ส่วนทางด้านหลังเรือนเมื่อจันทร์เดินกลับเข้ามาพร้อมถาดของว่าง
“ อุ้ย ”จันทร์อุทานเบา ๆ พร้อมสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงของหนึ่งพี่ชายคนโตของเ้านายเธอ เธอใเล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าจะเจอร่างใครอยู่ตรงนี้เขาเองก็ยืนพิงพนังด้วยท่าสบาย ๆ เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายอารมณ์
“ ใอะไรหายแล้ว ” หนึ่งถามขึ้นห้วน ๆ
“ ไม่คิดว่าจะเจอใครตรงนี้ค่ะนายหนึ่งจะเอาอะไรไหมคะ ” อันที่จริงเธออยากตอบว่าใคนถามนั่นแหละ ไม่รู้ว่าจะมายืนตรงนี้ทำไม แต่ถ้าตอบไปอย่างนั้น คงไม่จบแน่เธอก้มหน้าตอบคำถามของเขา เธอยังไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี
“ ฉันถาม ”หนึ่งกล่าวขึ้น ด้วยเสียงเรียบมากกว่าเดิม เขาเปลี่ยนท่าโดยเดินเข้ามาข้างหน้าจันทร์
“ หายดีแล้วค่ะพรุ่งนี้ไปทำงานได้ค่ะ นายหนึ่งสบายใจได้เลยนะคะ ” จันทร์ตอบอย่างนิ่งๆ ไม่รู้ว่าเป็ความโชคดี หรือ โชคร้ายกันแน่ที่ได้ไปทำงานที่บริษัทของหนึ่งก่อนหน้านี้เธอก็ช่วยคุณนวลแม่ของน้อยโดยจะเป็ลูกมือคอยช่วยทำขนมหารายได้เข้าบ้าน ภายหลังคุณนวลเสียตอนนั้นน้อยอายุเพียง 16 ปีถึงบ้านตระกูลชาติพยัคฆ์จะคอยเข้ามาช่วยเหลือั้แ่สมัยที่คุณชายนพโยธินเสียแต่คุณนวลก็ไม่เคย้า ไม่ได้รับเอาไว้เลยจนคุณชาญกับคุณสร้อยต้องให้เป็สิ่งของ และรายจ่ายของน้อยทั้งหมดซึ่งคล้ายกับการขออุปการะน้อยไปในตัวนั่นเอง คุณนวลถึงยอมคงเพราะไม่้าให้น้อยลำบาก พอคุณนวลเสียคุณชาญกับคุณสร้อยเป็คนอุปการะค่าใช้จ่ายทั้งหมดทุกอย่างของที่บ้าน แต่น้อยด้วยความที่คงเห็นแบบอย่างมาจากคุณนวลหรือเป็เพราะสายเือันทรนง ถึงทำให้ไม่ยอมรับการช่วยเหลืออยู่เฉย ๆเธอเองจะให้มาทำขนมขายแบบคุณนวล คงทำไม่ได้เพราะไม่ได้เก่ง หรือ ชำนาญเลยยังดีที่เธอได้รับความเมตตาจากคุณชายนพโยธิน ก่อนที่ท่านจะเสียได้ส่งให้เธอเรียนจนจบปริญญาท่านกล่าวไว้ว่า เพื่อในอนาคตจะได้เลี้ยงตัวเองได้ตอนนี้เธอเลยได้ใช้ความรู้หาเงินดูแลคุณหนูน้อยของเธอด้วยเพราะเธอไม่อยากให้น้อยต้องทำงานพิเศษมากไป ถึงจะเป็แค่การสอนติวก็เถอะเธอเองอยากให้น้อยได้ใช้ชีวิตอย่างเด็กหนุ่มทั่วไปมากกว่า ตอนนั้นเธอได้ทำงานต่างๆ จนเมื่อน้อยมีสมาเป็เพื่อน น้อยคงนำเื่ไปเล่าให้เพื่อนฟังประกอบกับที่นุ่มนิ่ม พี่สาวของสมา้าได้เลขาคนใหม่มาแทนชาติที่ต้องมาคอยดูแลสมา นุ่มนิ่มจึงให้เธอลองเข้าไปทำงานกับเธอดูอย่างน้อยชาติที่รับสมากลับมา จะได้รับน้อยกลับมาด้วย น้อยเองก็จะได้มาเป็เพื่อนเล่นกับสมาทำให้ทั้งเธอ และนุ่มนิ่มลดความกังวลไปได้บ้าง เธอเองก็จะได้ทำงานได้เต็มที่ไม่ต้องคอยเป็ห่วงน้อย นุ่มนิ่มเองก็จะไม่ต้องคอยห่วงว่าสมาจะเหงา นุ่มนิ่มเธอแทบจะทำงานแทนหนึ่งแทบทุกอย่าง และด้วยความที่มีธุรกิจหลายอย่าง มีอยู่หลายที่ ทำให้ต้องเดินทางแทบจะตลอดเวลาพอนุ่มนิ่มไม่อยู่ เธอก็ต้องทำงานประสานกับเลขาของหนึ่งเพราะนุ่มนิ่มก็มีเื่รายงานหนึ่งทุกวันทำให้เธอต้องมาทำงานร่วมกับเขาไปโดยปริยาย
“ อืม ”หนึ่งรับคำแต่สายตาก็มองไปตามเนื้อตัวที่ตอนนี้มีรอยเ่าั้ชัดเข้มขึ้นจากเมื่อวาน
“ ยังเจ็บอยู่ไหม” หนึ่งเอ่ยขึ้นถามเขาพยายามมองหน้าแม่เลขานุการของน้องสาวเขา แต่จันทร์นั้นสายตาหลุบลงต่ำไม่ยอมมองหน้าของเขาเลย เธอจึงไม่ได้เห็นสายตาของหนึ่งในตอนนี้
“ ไม่เป็อะไรแล้วค่ะถ้านายหนึ่งไม่ได้้าอะไร จันทร์ขอตัวก่อนนะคะ ” จันทร์พูดเสร็จก็เบี่ยงตัวหนีออกเดินให้ห่างจากหนึ่ง
หนึ่งมองดูจันทร์หน้าตาของเขาเริ่มบอกว่า ตอนนี้เขาไม่สบอารมณ์เป็อันมากเขาก้าวเท้าออกเดินตามเธอไปในทันที ส่วนเธอเดินนำหน้าไปอย่างไม่สนใจเธอเดินจนมาถึงห้องอาหาร เธอกำลังจะเดินผ่านเลยไป เขาเดินมาประชิดข้างหลังเธอเขาจับบ่าเธอให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาแล้วสองมือของเขาก็เอาถาดของว่างไปจากมือเธอได้โดยง่ายดายน้ำไม่กระฉ่อนออกมาเลยสักนิด เขานำถาดของว่างไปวางไว้บนโต๊ะอาหารแล้วหันหน้ากลับมาหาเธอ
จันทร์มองไปรอบ ๆ อย่างชั่งใจหนึ่งก้าวเท้าเข้าไปหาเธอ ส่วนเธอสาวเท้าหนี แต่ก็ไม่ทันสองมือของเขาคว้ามาเอาตัวเธอไปมือข้างหนึ่งโอบรอบเอวบางของเธอ อีกมือหนึ่งจับเข้าที่ปลายคางของเธอเขายกปลายคางของเธอขึ้น ส่วนมือข้างที่โอบเอวอยู่ก็โอบแน่นขึ้นเธอยกมือขึ้นดันแผ่นอกหนาแน่นนั้นเอาไว้ ซึ่งก็ไม่ได้มีผลอะไรเลยตอนนี้หน้าของเธอใกล้กับหน้าของเขา จมูกทั้งสองชนกัน ด้านหลังเธอติดฝาผนังตัวเธอตอนนี้แนบชิดอยู่กับตัวของเขา
“ มองหน้าฉันสิทำไมถึงไม่มอง ฮะ ” หนึ่งพูดออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก
“ ไม่ ปล่อย" เสียงแ่เบาดังมาจากปากของจันทร์ที่พยายามเอ่ยออกมาด้วยความยากเย็นด้วยไม่มีระยะห่างจากกันเลย ตอนนี้แผ่นอกของเขาแนบชิดอยู่กับหน้าอกของเธอสองมือของเธอที่ดันแผ่นอกของเขา ตอนนี้เลื่อนไปอยู่ที่บ่าของเขาแทนแผ่นอกของเขารับััตามแรงความกระเพื่อมของหน้าอกของเธอ
หนึ่งเริ่มรู้สึกตัวเขาจึงปล่อยมือออกจากตัวเธอ แล้วเดินจากไป
จันทร์ยืนหอบอยู่กับที่ก่อนจะพยายามทำตัวให้เป็ปกติ แล้วเธอก็ไปยกเอาถาดของว่างจากบนโต๊ะอาหารนำเข้าไปยังห้องหนังสือ
เมื่อจันทร์เดินมาถึงหน้าห้องหนังสือ
“ คุณชายมายืนทำอะไรตรงนี้คะคุณชาย้าอะไรหรือเปล่าคะ ” จันทร์ถามขึ้นอย่างสงสัยเล็กน้อย
คนถูกทักสะดุ้งเล็กน้อย
“ ผมว่าจะมาดูน้องๆ เพื่อจะช่วยอะไรได้นะครับ ” ชายยิ้มแห้ง ๆ พยายามหาเหตุผลสายตาเหลือบไปเห็นหนึ่งที่เพิ่งเดินตามหลังจันทร์มาก็เลยเอ่ยขึ้นทัก
“ พี่หนึ่งจะเข้าไปในห้องหนังสือหรือครับ”
จันทร์ยืนตัวแข็งขึ้นมาทันทีหนึ่งเดินผ่านร่างของเธอไปหยุดตรงข้างตัวของชาย
“ อืม ตรงโน้นไม่มีอะไรให้อ่าน ” ว่าแล้วเขาก็เดินเข้าห้องหนังสือไปก่อน
“ งั้นผมขอเข้าไปด้วยนะครับ ” ชายเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นหนึ่งเดินเข้าไป
“ เชิญค่ะ ”จันทร์เอ่ย ก่อนเดินตามหลังทั้งคู่เข้าไป
“ เอ่อ ”
“ เอ่อ ”
เด็กหนุ่มทั้งคู่พูดไม่ออกเมื่อเห็นหนึ่งกับชายเข้ามาด้วย
“ ขนม กับ น้ำอยู่ตรงนี้นะคะ ” จันทร์วางของว่างไว้ที่โต๊ะ “ เดี๋ยวจันทร์ออกไปหาเครื่องดื่มมาให้คุณชาย กับ นายหนึ่งนะคะ ”
“ ไม่ต้อง ”หนึ่งพูดก่อนหันไปหาหนังสืออ่าน
“ ไม่เป็ไรครับไหนให้พี่ชายช่วยดูไหม เผื่อพี่ช่วยอะไรได้ ” ประโยคหลังหันไปพูดกับเด็กหนุ่มทั้งคู่
“ ดีเลยครับต่อนี้กำลังเรียบเรียงเลยครับ ” สมาเป็คนเอ่ยขึ้นแล้วถอยตัวออกมาให้ชายได้เข้าไปนั่งข้าง ๆ น้อย
จันทร์เองก็รวบรวมกระดาษรายงานทั้งหมดให้เข้าที่
จวบจนเข้าเวลาเย็น
“ อาหารพร้อมแล้วค่ะตั้งโต๊ะเลยไหมคะ ” ป้าแช่มแม่บ้านคนที่คุณชาญให้มาคอยดูแลที่เรือนเล็ก เป็คนเข้ามาถาม
“ กี่โมงแล้วครับป้าแช่ม” ชายถามขึ้น พร้อมมองไปที่นาฬิกาแขวนที่อยู่ตรงเสา
“ โฮ้จะหกโมงแล้ว หิวกันไหมครับ " คนพูดรู้สึกใ เวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเขารู้สึกกังวลใจขึ้นมา เพราะกลัวว่าน้องน้อยของเขาจะหิว
“ ไปทานกันเลยดีกว่า” หนึ่งเป็คนพูดขึ้นมา พลางปิดหนังสือลงวางก่อนที่เขาจะเดินออกไป
“ จันทร์ไปช่วยป้าแช่มจัดโต๊ะก่อนนะคะเสร็จแล้วจันทร์จะมาตามค่ะ ” จันทร์กล่าวก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับป้าแช่ม
“ งั้นพวกเราไปรอที่โต๊ะอาหารกันเลยดีกว่าครับปะ สมา ถือว่าเปลี่ยนอริยาบถด้วย เมื่อยไปหมดแล้ว ” น้อยเอ่ยชวนประโยคหลังพูดกับเพื่อนสนิทพลางคล้องแขนให้เพื่อนประคองเดินออกไปยังห้องอาหาร
ส่วนชายตอนนี้เขาทำหน้าบอกไม่ถูก ยืนอยู่กับที่ มองดูเด็กหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังเดินออกไป
“ พี่ชายไม่มาด้วยกันเหรอครับ” น้อยเอ่ยขึ้น หลังไม่เห็นเขาเดินตามออกมา
“ ไปแล้วครับ ”ชายยิ้มขึ้นมาได้ แล้วรีบก้าวเท้าเดินตามออกไปในทันที
ที่โต๊ะอาหาร
จันทร์กำลังง่วนกับการช่วยป้าแช่มแม่บ้าน และหญิง เด็กรับใช้จัดวางถ้วยจานกับข้าว จานทานข้าว ช้อน ส้อมแก้วน้ำไว้บนโต๊ะอาหาร ส่วนหนึ่ง เขายืนรออยู่แถวนั้น เขากำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่
“ มากันแล้วเหรอคะใกล้เสร็จแล้วค่ะ เชิญนั่งกันได้เลยนะคะ ป้าแช่มกับหญิงไปได้เลยจันทร์จะเป็คนดูแลพวกคุณ ๆ เองค่ะ ” จันทร์เอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามากอดเอว ซึ่งก็คือ น้อย นั่นเอง
ป้าแช่ม กับ หญิงยิ้มรับ แล้วพากันเดินจากออกไปยังด้านหลัง
ทุกคนเตรียมตัวนั่งลงน้อยลากเอาสมามานั่งข้างตัว ชายเองก็มานั่งอีกฝั่งกับหนึ่งถึงชายจะรู้สึกน้อยใจน้องน้อยของเขาขึ้นมานิด ๆ นั้นก็เป็เพราะว่า วันนี้ทั้งวันน้อยอยู่ติดแต่กับสมาตลอดเวลา ถึงจะเป็อย่างนั้น แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมากนักคงมีแต่สีหน้าของเขาเท่านั้นที่แสดงความรู้สึกผิดหวังออกมาเพียงชั่วครู่เท่านั้นเองแต่ตัวเขาก็เลือกที่จะมานั่งตรงข้ามกับน้อย อย่างน้อย เขาคิดพวกเราก็ได้ทานข้าวด้วยกัน
“ พี่จันทร์ทานด้วยกันนะครับ" น้อยพูดกับจันทร์ เมื่อเขามองดูบนโต๊ะอาหาร ซึ่งมีจานจัดไว้แค่ 4 ที่เท่านั้นเอง
“ ไม่ได้หรอกค่ะพี่เป็แค่พี่เลี้ยงคุณหนูน้อย นั่งโต๊ะร่วมกับคุณ ๆ ไม่ได้หรอกค่ะ ” จันทร์ส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนเอ่ยบอกอย่างเรียบ ๆ
" พี่ชายให้พี่จันทร์นั่งทานด้วยกันนะครับ” น้อยหันไปหาชาย เอ่ยขอร้องเขาน้อยมองจ้องตาชายอย่างอ้อนวอน ตัวของน้อยเอง เขาไม่เคยรังเกียจจันทร์เลยแม้แต่น้อย คุณนวล แม่ของเขาก็เคยบอก เคยสอนว่าให้เขาต้องเคารพจันทร์อย่าได้รังเกียจ เพียงเพราะว่าจันทร์เป็แค่พี่เลี้ยงของเขาเท่านั้น
“ พี่จันทร์ก็นั่งทานด้วยกันเถอะครับพี่หนึ่ง กับ สมาไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ "ชายมองดูดวงตาคู่สวยของน้อยแล้วยากจะปฎิเสธได้ลง อีกอย่างเขาก็ไม่ได้มีปัญหาในการที่จะนั่งร่วมโต๊ะกับใคร เขาไม่ได้ถือเคร่งครัดขนาดนั้นมีอยู่หลายครั้งด้วยซ้ำที่ตัวของเขาเองยังต้องนั่งทานข้าวกับลูกน้องกับพวกช่างที่โชว์รูมอยู่เป็แระจำ แล้วตัวของหนึ่งที่เป็แขกเขาเองก็เป็คนถามไถ่ด้วย
“ ไม่เป็ไรครับพี่จันทร์นั่งข้างผมก็ได้ครับ ” สมาเอ่ยขึ้นตอบเขาแอบลอบมองพี่ชายของเขา ก่อนที่จะพูด เขาเห็นหนึ่งไม่ได้สนใจจะมองเขาอันที่จริงเขาแทบไม่ได้มองดูใครเลย พี่ชายคนโตของเขาแค่ยักไหล่เท่านั้น
“ ค่ะ ”จันทร์ตอบอย่างกลาย ๆ แล้วจัดวางจานให้ตัวเอง ก่อนที่จะนั่งลง
“ ทานข้าวกันเถอะครับ” ชายเอ่ยเชิญชวนทุกคน
หลังอาหารเย็นตอนนี้ทุกคนย้ายตัวเองมานั่งรวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น
น้อยกับสมานั่งข้างกันโดยมีชายนั่งอยู่ข้างน้อย ชายทำเป็เปิดดูข้อความในโทรศัพท์มือถือของเขาส่วนหนึ่งนั่งอยู่ที่มุมอีกด้านหนึ่ง พร้อมกับเปิดดูโทรศัพท์มือถือไปด้วยเหมือนกันจันทร์ยังอยู่ในห้องอาหาร จัดเก็บโต๊ะอาหารอยู่
“ จะกลับหรือยัง” หนึ่งเอ่ยขึ้นถาม
“ สักครู่นะครับพรุ่งนี้ให้สมามารับเหมือนเดิมนะ ” สมาเอ่ยถามเพื่อนเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศนั้น เพราะอย่างไร หนึ่ง ก็เป็พี่ชายของเขาอยู่เขาคงไม่สบายใจเท่าไรนัก ถ้าจะมีใครมาพูดวิจารณ์พี่ชายของเขาให้ฟัง
“ ไม่ต้องหรอกสมาพี่จะเป็คนไปรับ ไปส่งน้อยทั้งอาทิตย์นี้เอง ” ชายชิงพูดขึ้นก่อน
“ แต่ เอ่อ ”น้อยอำอึก เพราะไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
“ ปกติสมาจะมารับ มาส่งน้อยอยู่แล้วครับ " สมารีบช่วยพูด เพราะน้อยมีสอนติว กว่าจะเสร็จก็จะได้เวลาจันทร์เสร็จงานพอดีหรือ ถ้าวันไหนน้อยไม่มีสอน น้อยก็จะไปนั่งเล่นอยู่ที่บ้านของเขารอเวลาที่จันทร์เลิกงาน ถึงจะได้กลับมาบ้านพร้อมกัน
“ ไม่เป็ไรอาทิตย์นี้พี่ขอทำหน้าที่นี้เองนะ เพราะข้อเท้าน้อยยังไม่ค่อยดี ไว้หายแล้วก็แล้วแต่น้อย ว่าจะเอาอย่างไรนะครับ ” ชายเอ่ยบอกกล่าว
“ ครับ ”สมารับคำเบา ๆ
ส่วนน้อยได้แต่ยิ้มเศร้าๆ เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี เพราะพรุ่งนี้ตัวของน้อยมีสอนจนถึงหกโมงเย็นเลยแล้วนี่เขาจะบอกอีพี่ว่าอย่างไรดีนะ เขานั่งคิดไปก็ทำให้เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
“ งั้น สมากลับก่อนนะสวัสดีครับคุณชาย” สมาลุกขึ้นยืนร่ำลาเพื่อนก่อนที่จะยกมือขึ้นไหว้ชาย
“ สวัสดีครับพี่หนึ่ง” น้อยยกมือขึ้นไหว้พี่ชายของเพื่อน
“ อืมชายไม่ต้องเดินไปส่ง ” หนึ่งรับคำ และพูดขึ้นหลังจากที่เห็นชายลุกขึ้นมายืน เขาเหลือบมองไปยังทางด้านใน ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับสมา
1K
![เพลิงพราย[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086952_60837157.webp)
