แล้วหันหน้าไปทางดัชแล้วก็หัวเราะเด็กสาวทำหน้าสงสัยแล้วจึงถามยูกิว่า“พี่ค่ะคนๆนี้เขาลวนลามหนูนะคะทำไมพี่ถึงหัวเราะล่ะ”ยูกิยิ้มแล้วตอบว่า “คนๆนี้น่ะ คือคนที่พี่เล่าให้ฟังไงล่ะ” “อ๋อคนที่ข้ามมิติมาหรอค่ะ”เด็กหญิงถามยูกิด้วยความสงสัย “ใช่แล้วล่ะ” ยูกิตอบพร้อมกับให้เด็กสาวแนะนำตัว เด็กสาวเลยพูดว่า“สวัสดีค่ะ หนูชื่อ มิกุ คากามิ เป็น้องสาวของพี่ยูกิคะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”ส่วนฝั่งดัชก็แนะนำตัวเช่นกันพอทั้งสองคนได้รู้จักกันแล้วดัชก็ได้รู้ว่ายูกิมีน้องสาวสุดน่ารักอยู่คนหนึ่งชื่อมิกุ ยูกิเห็นเป็่ที่ดีจึงชวนน้องสาวกับดัชไปเดินเที่ยวบริเวณเมืองที่เขาอาศัยอยู่แต่ดัชต้องเก็บอาวุธไว้ที่ห้องก่อนเพราะประเทศของยูกินั้นไม่ให้พกอาวุธแล้วก็เปลี่ยนชุดเพราะชุดที่ดัชใส่อยู่นั้นเป็ชุดทหารพอเขาเตรียมตัวเสร็จก็ออกจากห้องแต่งตัวแล้วก็ได้ไปเจอยูกิที่แต่งตัวสวยอยู่ดัชนั้นมองและก็หันหน้าหนีแล้วก็หน้าแดงยูกิสังเกตุเห็นจึงพูดหยอกเล่นว่า“ฉันสวยไหม ดูสิ”ดัชที่กำลังเขินอยู่นั้นก็ได้ก้มหน้าแล้วตอบว่า “สวยสิสวยมากเลยล่ะ” แล้วยูกิก็ยิ้มให้ดัชทั้งสองคนยิ้มให้กันและมิกุน้องของยูกิก็มาตามแล้วบอกว่า “ไปกันได้แล้วหนูอยากไปเที่ยวแล้วนะ” และทั้งสามก็ได้ออกจากห้องนอนของยูกิแล้วก็ได้เดินทางไปยังเมืองหลวงของpolina โดยเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสาร
เมื่อเขาทั้งสามมาถึงเมืองหลวงของpolinaดัชก็ได้พบว่าเป็เมืองที่มีความก้าวหน้าของเทคโนโลยีเป็อย่างมากแต่ก็มีโซนของธรรมชาติอยู่ด้วยเพื่อให้มีสมดุลในการรักษาสภาพแวดล้อมของประเทศดัชรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็อย่างมากจึงถามยูกิว่าเราจะไปที่ใหนดีล่ะน้องของยูกิเลยให้ข้อเสนอมาว่า“ไปร้านไอศกรีมกันเถอะ” แล้วทั้งสามก็ได้เดินไปยังร้านไอสกีมก็ได้สั่งไอศกรีมมาทั้งหมดสามแก้วและระหว่างที่ทั้งสามกำลังรับประทานอยู่นั้นก็ได้มีข้อความจากเครื่องwebil ที่อยู่ตรงข้อมือของยูกิแล้วพอยูกิเปิดดูขึ้นก็พบว่าเป็ข้อมูลสำคัญที่มีเนื้อหาของคนที่หลุดมาจากมิติอื่นมีทั้งหมด10 คน และเป็คนศัตรูของดัชทั้งหมดและทั้งหมดนั้นมีจุดปล่อยที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใหนจึงไม่สามารถหาตัวของศัตรูของดัชได้ยูกิรู้สึกใมากเพราะคิดว่ามีดัชคนเดียวที่ผ่านมายังมิติแห่งนี้และในระหว่างที่กำลังกินไอศกรีมอยู่นั้นก็ได้มีปืนยิงผ่านกระจกมาแต่ไม่โดนทั้งสามรีบหมอบลงไปและดัชไม่รอช้าเขารีบหยิบจานแล้วปาไปที่มือของศัตรูแล้วจึงรีบวิ่งไปสกัดขาของศัตรูทั้งหมดต่อมาก็ได้มีทหารของยูกิมาควบคุมตัวและทั้งสามก็อยู่ในสภาวะปลอดภัยอีกครั้งแต่ทหารก็ได้รับคำสั่งให้เ้าหญิงยูกิกลับไปที่ห้องพอได้คำสั่งมายูกิจึงรีบกลับไปที่ห้องพร้อมดัชกับมิกุพอถึงห้องยูกิก็ได้ร้องไห้แล้วก็วิ่งเข้าไปกอดดัชทันที
ดัชใเมื่อเห็นยูกิร้องไห้ยูกิถามดัชขนะที่กำลังร้องไห้ว่า “ฉันกลัวมากเลยฉันคิดว่าพวกเราจะไม่รอดกันแล้วสะอีก”ดัชมองยูกิอย่างอ่อนโยนแล้วจึงเอามือไปจับที่ไหล่แล้วบอกให้ยูกิยกหัวขึ้นมทาแล้วดัชจึกพูดว่า“ไปต้องกลัวหรอก มีฉันทั้งคน” พร้อมกับยิ้มไปด้วยยูกิยิ้มให้ดัชอย่างไว้วางใจพอมิกุเห็นจึงถามยูกิไปว่า “นี่พี่ยูกินี่มันเื่อะไรหรอคะ”ยูกิเช็ดน้ำตาพร้อมกับยิ้มให้มิกุว่าไม่มีอะไรหรอกจะ แล้วจึงบอกให้ยูกิกลับไปห้องของตัวเองก่อนนะแล้วมิกุจึงกลับไปที่ห้องดัชกับยูกิก็ได้คุยกันเื่คนที่ยิงมาตอนนั่งกินไอศกรีมอยู่คุยไปคุยมาก็ได้รู้ว่าคนที่มายิงนั้นคือคนของอีกประเทศที่เป็ศัตรูของดัชและรู้ว่าดัชเป็คนส่งสารจึงจะฆ่าดัชแล้วเอาเครื่องบันทึกที่ดัชเก็บข้อมูลลับไปและข้อมูลที่ดัชได้เก็บมานั้นคือข้อมมูลแผนที่และวิธีไปยังที่กักเก็บพลังงานXเพราะเหตุนี้ด้านศัตรูจึง้าข้อมูลเหมือนกันจึงหวังจะเอาชีวิตดัชระหว่างที่ดัชอธิบายอยู่นั้นยูกิก็ได้ถามขึ้นมาว่า“คุณไม่กลัวบ้างหรอ ที่ต้องเจอเื่แบบนี้น่ะ” ดัชตอบด้วยความเต็มใจว่า “กลัวสิ กลัวมากๆเลยแต่ฉันก้ต้องปกป้องเธออยู่แล้วสิไม่งั้นพวกเราก็ได้ไม่มาอยู่ตรงนี้แล้วน่ะสิ“นั่นสิ” ยูกิตอบแล้วหัวเราะไปด้วยพอดัชเห็นยูกิหัวเราะดัชก็ได้หัวเราะตามแล้วตอบว่า“นั่นสิเนอะ”