เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        พริบตาเดียวก็ผ่านไปสองสัปดาห์ตั้งแต่ที่หลินรั่วซีเข้าโรงพยาบาล หยางรู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านไปเพราะพรุ่งนี้เขาจะต้องไปรับหลินรั่วซีออกจากโรงพยาบาลนั้นเอง

        เช้านี้ป้าหวังได้เตรียมอาหารเช้าแสนอร่อยเธอรู้ว่าหยางเฉินมีความอยากอาหารอย่างมหาศาลดังนั้นเธอจึงเตรียมอาหารไว้หลายอย่างเธอยังเปิดทีวีและเปลี่ยนช่องข่าวให้เขา เธอเป็นคนที่มีน้ำใจอย่างมาก

        แม้ว่าหยางเฉินจะเคยบอกให้ป้าหวังไม่ต้องทำอะไรเพื่อเขาแต่เขาก็กลัวว่าเธอจะรู้สึกอึดอัด สุดท้ายเขาจึงปล่อยให้เธอทำสิ่งที่เธออยากทำ

        "คุณชายคะคุณหนูจะออกจากโรงพยาบาลในเช้าวันพรุ่งนี้ ฉันว่าซื้อช่อดอกไม้ให้คุณหนูดีมั้ยคะคุณหนูจะต้องดีใจมากแน่ๆ เลยค่ะ" ป้าหวังกล่าวอย่างมีความสุข

        หยางเฉินกลืนโจ๊กกัดขนมปัง พลางพึมพำว่า

        "ดอกไม้?ดอกอะไรดีล่ะครับ?"

        "ดอกคาร์เนชั่น!"ป้าหวังแนะนำ"แต่ถ้าคุณชายจะซื้อดอกกุหลาบฉันคิดว่าคุณหนูจะต้องชอบเหมือนกันนะคะ"

        ถึงเขาจะไม่รู้ว่าดอกคาร์เนชั่นหมายความว่ายังไงแต่เขาก็รู้ว่ากุหลาบแดงหมายถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงเผยรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า

        "ป้าหวังครับด้วยบุคลิกของรั่วซี แม้ผมจะซื้อดอกไม้ไปให้ เธอก็คงจะคิดว่าผมฟุ่มเฟือยแน่ๆ"

        "คุณชายคะ"ป้าหวังผู้มากประสบการณ์กล่าวแนะนำ "ผู้หญิงทุกคนต่างชอบดอกไม้ถึงแม้พวกเธอจะบอกว่าไม่ชอบก็ตาม ถึงคุณหนูจะบอกว่าไม่ แต่ในใจเธอต้องชอบแน่ๆฉันเห็นคุณหนูตั้งแต่เล็กๆ ฉันรู้จักเธอดีค่ะ"

        หยางเฉินรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้มีเหตุผลแต่เขาก็ยังรู้สึกแปลกๆ ที่จะซื้อดอกไม้ให้ภรรยาสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจที่จะซื้อดอกไม้ก่อนที่จะไปโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้ไม่ใช่ดอกกุหลาบแดงที่งดงาม แต่เป็นดอกคาร์เนชั่นสีขาวสดใส

        ทันใดนั้นเองเสียงกริ่งที่ประตูบ้านก็ดังขึ้น

        ใครมาแต่เช้า?

        หยางเฉินอาจมาอยู่ที่บ้านหลังนี้แค่ช่วงเวลาสั้นๆแต่เขาก็ได้เรียนรู้ป้าหวังว่าเพื่อนของหลินรั่วซีนั้นจะมาที่นี่เป็นครั้งคราวเท่านั้นดังนั้นน้อยคนนักที่จะรู้จักบ้านหลังนี้

        ป้าหวังรีบเดินไปที่ประตูและเหลือบมองไปที่หน้าจอ

        คนที่ยืนอยู่ที่ประตูเป็นชายและหญิงผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะอายุประมาณสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี มีลักษณะน่ารักและบริสุทธิ์ เธอสวมเสื้อสีเหลืองแขนสั้น และกางเกงขาสั้นลายการ์ตูนสีขาวด้วยต้นขาเรียวงามเป็นธรรมชาติ และก้นอันโดดเด่นดูเหมือนร่างกายของเธอจะพัฒนาได้ดีเป็นพิเศษซึ่งค่อนข้างขัดกับใบหน้าที่น่ารักอ่อนเยาว์

        ส่วนอีกคนเป็นผู้ชายสวมแว่นกันแดดและชุดสูทเขาก็เห็นได้ชัดว่าเขาคนนี้ต้องมีหน้าที่คุ้มกันเด็กสาวที่มาด้วยกันแน่นอนเพราะเขามีสีหน้าเคร่งขรึมในขณะที่เขาตามอยู่ข้างหลังหญิงสาว

        เมื่อหยางเฉินชำเลืองมองเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที เขาเห็นถังถังมาพร้อมกับบอดี้การ์ดโง่ที่ชื่อเสี่ยวหยง

        ในวันที่นิกายยามาตะเคลื่อนไหวบุปผาพิรุณหนึ่งในสมาชิกของกองพลน้อยเหยียนหวงได้ส่งเธอกลับบ้านไป หลังจากนั้นหยางเฉินก็ขี้เกียจจะติดต่อกับเธออีก เขาคิดว่าเรื่องนี้คงจบลงและเธอคงได้บทเรียนสำคัญที่มายุ่งกับเขาแต่ใครจะรู้ว่าเธอกลับมาปรากฏตัวที่หน้าบ้านของเขาตอนเช้าตรู่อย่างนี้!

        แน่นอนว่าถังถังไม่ได้ยกโทษให้แถมยังตามหาเขาจนพบ!

        "สวัสดีค่ะคุณหนูไม่ทราบว่ามาหาใครคะ?" ป้าหวังถามอย่างสุภาพเมื่อได้เห็นเด็กสาวที่น่ารักเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ต่างรู้สึกยินดี

        ถังถังยิ้มพลางกล่าวว่า"คุณป้าคะ หนูมาหาหยางเฉินค่ะ"

        "มาหาคุณชายเหรอคะ?"ป้าหวังกลายเป็นสับสนมากขึ้น เด็กสาวคนนี้เป็นใครกันแต่เธอไม่คิดว่าถังถังเป็นคนรักของหยางเฉิน นั้นเพราะว่าเธอยังเด็กมากนั่นเอง

        เมื่อได้ยินป้าหวังเรียกหยางเฉินว่าคุณชาย แววตาแปลกประหลาดก็แว็บขึ้นในดวงตาของถังถัง เธอแอบมองไปข้างหลังประตูและเห็นหยางเฉินกำลังทานอาหารอยู่บนโต๊ะสไตล์ตะวันตก

        "ลุง!"ถังถังตะโกนโบกมือเรียกอย่างมีความสุข

        หยางเฉินรู้สึกเหมือนอยากเอาหน้าฝังดินทำไมยัยปีศาจน้อยนี่ยังไม่ปล่อยฉันไปอีก? หยางเฉินไม่มีทางเลือกได้แต่ลุกขึ้นและเดินไปหาถังถัง

        "เธอมาที่นี่ทำไม?"

        ถังถังเบ้ปากนั่นทำให้เธอดูน่ารักเป็นพิเศษ

        "ครั้งสุดท้ายที่เราพบกันหนูตกใจกลัวแทบตายแต่ลุงก็ไม่ได้โทรไปปลอบใจฉันเลย หลังจากนั้นลุงก็ไม่ได้ติดต่อหนูอีกตั้งหลายวันนี่ลุงไม่คิดจะตามหากันเลยรึไง?"

        "ฉันไม่ได้เป็นพ่อเธอซะหน่อยทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย อีกอย่างฉันไม่ได้เป็นคนทำร้ายเธอสักหน่อย"หยางเฉินเคี้ยวข้าวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

        เมื่อเห็นว่าหยางเฉินมีท่าทีไม่แยแสสนใจอารมณ์ของเธอก็กลับกลายเป็นขุ่นมัว เธอเม้มริมฝีปาก และดูเหมือนกำลังจะร้องไห้

        เมื่อป้าหวังเห็นดังนี้เธอก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจอย่างที่สุด

        "คุณชายคะคุณหนูท่านนี้มีน้ำใจมาเยี่ยมคุณชายถึงที่นี่ คุณชายอย่าทำให้เธอร้องไห้สิคะ…"

        ร้องไห้?ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันขับรถเกือบชนเธอ เธอยังไม่ร้องไห้สักครั้ง!

        "เฮ้ย!คุณหนูอุตส่าห์เดินทางมาถึงที่นี่เพื่อมาหานายโดยเฉพาะนั่นถือเป็นโชคดีของนายแล้ว นายควรจะพูดจาให้มันดีกว่านี้!"เสี่ยวหยงกล่าวอย่างโกรธเคือง

        หยางเฉินไม่ได้ใส่ใจหลังจากที่เห็นถังถังปรากฏตัวขึ้น เขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจแล้ว อารมณ์สุนทรีย์ ในวันหยุดสุดสัปดาห์ของเขาได้ถูกทำลายลงอย่างไม่มีสิ้นดีเขาทำได้แค่ถอนหายใจและกล่าวว่า

        "เอาล่ะเลิกทำหน้าเหมือนถูกผู้ชายทิ้งอย่างนั้น แล้วบอกมาว่าเธอมาที่นี่ทำไม?"

        ถังถังเบ้ปากทำเสียงฮึดฮัดจากนั้นจ้องมองที่หยางเฉินพลางกล่าวว่า

        "พ่อ...พ่อของหนูต้องการพบลุง"

        "พ่อของเธออยากจะพบฉัน"หยางเฉินไม่อาจเข้าใจสิ่งที่ได้ยินได้ เขาเอ่ยถามต่อว่า "เขาต้องการพบฉันทำไม?ฉันแต่งงานแล้ว เขาวางแผนจะให้ฉันเป็นลูกเขยหรือไง?"

        ถังถังได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงโดยพลันเธอรีบส่ายหัวตอบว่า

        "ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อยเพราะลุงช่วยฉันไว้ก่อนหน้านี้ ทำให้พ่ออยากจะขอบคุณ แต่เป็นเพราะเขาไม่ค่อยว่างเขาเลยตัดสินใจเชิญลุงไปแทน"

        หยางเฉินหัวเราะเบาๆในลำคอ พร้อมกล่าวว่า

        "พ่อของเธอต้องการจะขอบคุณฉันไม่ใช่ฉันขอบคุณเขา ทำไมฉันจะต้องไปพบเขาด้วย?"

        "เพราะว่า..."ถังถังไม่อาจกล่าวอะไรได้อีก

        เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นอย่างนี้เสี่ยวหยงที่อยู่ทางด้านข้างก็พูดขึ้นด้วยท่าทางภาคภูมิใจว่า

        "อย่าอวดดีไปหน่อยเลย!นายท่านต้องการพบนาย นั่นถือเป็นโชคของนายแล้ว คนธรรมดาไม่อาจแม้แต่จะทำอย่างนั้นต่อให้พวกมันจะต้องการก็ตาม!"

        "ขอโทษทีนะฉันเป็นคนธรรมดา แต่ฉันก็ไม่สนใจจะไปพบกับเขา"หยางเฉินโบกมืออย่างเบื่อหน่าย "วันนี้ฉันขี้เกียจไปไหนทั้งนั้นออกไปได้แล้วและไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก"

        ทันใดนั้นเสี่ยวหยงก็ถูกความโกรธครอบงำเขาตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า

        "นายนี่ไม่สำนึกในน้ำใจคนอื่นเลยหรือไง?ถึงนายจะโชคดีที่ได้ช่วยคุณหนูไว้ แต่นั่นมันก็แค่บังเอิญ!นายท่านเชิญนายไปเพราะท่านมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่นายคิดว่านายเป็นใครกัน!?"

        หยางเฉินฟังพลางหาวหวอดใหญ่เขาไม่ต้องการโต้เถียงอีกต่อไป

        "นายออกไปได้แล้วฉันจะกินอาหารเช้า"

        เมื่อถังถังเห็นว่าหยางเฉินกำลังจะปิดประตูเธอจึงรีบเดินเข้าไปกอดเอวหยางเฉิน พร้อมตะโกนว่า

        "ลุงอย่าทำอย่างนี้ซิ! พ่อ…พ่อของหนูต้องการพบลุงจริงๆแต่เพราะสถานการณ์มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่... ดังนั้น…ดังนั้น..."

        "ดังนั้นอะไร?"

        "ดังนั้นลุงไปพบเขาได้มั้ย?หนูขอร้องล่ะลุง หนูไม่เคยขอร้องใครเลยนะแต่เพราะลุงเป็นลุงที่ฉันชอบมากที่สุด..." ถังถังกล่าวด้วยเสียงอันเบาและอ้อนวอน ดวงตาคู่ใสของเธอดูเหมือนจะชื้นน้ำตาเล็กน้อย ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง

        มีอยู่สองสิ่งที่หยางเฉินไม่สามารถทนได้หนึ่งนั้นคือ น้ำตาบริสุทธิ์ของผู้หญิง ส่วนอีกเรื่องนั้น…เขายังไม่ได้คิด

        "แน่ใจจะว่าเธอไม่ได้แกล้งทำไมเธอถึงเหมือนดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์แบบนี้?นี่ไม่สมเป็นเธอเลยสักนิด"หยางเฉินลูบจมูก

        ท่าทางของถังถังบริสุทธิ์และไร้เดียงสามากขึ้น เธอกล่าวอย่างตะกุกตะกักว่า

        "ลุงมากับหนูได้ไหมถ้าลุงไม่ไป พ่อต้องนึกว่าฉันไปทำอะไรให้ลุงโกรธแน่ๆ และฉันคงโดนกักบริเวณอีกแน่ๆ"

        ป้าหวังที่ยืนอยู่ด้านข้างนั้นเกือบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เธอผลักหยางเฉินพร้อมกล่าวว่า

        "คุณชายคุณหนูคนนี้น่าสงสารอย่างยิ่ง ไปกับเธอเถอะค่ะ ที่นี่ไม่มีเรื่องเร่งด่วนอะไรบางทีครอบครัวของเธอคงจะไม่สะดวกจริงๆ ก็ได้นะคะ"

        เมื่อป้าหวังพูดถึงขนาดนี้หยางเฉินถึงไม่อาจทำอย่างไรได้ เขาพยักหน้ากล่าวว่า

        "เอาล่ะฉันจะไปกับเธอ หยุดทำท่าอย่างนี้ได้แล้ว"

        ได้ยินอย่างนี้แล้วใบหน้าถังถังก็เปลี่ยนมาเป็นสดใสเธอยิ้มหวานเกาะหนึบลงบนแขนหยางเฉินพลางกล่าวว่า

        "ลุงยอดเยี่ยมที่สุดเลยหนูรู้ว่าลุงจะต้องมากับหนู!"

        ทันใดนั้นหยางเฉินก็รู้ความจริง!

        หยางเฉินตระหนักได้ว่าฝีมือของเขาอ่อนลง แม้แต่เด็กเหลือขอเขาก็ยังถูกหลอกได้!

        ช่างน่าละอายนัก!!!

        ถังถังเข้าไปในรถออดี้A8 สีดำ หยางเฉินสังเกตได้ว่ามันถูกดัดแปลงมาให้กันกระสุนดูเหมือนพ่อของถังถังจะกลัวว่าจะเกิดเรื่องบางอย่างกับถังถัง

        เสี่ยวหยงนั่งอยู่ที่เบาะด้านหน้าในขณะที่หยางเฉิน และถังถังนั่งอยู่ด้านหลัง

        หยางเฉินประหลาดใจเล็กน้อยดูเหมือนครอบครัวของถังถังจะไม่ธรรมดา บอดี้การ์ดขนาดนี้เทียบได้กับผู้นำในประเทศเล็กๆได้เลย

        หลังจากที่รถขับออกมานอกเมืองจากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังพื้นที่บริเวณชายฝั่งทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้จากนั้นรถก็ชะลอตัวลง และเข้าไปในคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่หันหน้าออกสู่ทะเล

        ตัวอาคารเป็นสไตล์เหมือนสวนตะวันตกมีหลังคากลม เสาสไตล์โรมัน ในบ้านมีสีขาวบริสุทธิ์ มีระเบียงยื่นออกไปข้างนอกและเถาวัลย์ห้อยพันลงมา

        หยางเฉินเดินตามเสี่ยวหยงและคนอื่นๆ เข้าไปในคฤหาสน์เขาสังเกตได้ว่ามีบอดี้การ์ดมากกว่าสิบคนอยู่ในห้องนั่งเล่นแต่ละคนมีท่าทางพร้อมต่อสู้อยู่เสมอ

        เมื่อพวกเขามาถึงบันไดก็มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อสีฟ้าแขนสั้น ริมฝีปากบาง กล้ามเนื้อปูดโปนและสายตาอันคมกริบ เดินเข้ามาหา

        "นายท่านกำลังรออยู่ด้านบนตามมา" โดยไม่แม้แต่จะรอหยางเฉินหลังจากพูดจบมันก็เดินขึ้นบันไดไปทันที

        เมื่อฟังน้ำเสียงออกคำสั่งและท่าทางไม่แยแสสนใจของคนผู้นี้แล้วหยางเฉินก็ขมวดคิ้วขึ้นมา และยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น...