดกับการกระทำและวาจาจากเมื่อคืนเป็ไหนๆ น้ำใสเห็นแล้วว่าคนขับรถกระแทกบั้นท้ายคุณแม่รุนแรงปานใด แถมยังสบถคำหยาบคายใส่เธอราวกับเป็เ้านายชีวิตอีกต่างหาก
“ลืมอะไรหรอครับคุณหนู ให้ผมขับรถกลับไปเอาให้ได้นะครับ ตอนนี้ยังทัน”
“เปล่าหรอกค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นอะไรครับ”
น้ำใสพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะโยกร่างหันมาจ้องใบหน้าชายเถื่อนด้วยแววตาใสซื่อ
“พี่วิทย์.....มีอะไรกับคุณแม่นานหรือยังคะ”
“อ….อะไรนะครับ!!!”
“หนู….รู้เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้วค่ะ”
“คุณหนูพูดเื่อะไรครับ ผม....ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย”
เสียงเข้มลนลานตอบกลับด้วยความใ หัวใจของชายร่างสูงหล่นไปถึงตาตุ่ม ถ้าเกิดคุณท่านรู้เื่เข้ามันต้องซวยแน่ๆ นอกจากจะถูกไล่ออกแล้ว มีหวังคงโดนกระทืบจนตายคาตีนอย่างไม่ต้องสงสัย!
“หนู….หนูเห็นพี่วิทย์กับพี่จอม....ในห้องนอนคุณแม่ค่ะ”
“คุณหนูครับ ผมขอโทษ ผมไม่ได้อยากทำ....แต่คุณนาย คุณนายบังคับผม”
“….พี่วิทย์”
เมื่อไม่มีอะไรจะแก้ตัว คนขับรถก็นั่งคุกเข่าขอขมาลาโทษจากลูกสาวเ้านายสุดชีวิต คุณหนูน้ำใสมองสภาพชายตรงหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก เธอเองก็ไม่คิดว่าพี่วิทย์จะต้องยกมือไหว้ราวกับเทพเ้าขนาดนี้ เด็กสาวไม่ได้จะลงโทษหรือข่มขู่คนขับรถแต่อย่างใด...เพียงแต่ก่อนไปจากกรุงเทพวันนี้....น้ำใสอยากจะรับรู้ความรู้สึกบางอย่างก็เท่านั้น
“น้ำใส....ไม่บอกใครหรอกค่ะ”
“จ…จริงหรอครับ ขอบคุณครับคุณหนู ผมจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย”
“แต่….พี่วิทย์คะ”
“ครับ???”
“น้ำใส...ขอให้พี่วิทย์ช่วยอะไรบางอย่างได้มั้ยคะ”
“ได้ทุกอย่างเลยครับ สำหรับคุณหนูผมยอมทำตามคำสั่งทุกอย่าง”
“เื่นั้น.....”
น้ำใส่กัดริมฝีปากแน่น...เธอไม่มีความกล้าพอที่จะกล่าวคำขอในใจนั้นออกไป แต่ถ้าไม่ทำตอนนี้เด็กสาวก็ไม่รู้ว่าจะได้ทำตอนไหน เพราะความคันใต้ร่องง่ามมันกระสันอยากจะรับความรู้สึกที่ใฝ่ฝันมานานเสียเหลือเกิน!
“คุณหนู.......ทำอะไรครับ”
“ตรงนี้....น้ำใส....แค่อยากรู้สึก....ตรงนี้”
น้ำใสดึงกระโปรงขึ้น ก่อนที่คนขับรถจะเบิกตากว้างกับกางเกงในชุ่มฉ่ำของคุณหนู ไอ้วิทย์อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ท่าทางเขินอายและใบหน้าสีแดงจากน้ำใสมันยากที่จะเหลือเชื่อจริงๆ เด็กสาวผู้ใสซื่อและบริสุทธิ์ที่คนขับรถเฝ้ามองมาตลอด... ตอนนี้กำลังถกกระโปรงให้มันเห็นเรียวน่องขาขาวลึกไปถึงง่าม!
“หนูศึกษามาแล้ว....แค่ใช้ลิ้น....ก็น่าจะทดแทนกันได้”
“ค…คุณหนู”
“พี่วิทย์....ช่วยน้ำใสทีนะคะ”
“…..”
“เพื่อแลกกับความลับที่พี่วิทย์มี....ช่วยหนูทีเถอะค่ะ...อึก...ขอร้อง”
เด็กสาวกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแหบเครือ ดวงตากลมโตวิงวอนชายเถื่อนกลัดมันตรงหน้า ความรู้สึกอัดอั้นมันถูกกักขังมาั้แ่เมื่อคืนที่ได้เห็นภาพสยิวจากห้องมารดา น้ำใส้าความรู้สึกนั้น...เพียงแค่นิ้วที่ขยี้ทั้งวันทั้งคืน...มันไม่พอสำหรับคุณหนูเลยจริงๆ!
442
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)