เซี่ยเยี่ยนเฉิน
พยัคฆ์ผู้นี้เป็คนเช่นไรกันนะ ตอนนี้เขาทำให้นางรู้สึกสับสนไปหมดแล้ว บางทีก็ทำเหมือนไม่สนใจในตัวนาง นางยั่วยวนก็ทำนิ่งเฉยราวกับไม่สะทกสะท้าน ขนาดนางสารภาพว่าชมชอบเขา ทอดสะพานให้ถึงเพียงนี้ก็ยังวางท่าเฉยชาใส่ จนรู้สึกเสียความมั่นใจ แต่มองอีกทีก็คล้ายเหมือนจะมีใจให้ อีกประเดี๋ยวก็ถอยห่างจนนางใจแป้ว แต่ผ่านไปครู่เดียวก็เข้ามาชิดใกล้จนหัวใจนางเต้นแรง ดูอย่างเมื่อครู่สิ เขากล่าวออกมาได้อย่างไรว่าเื่ที่นางเข้าหาเขาจะทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น แต่การกระทำของตัวเองกลับตรงกันข้าม เขาล่วงเกินนางในแบบที่ทำให้นางหัวใจแทบวาย นางก็ใช่ว่าจะไม่สังเกตเห็นสายตาร้อนแรงของเขาที่ใช้มองนาง ทำกับนางขนาดนั้นแล้วยังจะปากแข็งอีก กลัวจะเสียหน้าหรืออย่างไรหากจะพูดว่าชอบนางเหมือนกัน เขามันบ้า บ้าที่สุด ปากกล่าวอย่างหนึ่งแต่การกระทำกลับทำอีกอย่างหนึ่ง
เฮ่อ...นี่คือข้อเสียของบุรุษสูงวัยใช่หรือไม่
แม้ว่าจะมีความเป็ผู้นำ อยู่ใกล้ๆ แล้วรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย แต่ก็อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะเข้าวัยทองหรือเพราะอารมณ์แปรปรวน
คนแก่ผู้นี้ช่างเข้าใจยากเสียจริงเชียว
ในความทรงจำนี้นางไม่เคยเห็นหรือรู้จักกับอีกฝ่ายมาก่อน แต่มีบางตอนในหนังสือที่นางพอจะจำได้ว่ามีการกล่าวถึงบิดาของพระเอกอยู่นิดหน่อย กล่าวไว้ว่าคนผู้นี้เป็ยอดบุรุษผู้มีความเก่งกล้าสามารถ สุขุมองอาจ กล้าหาญเหนือผู้ใด แต่กลับเป็บุรุษที่แสนเ็า เถรตรงเป็ที่สุด
โกหก!
นักเขียนเื่นี้โกหกชัดๆ สุขุมหรือ เ็าหรือ หึ เถรตรงนั้นยิ่งไม่ใช่
เขามันจอมเ้าเล่ห์ ตาเฒ่าขี้ยั่วต่างหากเล่า นางขี้ยั่วแล้วเขายังขี้ยั่วยิ่งกว่า เหอะ อ่อยเก่งแล้วยังจะเล่นตัว นางรู้หรอกน่าว่าอยากจะลิ้มชิมเนื้อหวานๆ ของนางใจแทบขาด เล่นตัวนักนางจะยั่วๆ บดๆ ให้น้ำลายยืดเลยคอยดู
เขารู้จักอิงอิงผู้นี้น้อยไปเสียแล้ว นางมิใช่สมันตัวน้อยไร้เดียงสาที่จะยอมถูกพยัคฆ์แก่ล่อลวงด้วยยอดหญ้าหวานๆ เพียงหนึ่งคำจนยอมเดินเข้าไปให้เขาเคี้ยวง่ายๆ หรอกนะ เื่ยั่วยวนให้คนแก่คลั่งนั่นคืองานถนัดของนาง
ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็ต้องได้ด้วยคาถา ตกหลุมพรางนางเมื่อไหร่นางจะมัดใจเขาด้วยลีลาของแฟนตัวยงหนังรักอิโรติกยี่สิบห้าบวก
เซี่ยเยี่ยนเฉิน พยัคฆ์เฒ่าผู้นั้นต้องคลานเข่ามาซบร่องอกขาวๆ ของนางจนโงหัวไม่ขึ้น หลงนางหัวปักหัวปำ แล้วเช่นนี้ฮูหยินของแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจะไปไหนเสีย
เมื่อถึงวันนั้นนางจะคิดบัญชีทบต้นทบดอกกับผู้ที่ทำให้นางพบเจอกับความลำบาก นางบอกแล้วอย่างไรอย่าให้ถึงทีของนาง เซี่ยชิงเทียนเอ๋ยเซี่ยชิงเทียน เ้าคงต้องร้องขอความเมตตาจากมารดาแล้วลูกรัก
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า
อิงอิงดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
อยู่ๆ คนที่นอนคลุมโปงกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงก็ลุกพรวดขึ้นมาหัวเราะราวกับคนเสียสติ อีกทั้งผมเผ้ายังดูยุ่งเหยิง เสี่ยวมี่มองอีกฝ่ายอย่างเป็กังวล เมื่อมิอาจทนได้อีกต่อไปเพราะดูท่าอาการของคุณหนูจะยังไม่คงที่จึงยอมเปิดปากเอ่ยถาม
"คุณหนูเ้าคะ ให้บ่าวไปตามท่านหมอดีหรือไม่เ้าคะ"
เสียงนั้นทำให้คนที่กำลังหัวเราะอย่างสะใจหยุดกึก หันมองเ้าของคำพูดราวกับพึ่งจะรู้ตัวว่ามิได้อยู่คนเดียว
"เอ่อ...แหะ แหะ แหะ เสี่ยวมี่"
ใบหน้าจิ้มลิ้มที่นั่งจ้องมองนางตาไม่กะพริบ ทำให้อิงอิงยกมือขึ้นลูบผมที่ยุ่งเหยิงอย่างเก้อกระดาก หัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างอับอาย เสี่ยวมี่คงคิดว่านางเสียสติไปแล้วเป็แน่
จวนท่านหมอเทวดาวันนี้ช่างดูครึกครื้นยิ่งนัก จากที่บรรยากาศมักจะดูเงียบเหงาอยู่เสมอวันนี้กลับมีเสียงพูดคุยจอแจของคนกลุ่มหนึ่งั้แ่เช้าตรู่ แล้วเสียงนั้นก็เงียบลงทันที เมื่อร่างระหงของเ้าของจวนปรากฏตัวขึ้น
"นายหญิง"
เสียงเอ่ยทักทายอย่างพร้อมเพรียงของกลุ่มคนจำนวนกว่ายี่สิบคนที่ยืนอยู่ตรงลานกว้างของจวนตระกูลว่านพร้อมกับการค้อมตัวลงต่ำอย่างเคารพสตรีที่เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าพวกเขา ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มแห่งความยินดีที่ได้เห็นพวกเขาที่นี่
อิงอิงกวาดตามองเหล่าขอทานที่ยืนอยู่ด้านหลังของตู้เซิ่ง คนเหล่านี้มีทั้งเด็กเล็ก เด็กโต ผู้ใหญ่และคนชราทั้งหญิงและชายปะปนกันไป รวมถึงบ่าวของจวนที่ถูกเรียกตัวมาด้วย
"สวัสดีทุกคน พวกเ้าตามสบายเถิด"
อิงอิงกล่าวออกมามองทุกคนที่ยืนประสานมือกันอย่างเป็ระเบียบแม้นางจะบอกให้ทำตัวตามสบายอย่างพึงพอใจ จากนั้นน้ำเสียงที่ดูจริงจังก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ข้าดีใจที่เห็นพวกเ้าที่นี่ในวันนี้ พวกเ้าคงจะทราบจากตู้เซิ่งไปแล้วถึงจุดประสงค์ที่ข้าเรียกพวกเ้ามาที่นี่"
น้ำเสียงหวานหยุดไปครู่หนึ่ง เพื่อมองท่าทีของพวกเขาและมันช่างน่ายินดีที่สีหน้าของคนเหล่านี้ล้วนแสดงออกถึงความเต็มใจ
"และการที่พวกเ้ามายืนอยู่ตรงหน้าข้าในตอนนี้ ข้าจะถือว่าพวกเ้าได้ตัดสินใจแล้วว่าพร้อมที่จะเข้ามาเป็คนของตระกูลว่านและยินดีที่จะมีข้าเป็นาย รับใช้ข้าอยู่ข้างกายข้าอย่างซื่อสัตย์ ข้าเข้าใจถูกต้องหรือไม่"
อิงอิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับกวาดตามองพวกเขา
"ขอรับ/เ้าค่ะ นายหญิง พวกเราจะมีท่านเป็นายและซื่อสัตย์กับท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่"
น้ำเสียงหนักแน่นที่ตอบรับอย่างมั่นคงทำให้ดวงตาสวยเฉี่ยวยิ่งสว่างเจิดจ้า
นางยังไม่เลิกล้มการสร้างรากฐานอันมั่นคงของนาง การจะเป็ฮูหยินของจวนแม่ทัพไม่ใช่เื่ง่ายหรือเื่ที่นางจะทำเล่นๆ ได้ นางจะต้องคู่ควรและเหมาะสมที่จะยืนเคียงข้างเขา เห็นไหมล่ะว่านางจริงจังและทำเพื่อเขาขนาดไหน
"ดีมาก เช่นนั้นต่อจากนี้ไปพวกเ้าทุกคนคือคนของตระกูลว่าน เป็คนของข้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครมากดขี่ข่มเหงพวกเ้าได้อีก"
อิงอิงเอ่ยกับพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปหาตู้เซิ่ง
"ตู้เซิ่ง"
"ขอรับนายหญิง"
ตู้เซิ่งที่รีบก้าวออกมารอรับคำสั่งจากสตรีที่เขามอบความจงรักภักดีให้
"จากนี้ไปท่านคือพ่อบ้านของจวนตระกูลว่านช่วยข้าดูแลทุกคนและจวนแห่งนี้"
"ขอบพระคุณขอรับนายหญิง ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดขอรับ"
ตู้เซิ่งมองผู้เป็นายอย่างซาบซึ้งใจ ไม่นึกว่าเขาจะได้รับความเมตตาและไว้วางใจมากมายถึงเพียงนี้
"ทุกคนต้องฟังคำสั่งจากท่านพ่อบ้านตู้เข้าใจหรือไม่"
"ขอรับ/เ้าค่ะ"
"จำไว้ว่าทุกคนไม่ใช่ทาส เมื่อพวกเ้าทำงานให้ข้าก็ย่อมที่จะได้รับการตอบแทน ต่อไปในแต่ละเดือนพวกเ้าทุกคนจะได้ค่าตอบแทนคนละห้าสิบอีแปะ พร้อมกับอาหารวันละสามมื้อ หากป่วยไข้ก็จะได้รับการรักษา"
"ขอบพระคุณนายหญิงขอรับ/เ้าค่ะ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นพวกเขาต่างรู้สึกดีใจเป็อย่างมาก ทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะให้กับผู้เป็นายที่ให้ความเมตตาพวกตน ทั้งที่ความจริงขอแค่มีที่ซุกหัวนอน มีอาหารตกถึงท้องวันละมื้อก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับขอทานเช่นพวกเขาที่ไม่มีใครมองเห็นค่า
"พวกเ้าลุกขึ้นเถอะ มันเป็สิ่งที่พวกเ้าสมควรจะได้รับ"
อิงอิงเอ่ยขึ้น แล้วหันไปมองบ่าวอีกสี่คนที่อยู่ดูแลจวนมานาน
"พวกเ้าก็เช่นกัน ขอบใจที่คอยดูแลกันมาตลอด ต่อไปพวกเ้าก็จะได้รับค่าตอบแทนเช่นกันและได้สิทธิ์ทุกอย่างเหมือนกัน พวกเ้าจะได้รับค่าเหนื่อยเจ็ดสิบอีแปะทุกเดือนเพราะลำบากกันมานาน"
"ขอบพระคุณเ้าค่ะคุณหนู"
อิงอิงยิ้มให้และพยักหน้าให้กับพวกเขาที่ดูท่าว่าจะหายหวาดกลัวนางบ้างแล้ว ก่อนจะเอ่ยเรียกบ่าวหญิงสองนางที่อายุดูจะไล่เลี่ยกัน
"เสี่ยวไช่ เสี่ยวซี"
"เ้าคะคุณหนู"
"เ้าทั้งสองช่วยกันวัดขนาดตัวให้กับทุกคนรวมถึงพวกเ้าด้วยและนำมาให้เสี่ยวมี่ เราจะตัดชุดใหม่กัน"
"เ้าค่ะคุณหนู"
บ่าวทั้งสองนางตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้าง วันนี้ช่างเป็วันที่ดีจริงๆ
"ส่วนเ้าเสี่ยวลี่"
นางคือบ่าวหญิงที่ดูจะเป็พี่ใหญ่สุดและเป็ผู้ดูแลเื่อาหารให้นางมาตลอด
"เ้าคะคุณหนู"
"เ้าคัดเลือกสตรีที่จะมาเป็ลูกมือในครัวอีกสักสองสามคน แล้วทำอาหารสำหรับทุกคน ต่อไปขาดเหลือสิ่งใดก็มาแจ้งกับพ่อบ้านตู้ ให้เขาจัดการให้ ส่วนเื่ผ่าฟืน หาบน้ำ งานยกของหนักต่างๆ ต่อไปมิต้องทำเองอีก เข้าใจหรือไม่ งานพวกนั้นให้พวกผู้ชายเป็คนทำข้าจะหาคนไปทำหน้าที่ตรงนั้น"
"เ้าค่ะคุณหนู"
เห็นสายตาของทุกคนที่มองมายังนางอย่างปลาบปลื้มก็ให้รู้สึกขัดเขิน จึงเลือกที่จะหันไปเอ่ยกับตู้เซิ่งให้เขาจัดแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนอย่างเหมาะสม และไม่ลืมที่จะย้ำให้อีกฝ่ายคัดบ่าวชายที่หน่วยก้านดีไปเป็คนเฝ้าประตูจวน ส่วน อาปี้ เด็กน้อยแสนบอบบางคนเฝ้าประตูจวนคนเก่าของนางก็ให้เป็ผู้ช่วยของตู้เซิ่ง
ตอนนี้แม้ว่าทุกคนจะดูผอมกะหร่องเหลือแต่กระดูก แต่คาดว่าอีกไม่นานร่างกายของพวกเขาก็จะแข็งแรงขึ้น เมื่อได้รับอาหารเข้าไปเติมเต็ม นางยังกำชับให้ตู้เซิ่งดูแลเื่การออกกำลังของทุกคน โชคดีที่มีคนที่พอจะมีวิชาการต่อสู้ติดตัวอยู่บ้างนางจึงให้คนผู้นั้นสอนการต่อสู้ให้กับบ่าวชายทั้งหมดและคิดว่าจะหาอาจารย์มาสอนการต่อสู้ให้กับพวกเขาด้วย
อ่า...รู้สึกว่านางก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์หรือโง่งมมากมาย เห็นทีว่าการที่นางเป็ตัวโง่งมในภพก่อนน่าจะเป็เพราะความี้เีและไม่ยอมหยิบจับหรือลงมือทำอะไรของนางมากกว่าจึงทำให้เป็เช่นนั้น พอมาลองลงมือทำรู้สึกภูมิใจในตัวเองเป็บ้า
9K
