บทที่ 16 ข้าทำอะไรผิดเนี่ย~
เป่ยิอินยิ้มออกมา จินตนาการถึงภาพที่หนานลี่พูด เขาอารมณ์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เ้าตัวเดินไปหาหนานลี่ ยกมือขึ้นลูบหัวนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าทุกที "ย่อมได้!"
เป่ยิอินคิดในใจ : เ้ารอข้านะ ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย
หนานลี่เกิดอาการขนลุก ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกับถูกลูบขนด้วยความเอ็นดู?
หนานลี่เงยหน้าขึ้นมองเป่ยิอินที่จู่ๆก็อ่อนโยนลง เมื่อได้สติก็รีบหดคอหลบมือเขา
เป่ยิอินมองมือของตัวเองที่ค้างอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนค่อยๆเอามือลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หนานลี่คิดในใจ : ระบบ ครั้งนี้ที่พระเอกไปสู้กับจอมมารจะเกิดอันตรายหรือไม่
ระบบเงียบไปนานก่อนจะตอบว่า "ไม่หรอก พลังของพระเอกแข็งแกร่งมาก สามารถเหยียบจอมมารจนร้องขอชีวิตยังได้เลย"
หนานลี่พอฟังก็เริ่มจินตนาการถึงภาพที่ระบบบรรยาย
เป่ยิอิน "หนานลี่..."
"เ้าคะ?"
"หากพรุ่งนี้ข้าคว้าชัยกลับมา เ้าจะยอมอยู่ต่อหรือไม่"
ระบบ : อุ๊ย ... เนื้อเื่มันกลายเป็แบบนี้ได้ยังไง พระเอกเปลี่ยนไปแล้ว!
หนานลี่คิดในใจ : ข้าพยายามแล้ว แต่ทำยังไงพระเอกก็ไม่ยอมกลับมาเป็เหมือนเดิม
หนานลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดว่า "ท่านอยากให้ข้าอยู่ต่อจริงๆหรือเ้าคะ"
ในเมื่อนางเป็แค่นางร้าย จะให้อยู่ข้างๆพระเอกได้อย่างไร เดี๋ยวได้ถูกนางเอกฆ่าตายหรอก!
ใบหูของเป่ยิอินเริ่มแดง ถึงแม้ว่าเขาจะมีอายุหลายหมื่นปีแล้ว แต่ก็เป็คนพูดน้อย ไม่เก่งเื่ความรัก แสดงออกไม่เป็
อันที่จริงขณะนี้เขาคิดว่าตัวเองแสดงออกชัดเจนแล้ว แต่หนานลี่กลับยังไม่เข้าใจ
หนานลี่คิดอะไรบางอย่างออกจึงร้องอ้อขึ้นมา "หรือท่านเซียนอยากให้ข้าอยู่ต่อเพื่อช่วยท่านจีบแม่นางสุ่ยเซียนใช่หรือไม่เ้าคะ เื่จอมมารครั้งนั้นท่านเข้าข้างข้า ทำให้แม่นางสุ่ยเซียนโกรธ ท่านไม่รู้ว่าจะง้อนางอย่างไรใช่หรือไม่เ้าคะ"
เป่ยิอินมองหนานลี่ที่พูดคนเดียวไม่หยุดอย่างเงียบๆ สองคิ้วขมวดเข้าหากันเป็ปม เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดปีศาจน้อยถึงได้ชอบเอาเขาไปโยงกับศิษย์น้องหญิงนัก เขาไม่ได้มีใจให้กับศิษย์น้องหญิงเสียหน่อย
หลังจากนั้น หนานลี่พูดอะไรก็ไม่เข้าหูเป่ยิอินอีกเลย เขาทำหน้าบึ้งตึงแล้วก็เดินออกไปด้วยสีหน้าเ็า
...
เป่ยิอินนั่งสมาธิในห้อง พยายามสงบสติอารมณ์แต่ก็ทำไม่ได้ พอหลับตาก็เห็นภาพที่จี๋ฉงบีบคอหนานลี่แล้วก็ขู่เขา
ครั้งนี้เขาต้องออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าหนานลี่จะแอบหนีไปอีกหรือไม่? หากนางลงจากวิหารไปคนเดียวแล้วเจออันตรายเล่าจะทำอย่างไร? ข้างนอกมีปีศาจที่ดุร้ายมากมาย พลังบ่มเพาะของหนานลี่ก็อ่อนแอเหลือเกิน
เป่ยิอินลืมตาขึ้น ประกายในดวงตาวาววับ คำถามที่เขาถามหนานลี่เมื่อครู่ นางยังไม่ได้ตอบเลย แต่หากตื๊อให้ตอบ แล้วคำตอบของนางจะออกมาในทิศทางใด?
เป่ยิอินสะบัดแขนเสื้อ ประตูห้องก็เปิดออก แล้วร่างเขาก็หายวับไปราวกับลมกรรโชก
ตอนนี้หนานลี่กำลังนั่งเขียนตำราอยู่ที่โต๊ะในห้องหนังสืออย่างตั้งใจ แสงแดดส่องกระทบใบหน้านางขับกล่อมให้ยิ่งดูงดงาม คำกล่าวว่า "สตรีที่กำลังตั้งใจทำอะไรบางอย่างมักจะงดงามเป็ที่สุด" ก็คงประมาณนี้ เป่ยิอินถึงกับมองนางตาค้าง
ในห้องเงียบมาก เงียบจนเสียงใบไม้ร่วงนอกหน้าต่างดังระคายดู เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของตัวเอง มันทำให้เขาหงุดหงิด
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน หนานลี่วางพู่กันลง เป่ากระดาษที่เขียนเสร็จ มุมปากยกยิ้มขึ้นหัวเราะคิกคัก "ฮ่าๆๆ ข้านี่มันอัจฉริยะจริงๆ"
ปีศาจน้อยตนนี้กล้าชมตัวเองอย่างไม่อายปาก ช่างน่าขันเสียจริง เป่ยิอินส่ายหน้าอย่างจนใจ กระแอมออกมาเพื่อเตือนให้นางรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่
หนานลี่ที่กำลังชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตัวเองสะดุ้ง ค่อยๆหันหลังกลับมาช้าๆ "ท่านเซียน ท่านมาั้แ่เมื่อไหร่เ้าคะ"
นางรีบเอากระดาษไปซ่อนไว้ข้างหลัง ท่าทางมีพิรุธชัดเจน เป่ยิอินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง
หนานลี่เงยหน้าขึ้น ยิ้มแห้งๆ "แหะ แหะท่านเซียน ข้าใช้กระดาษกับพู่กันของท่านโดยไม่ได้ขออนุญาต ท่านเป็คนใจกว้าง คงจะไม่ถือสาข้าใช่หรือไม่เ้าคะ"
เป่ยิอินทำหน้าเรียบเฉย สายตาเหลือบไปมองข้างหลังหนานลี่ ปีศาจตัวน้อยกำลังเขียนอะไรอยู่กันนะ?
หนานลี่รู้ว่าหลบไม่พ้นจึงยื่นกองกระดาษให้เป่ยิอินด้วยรอยยิ้ม "ท่านเซียน นี่คือของขวัญจากข้า ขอให้ท่านได้ครองคู่กับหญิงงามโดยเร็วเ้าค่ะ!"
ท่านเซียนเ็า มักทำตัวโดดเดี่ยวไม่เข้าใจเื่ความรัก เช่นนั้นก็ให้เขาอ่านตำราของนางเยอะๆ ในตำราเล่มนี้มีภาพร่างของหญิงงามและสตรีที่มีใบหน้างดงามมากมาย
น่าเสียดายที่ในห้องหนังสือของท่านเซียนมีตำราทุกประเภทยกเว้นตำราจีบหญิง หนานลี่จึงจำใจเขียนให้เอง
ในชาติที่แล้ว แม้ตลอดชีวิตนางมีแต่ต้องต่อสู้กับซอมบี้ แต่ก็เคยได้ยินพวกเพื่อนๆเล่านิยายรักหวานซึ้งให้ฟัง นางเพิ่งจะนึกออกจึงรีบเขียนให้ท่านเซียน เผื่อว่าท่านเซียนอ่านแล้วจะรู้เื่ความรักแล้วก็ไปจีบนางเอก แบบนั้นภารกิจของนางก็จะสำเร็จ
หนานลี่คิดในใจ : ระบบ เพื่อที่จะทำภารกิจที่เ้ามอบหมายให้สำเร็จ ข้าต้องลำบากลำบนขนาดนี้เลยนะรู้ไหม
ระบบ : เช่นนั้นพอภารกิจสำเร็จ ข้าจะมอบรางวัล "นางร้ายยอดเยี่ยม" ให้ท่านเป็ไง
หนานลี่คิดในใจ : ฮ่าๆๆ ขอบคุณในความหวังดีของเ้า
เป่ยิอินมองหนานลี่ที่ตัวเตี้ยกว่าเขา นางยืนเขย่งเท้า ใช้มือตบไหล่ของเขาเบาๆด้วยหน้านิ่งไร้อารมณ์เหมือนทุกที ผงกหัวซ้ำๆเหมือนกับจะบอกว่า "ข้าเชื่อมั่นในตัวท่าน" จากนั้นก็รีบวิ่งหนีไป
เป่ยิอินงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าเหตุใดปีศาจน้อยถึงได้ดีใจขนาดนั้นจึงก้มลงมองตำราในมือ และเห็นว่าบรรทัดแรกเขียนว่า "เคล็ดลับพิชิตหญิงงามสิบแปดกระบวนท่า"
เป่ยิอินหน้าดำคล้ำ ปีศาจน้อย ... เ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?
แต่พอเขาหันไปมองก็ไม่เห็นหนานลี่แล้วจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ก้มลงอ่านต่อ
หนานลี่ทำเป็เล่มเล็กๆพลิกอ่านได้ง่าย เป่ยิอินอ่านไปได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อก็รู้สึกใ กัดฟันพูดว่า " หนานลี่เ้านี่มันช่าง ... "
"ฮัดชิ่ว!" หนานลี่ที่กำลังเอนตัวนอนพิงอยู่ใต้ต้นดอกเหมยก็จามออกมา
หนานลี่ขยี้จมูก ถามระบบในใจว่า "ระบบ ช่วยดูหน่อยสิว่าพระเอกอ่านตำราจีบหญิงที่ข้าเขียนให้แล้วมีท่าทางอย่างไรบ้าง"
ระบบ : โฮสต์ ข้าเป็แค่ระบบ ไม่ใช่กล้องวงจรปิด ถ้าท่านอยากรู้นักก็ไปดูเองสิ ข้าว่าไปดูกับตาจะดีกว่า
หนานลี่คิดในใจ : ระบบ ข้ากำลังพยายามแก้ไขพระเอกให้กลับสู่ทิศทางที่ถูกต้อง แต่เ้ากลับไม่ยอมช่วยข้า!
ระบบ : โฮสต์ ท่านคิดจริงๆหรือว่าวิธีนี้ได้ผล?
หนานลี่คิดในใจ : อ้าว สรุปก็คือข้าล้มเหลวหรือ? ตอนนี้พระเอกโกรธอยู่ใชไหม? ไหนเ้าบอกว่าเขามีใจให้นางเอก แล้วเหตุใดเขาถึงได้ไม่ทำตามเนื้อเื่เล่า?
ระบบ : ข้าเป็แค่ระบบ คำถามแบบนี้ข้าตอบไม่ได้ แต่ถ้าให้เดา สงสัยเป็เพราะเสน่ห์ของท่านแรงเกินไป
หนานลี่คิดในใจ : ก็คนมันสวยนี่นา ฮี่ ฮี่!
ระบบ : โฮสต์ รู้ตัวไหมว่าตอนนี้ได้ใจจนตัวลอยแล้ว!
"หนานลี่ เ้านะเ้า!" เสียงเย็นะเืดังขึ้นไม่ไกล หนานลี่รู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น หัวใจนางกระตุกวูบ
แย่ล่ะสิ!
พริบตานั้นเอง เบื้องบนท้องฟ้า ปรากฏหิมะก้อนใหญ่ร่วงลงมา ตกลงกลางหัวนาง นางหลบไม่ทัน ร่างกายพลันแข็งทื่อ ในชั่วพริบตานางก็ถูกหิมะทับถม กลายเป็ตุ๊กตาหิมะ โผล่มาให้เห็นแค่ส่วนหัว
หนานลี่อยากจะร้องไห้ ไม่เข้าใจจริงๆ ข้าตั้งใจช่วยแท้ๆ แล้วข้าทำอะไรผิดเนี่ย~
657
