ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        เพียงคำพูดแผ่วเบาจากปากของจ้าวจือชิงก็ทำให้เฉียนจี้หวั่งรีบหุบปากทันใดคาดว่าผู้อารักขาลับที่อยู่ด้านนอกประตูเหล่านั้น แม้ดูเหมือนว่าเป็นคนที่เขาทิ้งไว้ให้จ้าวจือชิงแต่แท้จริงแล้วคนเหล่านี้คือคนที่ขุนพลหงให้ไว้กับเขา ถึงจะไม่ได้บ่งบอกชัดเจนแต่ความนัยแฝงก็คือให้เขายกคนเหล่านี้แก่จ้าวจือชิง

        คิดว่าจ้าวจือชิงเองก็รู้อยู่แล้วว่าคนเหล่านี้มิใช่คนของเขาจึงใช้งานคล่องไม้คล่องมือเช่นนี้คราวนี้ถึงขั้นให้ผู้อารักขาลับวางดาบทาบที่ลำคอของตน

        “จ้าวจือชิงข้าช่วยเจ้าปกปิดเรื่องราว เจ้าทำเช่นนี้กับข้าหรือ?” เฉียนจี้หวั่งโมโหเล็กน้อยตอนนั้นพอกลับถึงเมืองหลวง ก็มีคนมาสืบเรื่องราวต่างๆ จากตน แต่เขาก็พยายามช่วยปกปิดเรื่องของจ้าวจือชิงตอนนี้เมื่อได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะมีโทสะ

        จ้าวจือชิงโบกมือ “ข้าก็แค่อยากเตือนใต้เท้าเฉียนเรื่องบางเรื่องแม้จะอยากรู้ขนาดไหนก็ต้องกลืนลงท้อง ถึงข้าไม่ลงมือ ก็อาจจะมีผู้อื่นลงมือเพราะเรื่องของข้า”

        เรื่องของเขาคนยิ่งรู้น้อยยิ่งดี รู้มากไปรังแต่จะได้รับผลกระทบที่มากขึ้น

        “ดังนั้นเจ้ายอมรับแล้วหรือ?”

        เฉียนจี้หวั่งมองเขาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยคนผู้นี้ต่างจากสมัยก่อน! หากมิใช่เพราะรูปร่างที่ทรงพลังและสายตาที่เย็นชาแสนคุ้นเคยใครจะกล้าเชื่อว่าคนผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่

        ภายในห้องตำราหลังจบคำถามของเฉียนจี้หวั่ง ทั่วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

        “หวนจือไยต้องถามให้มากความเรื่องบางเรื่องลืมไปเสียจะดีกว่า”

        สิ้นคำพูดนั้นเฉียนจี้หวั่งก็ดำดิ่งกับคำว่า ‘หวนจือ’ ที่แสนคุ้นเคยหวนจือ คือชื่อของเขา คนที่เรียกเขาเช่นนี้ นอกจากคนผู้นั้นก็ไม่มีผู้ใดอีก!

        คือเขา! คือเขา! คือเขาจริงๆ!

        ฮ่าๆๆ! เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้านี่ต้องดวงแข็งไม่ตายง่ายๆดีเหลือเกิน นี่มันเยี่ยมยอดจริงๆ!

        เขาปาดน้ำตาด้วยความซาบซึ้งตอนนั้นไม่รู้ว่าเจ้านี่หลอกให้เขาเสียน้ำตาไปมากเท่าใด! วันหลังเขาจะต้องเรียกร้องคืนให้หมด

        ……

        เมื่อจ้าวจือชิงกลับถึงโรงเตี๊ยมทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตนเองบุ่มบ่ามจนเกินไปคนอย่างเฉียนจี้หวั่งปกติดูเหมือนจะสุขุมใจเย็น แต่บางครั้งเวลาทำอะไรก็ใจกล้าบ้าบิ่นเมื่อรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะไม่สร้างปัญหาอะไรหรอกนะ?

        ดั่งคาดวันรุ่งขึ้น จ้าวจือชิงก็บังเอิญเจอกับเฉียนจี้หวั่งที่มาทานข้าวที่นี่

        “ลั่วฮูหยิน?” เฉียนจี้หวั่งแสดงสีหน้าตกใจก่อนลุกขึ้นจากที่นั่ง “พวกพวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” ขณะพูดก็ยังไม่ลืมที่จะทักทายลั่วจิ่งเฉิน “จิ่งเฉินก็มาด้วยหรือ”

        “ใต้เท้าเฉียน?” สำหรับการบังเอิญเจอกันเช่นนี้ชีเหนียงเองก็รู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ยังตอบคำถามนั้น “จิ่งเฉินสอบผ่านระดับจังหวัดต่อจากนี้ต้องเล่าเรียนที่นี่เพื่อสอบระดับเมืองและระดับมณฑลเจ้าค่ะ”

        เฉียนจี้หวั่งพยักหน้า “อืมการเรียนของจิ่งเฉิน ข้าก็รู้มาบ้าง การมาเมืองหลวงเป็นเรื่องที่ช้าเร็วก็ต้องมาเพียงแต่การสอบระดับเมืองนี้ มีจดหมายแนะนำแล้วหรือไม่?”

        จิ่งเฉินเห็นเฉียนจี้หวั่งถามขึ้นก็มาตอบ “ขณะนี้ได้รับการแนะนำจากใต้เท้าหยางอีกไม่กี่วันก็จะเข้าร่วมการสอบระดับเมืองที่เมืองชิงหยางขอรับ”

        การสอบระดับเมืองจะต้องเข้าร่วมในระดับตัวเมืองอำเภอเฉาสังกัดในเขตพื้นที่เมืองชิงหยางเดิมทีชีเหนียงคิดจะพาจิ่งเฉินไปที่เมืองชิงหยางก่อนแต่พอคิดว่าช้าเร็วก็ต้องมาเมืองหลวงจึงมิสู้มาตั้งหลักปักฐานที่เมืองหลวงก่อนดีกว่า

        “อืมมีแผนการแล้วก็ดี เพียงแต่พวกเจ้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมไปตลอดก็คงไม่ใช่เรื่องดี” เฉียนจี้หวั่งจ้องพวกเขาเล็กน้อย “ช่างเถอะข้ามีเรือนหลังหนึ่งที่ถนนหูถงทิศใต้ เดิมทีได้รับมาจากสหายเพียงแต่ต่อมาเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อย จึงไม่ได้ไปอาศัยเสียทีหากพวกเจ้าไม่รังเกียจก็ไปพักแรมที่นั่นก่อนย่อมได้”

        ตั้งแต่เฉียนจี้หวั่งมาถึงจ้าวจือชิงก็แอบส่งสายตาให้เขาอย่าทำอะไรเกินเลย จนได้ยินเรื่องบ้านที่ถนนหูถงทิศใต้จึงไม่ได้ห้ามปรามอีก บ้านหลังนั้นเขาเองก็รู้จักมันคือเรือนหลังใหญ่ที่เข้าออกได้สามทาง อีกทั้งอยู่ด้านในสุดของถนนหูถงทิศใต้สภาพแวดล้อมรอบข้างเงียบสงบอย่างมาก ประตูหลังอยู่ตรงข้ามกับถนนสายหลักเข้าออกก็สะดวกนัก

        “คงไม่ดีกระมังเจ้าคะ?” ชีเหนียงไม่ค่อยอยากรับไว้เท่าใดนักครอบครัวของนางไม่ได้รู้จักมักจี่กับใต้เท้าเฉียนผู้นี้มาก่อนเรื่องอะไรจะต้องไปอาศัยที่บ้านของอีกฝ่าย ไม่เหมาะสมยิ่งนัก

        เฉียนจี้หวั่งส่งสัญญาณให้จ้าวจือชิงยังไม่รีบโน้มน้าวอีกอย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ายังหาเรือนหลังที่เหมาะสมไม่ได้ด้วยซ้ำ

        ไม่ผิดเนื่องจากเรื่องของจ้าวจือชิง ทำให้เฉียนจี้หวั่งได้ติดตามเรื่องราวของคนสกุลลั่วมาโดยตลอดย่อมรู้ว่าลั่วชีเหนียงถูกนายหน้าดูแคลนจนถึงตอนนี้ก็ยังหาเรือนหลังที่เหมาะสมไม่ได้สักที อีกทั้งเหมือนลั่วชีเหนียงจะพยายามหลบซ่อนตนเองจากใครบางคนจึงไม่ได้กระทำการให้เอิกเกริกนัก กระทั่งโรงชานมที่เลื่องชื่อเป็นที่นิยมนางก็ไม่เคยเผยหน้าตาสักครั้ง ต่อมาเขาส่งฮูหยินไปหาตู้หมิงเจวียนที่จวนสกุลหยางถึงเดาออกคร่าวๆ ว่าลั่วชีเหนียงเหมือนจะไม่อยากเกี่ยวพันกับสกุลหยางและสกุลตู้มากเกินไป

        ส่วนชีวิตในเมืองหลวงขอเพียงเดินไปสถานที่ใดก็อาจจะเจอกับผู้มีอิทธิพลก็ได้หากไม่มีที่พึ่งพิงนั้นคงมีความลำบากทุกย่างก้าว ด้วยเหตุนี้หลังจากเขารู้ข่าวก็รีบมาหาเพื่อให้ความช่วยเหลืออย่างเร่งรีบ

        “ใต้เท้าเฉียนไม่ทราบว่าค่าเช่าบ้านหลังนี้ ท่านคิดอย่างไรหรือ?” จ้าวจือชิงโพล่งคำถามเพื่อหาทางออกให้อีกฝ่าย

        เขาตอบโดยแทบไม่ต้องคิด “คิดค่าเช่าบ้านอันใดกันนี่เดิมที…” ยังพูดไม่ทันจบก็ตระหนักได้ว่าจ้าวจือชิงหมายความเช่นไรจึงรีบเปลี่ยนคำพูด แล้วยิ้ม “ถูกพวกเจ้าดูออกแล้วสินะเมืองหลวงแห่งนี้ผืนดินราคาแพงเท่าทองคำ บ้านหลังนี้ข้าคงไม่ได้อยู่ หากแต่ปล่อยว่างไว้ก็สิ้นเปลือง”

        เมื่อเห็นเขาพูดเช่นนี้ชีเหนียงจึงหวั่นไหว ถ้าไม่ได้อยู่เปล่าๆ ก็ดีสิ

        “เอาเช่นนี้พวกเจ้าคิดเสียว่าช่วยข้าเฝ้าบ้าน ดูแลบ้าน ค่าเช่าเดือนละห้าตำลึง สิบตำลึงพอเป็นพิธีก็พอ” เฉียนรู้หวั่งรู้ว่าตนเองขอน้อยเกินไปเมื่อดูจากสีหน้าประหลาดใจของชีเหนียง จึงรู้ว่านางต้องสงสัยแน่ดังนั้นจึงเสริมอีก “แน่นอนว่านี่คือเงื่อนไขที่ว่าจิ่งเฉินต้องผ่านเข้ารอบการสอบระดับราชสำนักอย่างราบรื่นให้ได้”

        “ขอเพียงจิ่งเฉินเข้าร่วมการสอบราชสำนักได้ไม่ว่าจะได้เป็นจอหงวนหรือไม่ บ้านหลังนี้พวกเจ้าก็อาศัยอยู่ต่อไปได้ หากจิ่งเฉินสอบไม่ผ่านแน่นอนว่าข้าก็จะคิดราคาค่าเช่าเท่าที่อื่นๆ ในเมืองหลวง”

        เฉียนจี้หวั่งพูดเช่นนี้ชีเหนียงจึงรู้สึกว่าเขาเล็งเห็นความสามารถในตัวจิ่งเฉินและอยากสมานไมตรีด้วย

        “เรื่องนี้เกรงว่าข้าคงรับปากไม่ได้” ชีเหนียงไม่อยากเอาลูกมาเดิมพันยิ่งไม่อยากสร้างความกดดันให้จิ่งเฉินมากเกินไป จึงปฏิเสธออกไป

        แต่ลั่วจิ่งเฉินกลับมีท่าทีต่างออกไป “ใต้เท้าเฉียนเล็งเห็นความสามารถในตัวข้าน้อยเช่นนี้จิ่งเฉินมิกล้าไม่น้อมรับ! เพียงแต่ใต้เท้าเฉียนกำหนดค่าเช่าไว้ต่ำเกินไปไม่ทราบว่าเดือนละห้าสิบตำลึงจะดีกว่าหรือไม่ขอรับ?”

        เมื่อเห็นเขารับปากเฉียนจี้หวั่งก็เมินการปฏิเสธของชีเหนียง ก่อนที่คนทั้งสองจะเริ่มถกกันเรื่องค่าเช่าและเริ่มคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนชีเหนียงก็กลายเป็นคนนอกไปเสียอย่างนั้น

        นางดึงจ้าวจือชิงที่กำลังมองดูด้วยความสนุกอยู่ “ใต้เท้าเฉียนคนนี่ยังไงกัน? เหตุใดถึงรู้สึกว่าเขาให้ความใส่ใจกับพวกเราเป็นพิเศษ?”

        คำว่าพวกเราทำให้จ้าวจือชิงยิ้มแย้มเบิกบานในทันใด “แน่นอนว่าเพราะเรามีคุณค่าชีเหนียงไยต้องคิดมากเหล่าขุนนางในเมืองหลวงมีใจอยากสมานไมตรีกับปัญญาชนที่มีความรู้ก็เพื่อมีสหายในราชสำนักเพิ่มขึ้นมา หาใช่ศัตรูไม่ จิ่งเฉินโดดเด่นเช่นนี้ย่อมเป็นที่ชื่นชอบ อนาคตในภายภาคหน้าต้องสว่างไสวแน่เฉียนจี้หวั่งไม่ใช่คนโง่เขลา แล้วจะทำเรื่องขาดทุนได้อย่างไร”

        -----