ตอนที่7 เื่ราวในอดีต (1)
เว่ยเยียนหรานมองตามเงาแผ่นหลังของหวังเล่อซานใช่แล้ว หากท่านหญิงอิ๋นจูได้เห็นภาพเช่นนี้จะต้องดีใจมากแน่นอน นั่นเป็ภาพที่นางใฝ่ฝันอยากจะเห็นมาตลอดและเพราะเื่นี้ ครั้งที่ยังมีชีวิตนางจึงว่ากล่าวเว่ยเยียนหรานไม่รู้กี่ครั้งกี่หนน่าเสียดายที่นางไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว
เว่ยเยียนหรานมองท่านหญิงอิ๋นจูที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างสงบพลางคิดในใจว่า‘หากิญญามีจริง ท่านคงได้พบกับเว่ยเยียนหรานบุตรสาวของท่านแล้วสินะพวกท่านต้องคุ้มครองเด็กคนนั้นให้เติบโตอย่างปลอดภัย ต้องขออภัยด้วยที่ข้ายึดครองร่างบุตรสาวของท่านแต่ช่วยแก้แค้นให้พวกท่านไม่ได้ ์ให้โอกาสข้าได้เกิดใหม่อีกครั้ง แต่ข้าทำให้ผิดหวังเสียแล้วโลกมนุษย์ที่สกปรกโสมมเช่นนี้ ไม่คุ้มค่าเลย! พวกท่านเองก็คิดเหมือนกันใช่หรือไม่’
เมื่อเว่ยเส่าชิงเห็นหวังเล่อซานจากไปแล้วก็มองไปที่เว่ยเยียนหรานอย่างเกลียดชัง “ใครก็ได้ นำตัวนางไปส่งให้ทางการ บอกผู้ว่าการหลินว่าเว่ยเยียนหรานไม่เพียงแต่ฆ่ามารดาตนเองเท่านั้นนางยังใจคอโเี้ถึงขนาดนำศพทารกในครรภ์ที่ยังไม่ทันได้ออกมาดูโลกไปโยนทิ้งด้วยข้าตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับนางแล้ว นับจากนี้ไป เื่ของนางจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับจวนเว่ยโหวอีก!”
เว่ยเยียนหรานมองเว่ยเส่าชิงและเซียวถิงหลานที่กำลังแสดงท่าทีเสแสร้งแวบหนึ่งนางแค่นเสียงหึอย่างไม่ใส่ใจนัก เว่ยเยียนหรานที่ตายไปอาจจะใส่ใจจวนเว่ยโหวน่าเสียดายที่นางไม่ใช่เว่ยเยียนหรานผู้โง่งมคนนั้น จึงไม่ได้สนใจเื่พวกนี้สักนิด
“ท่านโหว!” เซียวถิงหลานรีบร้อนดึงมือของเว่ยเส่าชิงเอาไว้ “เยียนหรานคือสายเืคนสุดท้ายในโลกนี้ของพี่หญิงหากทำเช่นนี้ พี่หญิงจะต้องเสียใจแน่ ข้าว่าเยียนหรานยังอายุน้อย พวกเรา...”
“เ้านี่นะ!” เว่ยเส่าชิงถลึงตาใส่เซียวถิงหลานอย่างรักใคร่ “ว่ากันว่ามารดาที่ใจดีจะทำให้ลูกเสียคนเหตุใดเ้าถึงได้ใจดีเช่นนี้เสมอ แต่เ้าดูสิ คนใจคอเหี้ยมโหดเช่นนางครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ให้เ้าปกป้องนางอีกแล้ว หากท่านหญิงจะโกรธก็ให้โกรธข้าเถอะ!”
เว่ยเยียนหรานคลื่นไส้จนต้องปิดเปลือกตาลงไม่ฟัง ไม่มอง พวกเขาช่างเป็คู่หญิงชายที่หน้าไม่อายจริงๆ!
เหล่าข้ารับใช้ผลักเว่ยเยียนหรานออกมาจากห้องนางยืนแหงนหน้ามองท้องฟ้ามืดสนิทอยู่กลางลานบ้าน สายฝนจากท้องฟ้ากระหน่ำซัดลงบนใบหน้าจนทำให้หายใจลำบากนางรู้สึกสิ้นหวัง ไม่หลงเหลืออะไรให้รู้สึกเป็ห่วงหรืออาวรณ์ในโลกใบนี้แล้วจริงๆ
วังหนิงอ๋อง
เจียงอวิ่นจือมองไปยังทารกในอ้อมกอดของชิงซินด้วยความประหลาดใจเด็กน้อยนอนหลับอย่างสงบ รอยเืยังคงเปรอะเปื้อนบนใบหน้าย่นๆ นั้น
เขาถามอย่างปวดขมับ“เ้าบอกว่า เว่ยเยียนหรานให้เ้าอุ้มเขากลับมาหาข้าหรือ”
“เพคะ!” ชิงซินพยักหน้า “คุณหนูใหญ่กล่าวว่า เขาไม่มีมารดาคอยปกป้องหากอยู่ในจวนโหวคงไม่มีทางได้เติบโตเป็ผู้ใหญ่แน่!”
“เว่ยฮูหยินตายไปแล้วมิใช่หรือแล้วเด็กคนนี้...” เด็กคนนี้คลอดออกมาได้อย่างไร เจียงอวิ่นจือขมวดคิ้ว
“หม่อมฉันเห็นคุณหนูใหญ่ใช้มีดผ่าท้องฮูหยินแล้วนำเด็กออกมาแม้ว่าฮูหยินจะสิ้นลมไปแล้ว แต่เด็กในท้องยังมีชีวิตอยู่” ชิงซินก้มหน้าพร้อมกล่าวรายงานแม้เื่จะผ่านไปแล้ว แต่ภาพเืเจิ่งนองจนน่าในั่นยังคงทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวทว่าชั่ววินาทีที่นำทารกออกมา ภาพนั้นกลับเต็มไปด้วยความปีติยินดี นางไม่เคยเห็นเว่ยเยียนหรานเด็ดขาดและกล้าหาญเช่นนั้นมาก่อนเลย
“เว่ยเยียนหราน”หนิงอ๋องปวดศีรษะยิ่งกว่าเดิม เหตุใดถึงเป็นางได้ เขาครุ่นคิดพลางเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม่หยุดเว่ยเยียนหรานที่เป็เช่นนี้ทำให้เขารู้สึกทั้งแปลกและไม่คุ้นเคยนี่ไม่เหมือนกับเว่ยเยียนหรานที่เขาเคยรู้จัก หรือว่ามีอะไรผิดพลาดกัน
“เพคะ!” ชิงซินกล่าวยืนยัน “ตอนที่ไปถึง หม่อมฉันเองก็ใมากปกติแล้วคุณหนูใหญ่กลัวแม้กระทั่งหนอนนิ้วมือโดนบาดเพียงเล็กน้อยก็โวยวายคร่ำครวญอยู่นานคิดไม่ถึงว่านางจะเด็ดเดี่ยวถึงขั้นกล้ากรีดท้องของเว่ยฮูหยินเพื่อนำทารกออกมาเช่นนี้”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
563
