ผมมี APP จากดาวโลก

ดาวพีดา

“พี่ไม่เห็นรู้เลย ว่าเรามีเพลงแนวๆไอดอลด้วย” หลังจากลาเจ้าของฟิตเนสอย่างออสตินกลับ ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถลอยฟ้า เพวิสเลยได้โอกาสซักถามน้องชายเพราะจะถามตอนอยู่ต่อหน้าออสตินคงไม่ดีนัก เพวิสเลยเก็บงำไว้ถามทีหลังแต่ก็เก็บสิ่งที่คาใจไว้ไม่ได้นานหรอกนะ

“ก็เพราะมันไม่เหมาะกับพี่ไงผมเลยไม่ได้ส่งเพลงให้” เพเนียสตอบไปตามตรงด้วยสีหน้าซื่อไม่ได้สนใจท่าทีอยากรู้อยากเห็นของพี่ชายแต่อย่างใด

“แล้วมีทุกแนวเลยเหรอ??”เขาคิดว่าที่น้องชายส่งให้ก็เยอะแล้วนะตัวเขาเองยังเลือกร้องแต่เพลงที่อยากร้องก่อนเป็นอันดับแรกเลย

“ใช่ครับ หลายภาษาด้วย”

“เก็บเงียบเลยนะ”

“ฮ่าๆๆ” เพวิสหรี่ตาจ้องเพเนียสไม่ได้สนใจแต่ส่งเสียงหัวเราะออกมาแทนอย่างพออกพอใจ

“มีเพลงเยอะแบบนี้ไม่อยากขายหรอกครับน้องเพเนียส ยังไงเพวิสเองก็คงเอามาร้องไม่หมดอยู่แล้ว”มิคุที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ(แต่ไม่ได้ขับเอง) หันมาถามเขาเองก็พอรู้มาบ้างว่าบทเพลงต่างๆ เพเนียสมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแต่ก็ไม่ได้รู้แน่ชัดถึงที่มาจริงๆ เพราะเพวิสเองที่รู้ว่าน้องชายบอกว่าเอามาจากดาวโลกแต่ทุกวันเขาก็ยังไม่รู้จักดาวโลกที่ว่านี้อยู่ดี

“คำถามนี้น่าสนใจนะครับพี่มิคุพี่รู้จักค่ายเพลงไหนบ้างครับ พอจะแนะนำได้ไหม?”ด้วยคำแนะนำนี้เพเนียสตาเป็นประกายทันที เขาเองก็ไม่ได้หน้าเงินเท่าไหร่หรอกนะแต่เขาอยากให้ทุกคนได้รู้จักเพลงที่เขาได้ฟังก็เท่านั้นเองวิธีที่จะทำได้ก็คือต้องหยิบยกให้คนที่เหมาะสมนำไปขับร้อง

“ถ้าอย่างนั้นไม่เปิดค่ายเพลงเองเลยล่ะจะได้ควบคุมการผลิตได้ด้วย ก็เราชอบจุกจิกเรื่องนี้นี่นา”เพวิสที่นั่งอยู่ข้างกันแกล้งเอ่ยประชดออกมา ถึงแม้จะเห็นว่าเพเนียสทำตัวง่ายๆสบายๆ ไม่ค่อยกดดันหรือไปบังคับขู่เข็ญใครเขา แต่ที่ผ่านมาในเรื่องทำเพลงเพเนียสกลับวิจารณ์ถึงจุดด้อยแล้วก็บอกในสิ่งที่เขาควรทำออกมาเยอะมาก เพราะเพเนียสบอกว่าเพลงนี้สมควรที่จะมีท่าเต้นแบบนี้มีภาพประกอบไปแนวนี้ ถ้าทำค่ายเองก็คงควบคุมได้หมด แต่ถ้าขาย(ให้ลิขสิทธิ์ 5-10 ปี) เพลงให้ค่ายอื่นๆ ไป แล้วทำออกมาไม่ตามที่เพเนียสหวัง น้องชายเขาคงได้หัวร้อนแย่

“โอ้ เป็นความคิดที่ดีนะครับว่าไหมครับพี่มิคุ” แต่เพเนียสกลับมองข้ามเจตนาของพี่ชายที่แค่อยากประชดประชันมองเรื่องนี้จริงจังไปเสียได้ ถึงจะไม่ได้อยากเปิดเดี๋ยวนี้อย่างทันทีแต่เรื่องนี้กลับเข้ามาอยู่ในลิสต์ที่เขาอยากจะลองทำเสียแล้ว แม้แต่ชื่อค่ายเพลงก็มีแล้วด้วย

“ดีเลยแบบนี้พี่ขอตำแหน่งเป็นหัวหน้าผู้จัดการเลยนะ”มิคุเองก็ออกปากรับเล่นกับเพเนียสทันที

“ได้เลยคร้าบบบบ”

“รับปากแล้วนะ” เพเนียสที่พยักหน้าตกลงและมองเป็นอันรู้กันกับมิคุทันทีส่วนเพเนียสก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจไม่ใช่เหนื่อยใจกับความเล่นสนุกของน้องชายแต่เขาเหนื่อยล่วงหน้าเพราะเขามีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริงยังไงก็ไม่รู้

          ตั้งแต่เริ่มเข้าปีใหม่ครอบครัวทั้งฝั่งพ่อและฝั่งแม่ของเพเนียสก็ถือได้ว่ากิจการไปได้สวยไม่ต่างจากที่บ้านเขาเลยทีเดียวถึงแม้กิจการจะไม่ได้มีโรงงานใหญ่เท่า ยอดการผลิตสินค้าไม่เยอะเท่ากับที่บ้านเขาแต่ก็บอกได้เลยว่ารายได้มากกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัวเลยทีเดียวทำให้ปีใหม่ที่ผ่านมาเพเนียสได้รับของขวัญจากญาติๆ มากเลยทีเดียว จริงๆก็ได้รับมาทุกปี แต่ปีนี้พิเศษกว่าก็คือมูลค่าของมันมากขึ้นเป็นเท่าเลยทีเดียวจริงๆ เพเนียสไม่ได้เป็นคนมองมูลค่าของสิ่งของที่ได้รับตามราคาหรอกนะแต่พอได้ของแพงมาก็ต้องดีใจอยู่แล้วถูกไหม ส่วนตัวเขาที่ซื้อ 5SoKส่งให้ทุกๆ คน พวกเขาก็ชื่นชอบมากเช่นกัน

“พี่ช่วยติวได้นะ ถึงแม้จะไม่ได้มีดีกรีจบเกียรตินิยมเหมือนคนอื่นแต่ก็ผ่านมาด้วยเกรดเฉลี่ยที่น่าพอใจอยู่นะ” รอบที่หนึ่งเพวิสเดินผ่านมาพร้อมกับเอ่ยขึ้นลอยๆก่อนจะจิบน้ำหมดแล้วแต่เพเนียสก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เขาเลยเดินหลบฉากไป

.

“ไม่มีส่วนไหนสงสัยจริงเหรอ อ้อๆตรงนี้ๆ ตอนสอบพี่ได้คะแนนเยอะเลยนะ ไม่อยากจะอวด” รอบที่สองมาพร้อมกับขนมในมือเคี้ยวขนมหมดก่อนจะแอบก้มมองน้องชายที่กำลังอ่านหนังสืออิเล็กทรอนิกส์อยู่แล้วอวยตัวเองอีกนิดหน่อย เพเนียสทำแค่เงยหน้าขึ้นมองพี่ชายนิดหน่อย แล้วตอบสั้นๆว่า ไม่เป็นไรครับ

.

“วิชานี้พี่ถนัดนะ อยากให้ช่วยอะไรไหม”รอบที่สามหลังจากห่างจากครั้งก่อนประมาณหนึ่งชั่วโมงได้เพวิสเดินวนมาอีกครั้งพร้อมกับแอปเปิลในมือที่กัดไปสองคำวิชาที่เพเนียสกำลังอ่านอยู่ เขามั่นใจว่าเข้าใจในเนื้อหาและตอนสอนก็ได้คะแนนดีเลยกว่าบอกออกไปแบบนั้น

“อา เอาสิครับ” เพเนียสที่หาที่เหมาะๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่มานั่งอ่านหนังสือได้หลายชั่วโมงแล้วเพราะเห็นความพยายามของพี่ชายตัวเองเลยตอบตกลงออกไปเพวิสก็รีบเลื่อนเก้าอี้มานั่งใกล้น้องชายทันที

“ได้สิ ไหนตรงไหน”

“ตรงนี้ครับผมไม่เข้าใจว่าจากบรรทัดนี้ทำไมมาแบบนี้ได้”

“อ้อ จริงๆมันมีส่วนที่ละไว้ในฐานที่เข้าใจได้อยู่น่ะ ถ้าจะแจกแจงออกไป มันจะเป็นแบบนี้...”พอน้องชายถาม เพวิสก็ตั้งใจอธิบายให้น้องชายฟังอย่างละเอียดทันที

          ทำไมเพเนียสต้องมานั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจอยู่นี่นะหรือก็เพราะว่าเขาตัดสินใจได้แล้วว่าจะเรียนต่อ ใช่แล้ว! เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยแล้วยังไงล่ะส่วนสาขาวิชาและมหาวิทยาลัยที่เขาเลือกก็ที่เดียวกับพี่ชายเขานี่แหละแถมยังเลือกเรียนแบบออนไลน์เหมือนกันด้วย เพราะยังสนุกกับการทำงานอยู่ไม่อยากทิ้งงานไปเรียนอย่างเดียวด้วย แต่ถ้าให้ทิ้งการเรียนไปเลยก็ไม่ได้เพราะความรู้ส่วนนี้มันมีประโยชน์สำหรับเขาที่ทำธุรกิจมากๆจะมาหวังพึ่งแค่พี่ชายคนเดียวก็ไม่ได้แล้วเขาก็อยากแบ่งเบาภาระของพี่ชายในส่วนงานที่สำคัญๆ กว่านี้ให้ได้เหมือนกันความรู้ยิ่งมีมากก็ยิ่งใช้ต่อยอดได้มากตามไปด้วย

          เรื่องเพลงประจำรายการเซอร์ไวเวอร์Idolidentity ที่ได้คุยกันคร่าวๆ กับออสตินไป หลังจากที่เพเนียสเอาเพลงให้พี่ชายไปเพวิสก็เอาไปร้องและทำเพลงทำเป็นเดโมส่งไปให้ออสตินอีกที ส่งไปแค่วันเดียวทางนั้นก็ติดต่อมาอย่างตื่นเต้นว่าพวกเขาพอใจและชื่นชอบเพลงนี้มากๆนอกจากจะเลือกเพลงนี้เป็นเพลงประจำรายการของซีซั่นนี้แล้วยังอยากให้เพวิสไปร้องและเต้นเปิดตัวเพลงนี้ให้เด็กฝึกทุกคนอีกด้วย ส่วนรายละเอียดของรายการก็รอไปคุยกันตอนที่นัดเจอกันอีกที

“ตอนได้ยินว่าน้องเพเนียสจะมาด้วยพี่ดีใจมากเลยนะรู้ไหม”ออสตินที่มารับถึงท่าอากาศยานว่าขึ้นระหว่างเดินไปขึ้นรถลอยฟ้าที่เขาเตรียมมารับเพวิสพร้อมกับมิคุ และเพเนียสที่ขอตามมายังดาวพีดาด้วย ดาวพีดาเป็นดาวระดับบีดวงหนึ่งเศรษฐกิจของที่นี่ถือว่าดีพอสมควร นอกจากจะเดินทางมาคุยเรื่องงานที่นี่แล้วยังมาดูสถานที่จริงสำหรับถ่ายทำรายการอีกด้วยเพราะถ้าแค่คุยงานพวกเขาจะคุยผ่านโปรแกรมต่างๆ ไม่ใช่เรื่องยากเลยส่วนสถานที่จริงๆ ก็ดูผ่านระบบเสมือนจริงก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเดินทางมาให้เสียเวลาแต่เพราะได้รับคำเชิญจากออสตินที่เป็นเจ้าของสถานที่นี้เอง พวกเขาเลยตกปากรับคำไป

“ก็พี่ออสตินออกปากชวนทั้งทีนี่ครับผมจะไม่มาอย่างยังไงล่ะ” เพเนียสตอบยิ้มๆ จริงๆไม่ใช่แค่เรื่องเอาเพลงที่เขาแต่งมาให้ในรายการเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องเป็นผู้สนับสนุนในรายการด้วยถ้ารายการมีแววว่าจะได้รับความสนใจพวกเขาก็จะร่วมลงทุนในครั้งนี้ และนั่นจึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่มาในครั้งนี้นั่นเอง

“น้องเพเนียสว่าถึงขนาดนี้พี่ต้องดูแลเราให้ดีที่สุดแล้วสิเนี่ย” ออสตินตอบกลับอย่างยิ้มๆ

“ไม่รบกวนคุณออสตินมาดูแลหรอกครับ น้องผมโตแล้วปล่อยให้เขาได้รับผิดชอบตัวเองได้แล้ว”

“พี่เพวิส” เพเนียสต้องถึงกับกระตุกแขนเสื้อพี่ชายปรามทันทีเป็นอะไรเนี่ย เวลาเจอกันถ้าไม่ใช่ตอนที่คุยเรื่องงานพี่ชายเขาก็จะชอบพูดแซะแบบนี้ตลอดเลย ไม่รู้ว่าไม่ชอบอะไรเขา คุณออสตินนี่คือผู้สนับสนุนช่องของเขาตั้งแต่แรกๆเลยนะ

“งั้นดูแลคุณแทนก็แล้วกันครับจะได้แบ่งเขาหน้าที่ของคุณมิคุด้วย” ออสตินตอบกลับพร้อมกับยักคิ้วให้พอคนหมั่นไส้ได้ก่อนเดินนำไปถึงรถลอยฟ้าคันหรูของตนที่จอดอยู่ตรงหน้า

          โรงแรมระดับห้าดาวที่ตั้งอยู่ริมชายหาดสีน้ำตาลอ่อนเม็ดละเอียดสะอาดตาเป็นหนึ่งในธุรกิจของครอบครัวเขา คือสถานที่ที่เขาพาพวกเพวิสมาเพื่อนเขาที่เป็นผู้จัดรายการเองก็จะตามมาสมทบที่นี่เช่นกัน

“ทะเลที่นี่สวยมากเลยนะครับเนี่ย”เพเนียสที่มองลงจากรถลอยฟ้าว่าขึ้น สีใสออกฟ้าครามของน้ำทะเลที่ถูกแสงแดดตกกระทบทำให้มันความสดใสน่ามองขึ้นอีกเป็นเท่าตัวริมหาดเองก็มีนักท่องเที่ยวอยู่พอสมควรเลยส่วนโรงแรมแถวนี้เองก็มีอยู่หลายแห่งเลยทีเดียว พื้นที่ตรงนี้อากาศค่อนข้างดีอุณหภูมิไม่สูงไม่ต่ำหรือจะเรียกได้ว่าคงที่ตลอดทั้งปีก็ว่าได้ นอกจากฤดูมรสุมไม่กี่เดือนแล้วที่นี่ก็น่ามาเที่ยวได้เกือบตลอดปีเลยทีเดียว

“ทะเลที่นี่มีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆของดาวเลยนะ” ออสตินบอกอย่างอวดๆแม้แต่วันนี้ที่ไม่ใช่วันหยุดยังมีนักท่องเที่ยวเข้ามาไม่ขาดส่วนช่วงวันหยุดหรือวันหยุดยาวนะ โรงแรมแถวๆ นี้ห้องเต็มหมดเลยทีเดียว

“ดูท่าจะจริงนะครับ น้ำก็ใสสีทรายก็ดูละเอียดน่าลงไปเล่นมากไหนจะกิจกรรมอื่นอีก” เพเนียสเห็นด้วยเป็นอย่างมาก กิจกรรมทางน้ำมีหลายอย่างตลอดความยาวของริมหาดกว่าหลายสิบหลายร้อยกิโลเมตรล้วนเป็นอีกจุดที่ผู้คนออกมาทำกิจกรรมกลางแจ้งกัน

“ไว้พี่จะพาเที่ยวนะ ดีไหม?”

 “ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปผมก็ขอบคุณล่วงหน้าเลยแล้วกันนะครับ” เพเนียสไม่ปฏิเสธแต่ไม่รู้หรอกนะว่าจะเหลือเวลาเที่ยวเล่นหรือเปล่า เพราะต้องทำงานก่อน

          ใช้เวลาค้นคว้าเสาะหา ทดลองผิดถูก อยู่กว่าครึ่งเดือน ในที่สุดก็ทำโยเกิร์ตและนมเปรี้ยวออกมาได้เพราะวัตถุดิบหลังของทั้งสองอย่างเกือบจะเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงกระบวนการผลิตทำให้ได้ผลผลิตออกมาทั้งสองอย่าง สร้างความตื่นเต้น ดีใจและชื่นมื่นแก่ทีมวิจัยที่สร้างมันออกมาจากสูตรที่รับมาจากเพเนียสเป็นอย่างยิ่ง

          โยเกิร์ตเนื้อสีขาวเนียนๆมีความข้นหนืดในระดับหนึ่ง ที่ถือว่ากำลังดีทีเดียว เพเนียสและพี่ชายใช้ช้อนค่อยๆตักขึ้นและเทลงกลับลงไปในถ้วยดูความข้นก่อนหนึ่งรอบก่อนจะตักขึ้นส่งเข้าปากไปหนึ่งคิดเต็มๆ รสชาติที่ได้มีความเปรี้ยวตอกแรกที่ได้กลิ่นรู้สึกความกับอาหารบูดแต่พอกลืนลงท้องและตัดคำที่สองเข้าไปแล้วกลับรู้สึกว่ากินง่ายขึ้นและอร่อยขึ้นด้วย แต่ถ้วยแรกยังไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจเท่าไหร่ ต่างจากถ้วยต่อๆมาที่เริ่มมีการใส่น้ำตาลลงไปทำให้นอกจากมีรสเปรี้ยวแล้วยังมีความหวานกับน้ำตาลเข้ามาอีกด้วยรสเปรี้ยวหวานทำให้พวกเขากินได้ง่ายขึ้น เช่นเดียวกับนมเปรี้ยวที่เริ่มจากแบบไม่มีน้ำตาล ก่อนจะชิมแก้วที่มีรสชาติหวานขึ้นๆ