ตีหนึ่งแล้วแต่รินยังนอนไม่หลับ เธอนอนจ้องเพดานห้องนอนของนิชาที่ตกแต่งด้วยโทนเทาเงินมาเกือบสองชั่วโมง แม้จะกลับมาพักฟื้นต่อที่บ้านได้สองวันแล้ว เธอก็ยังไม่คุ้นชิน
สมองวนเวียนคิดถึงงานกาล่า คิดถึง 99 วัน คิดถึงใบหน้าของวินในบทสัมภาษณ์ที่เธออ่านซ้ำจนจำทุกคำได้แม่นยำ
โทรศัพท์สั่น มีข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
‘คุณนิชาครับ ผมกวินทร์ ศิริวัฒน์นะครับ ผมได้เบอร์ของคุณมาจากคุณวิเศษในงานธุรกิจสัปดาห์ก่อน ถ้าไม่เป็การรบกวน... ผมขออนุญาตพูดคุยและเต้นรำกับคุณในงานกาล่าที่จะถึงนี้ได้ไหมครับ’
รินอ่านแล้วยิ้มให้กับโชคชะตาที่เข้าข้างเธอ
ไม่ใช่รอยยิ้มดีใจ แต่เป็รอยยิ้มของคนที่เห็นศัตรูเดินเข้ามาติดกับด้วยตัวเอง เธอไม่ต้องออกแรงล่อ ไม่ต้องแม้แต่ก้าวออกจากห้องด้วยซ้ำ
เขาเห็น นิชา วรโชติธนัชชนันท์ ไฮโซสาวผู้ทรงอำนาจที่เขาไม่รู้จัก และเขาเห็นสิ่งที่เขามักจะเห็นในผู้หญิงทุกคนที่เขาเลือก นั่นคืองานศิลปะ
รินวางโทรศัพท์ลง นอนคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอไถมือถือพลางวางแผนก่อนที่จะตอบข้อความ แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับข่าวของวินในงานการกุศลเมื่อสองวันก่อน
ภาพวินยืนยิ้มถือแก้วแชมเปญ สูทหรูตัดเย็บเนี้ยบ ผมเรียบ แว่นตาพอดีหน้า และในคำบรรยายใต้ภาพมีประโยคหนึ่งที่รินต้องอ่านซ้ำสามครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเธออ่านถูก
นพ.กวินทร์ยังคงเป็หนุ่มโสดที่น่าจับตามองที่สุดในแวดวง แม้เพิ่งผ่านเื่เศร้าเื่คนรักหายตัวไปก็ตาม
“เื่เศร้างั้นเหรอ…” รินพึมพำ
ความโกรธจุกขึ้นมาที่คอ เธอกลืนมันลงไป กดมันไว้ข้างใน ความโกรธที่ควบคุมไม่ได้ไม่มีประโยชน์ ความโกรธที่ถูกชี้นำต่างหากที่อันตราย
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพิมพ์ตอบ
‘ยินดีค่ะคุณกวินทร์ แล้วเจอกัน’
เหลือ 96 วัน
มีเบอร์ที่เธอไม่รู้จักโทรเข้ามาั้แ่เช้าตรู่ รินลังเลสักครู่ก่อนรับสาย
“สวัสดีครับคุณนิชา ผม รตอ.รันต์ ครับ ตามที่คุณแจ้งเบาะแสลับเข้ามาเกี่ยวกับคดีคนหายหลายราย…” เสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มดังขึ้น
รินขยับตัวขึ้นนั่งตรง เธอได้แจ้งเบาะแสไปเมื่อสองวันก่อนหลังจากฟื้นได้ไม่กี่ชั่วโมง เธอรู้ว่าการเดินเกมคนเดียวไม่พอ เธอ้าตำรวจที่มีอำนาจออกหมายค้น
“ใช่ค่ะผู้กอง เื่นั้นเป็ความจริงทุกคำ” รินตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทของนิชา
“คุณบอกว่าคนร้ายอยู่ในแวดวงไฮโซ แล้วมีหลักฐานอะไรบ้างที่พอจะเอามาใช้ได้ครับ”
“มาเจอหน้าคุยกันดีไหมคะ บ่ายสองโมง บ้านของฉัน”
รันต์เงียบสักครู่ก่อนที่จะตอบว่า “ได้ครับ”
บ่ายสองโมงตรง
รันต์ตรงเวลา รินชอบอย่างนั้น
เธอนั่งรออยู่ในห้องรับแขกโอ่โถงของคฤหาสน์ธนัชชนันท์ ชุดสูทลำลองสีเทาเข้ม ผมรวบเรียบ ไม่มีเครื่องประดับมากเกินไป เธอ้าให้รันต์มองเธอจริงจัง ไม่ใช่ไฮโซสาวบ้าสังคม
รันต์อายุสามสิบต้นๆ ใบหน้าเหลี่ยมคม ดวงตาที่สังเกตทุกอย่างรอบข้างตลอดเวลาแบบนายตำรวจที่ดีควรมี เขานั่งลงตรงข้ามรินอย่างระมัดระวัง เปิดสมุดบันทึกแต่ยังไม่จดอะไร
รินพูดก่อน “เรามาเข้าเื่กันเลยดีกว่า”
“ข้อมูลที่คุณส่งมา… คุณรู้รายละเอียดคดีคนหายของคุณนัทและคุณรินรดาในระดับที่สื่อยังไม่รู้ คุณเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหนครับ”
“แหล่งข้อมูลยังไม่สำคัญเท่าตัวคนร้ายหรอกค่ะ กวินทร์ ศิริวัฒน์…” รินพูดน้ำเสียงเคียดแค้น และจ้องตารันต์ไม่หลบ
รันต์หยุดนิ่ง “คุณกวินทร์... คุณแน่ใจเหรอครับ เขาเป็นักธุรกิจที่มีหน้ามีตาในแวดวงสังคมไฮโซ บริจาคข้าวของมากมายจนสื่อต่างเรียกเขาว่านักบุญหน้าหล่อเลยนะครับ ดูไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้เลย”
รินโน้มตัวเข้าไปเล็กน้อย น้ำเสียงเบาลงแต่ชัดขึ้น “เพราะเขาสร้างภาพเก่งค่ะ ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้หายสาบสูญไปไหนหรอกผู้กอง พวกเธอถูกฆ่า และอวัยวะถูกเก็บรักษาไว้ในห้องลับใต้ดินที่บ้านของเขา รวมถึงหัวใจของนัทด้วย”
รันต์เบิกตากว้าง “คุณรู้เื่นี้ได้ยังไง”
“ฉันมีวิธีของฉันค่ะ และตอนนี้เขากำลังเริ่มเดินหมากเข้าหาฉัน เมื่อคืนเขาส่งข้อความมาชวนฉันเต้นรำในงานกาล่าที่จะถึงนี้”
รันต์วางปากกาลง “คุณนิชา ถ้าสิ่งที่คุณพูดเป็ความจริง งานนี้อันตรายมากครับ ผมไม่สามารถปล่อยให้คุณเอาตัวเข้าแลกได้หรอก”
“หน้าที่ของคุณคือเตรียมทีมไว้คอยจับตาดูเขาและหาทางออกหมายค้นบ้านเขาให้ได้ ไม่ใช่มาตัดสินว่าฉันควรทำอะไร”
เสียงที่ดุของนิชายิ่งทำให้รันต์ชะงักไปเล็กน้อย
รันต์จ้องเธออยู่นาน สายตาของนายตำรวจอ่านทุกรายละเอียด ใบหน้าที่นิ่งเกินไป ดวงตามีไฟมากเกินกว่าคนที่แค่อยากช่วยเหลือตำรวจ และความรู้เื่คดีที่ลึกเกินกว่าคนนอกจะรู้ได้
“คุณรู้จักกับรินรดาเป็การส่วนตัวเหรอครับ” เขาถามต่อ
รินหยุดนิ่งเพียงเสี้ยววินาที “ถามทำไมคะ”
“ไม่มีอะไรครับ แค่สงสัยตามหน้าที่ของตำรวจ วันเสาร์นี้ ผมจะส่งทีมไปร่วมงานกาล่า ผมจะดูแลความปลอดภัยของคุณเอง” รันต์หยิบปากกาขึ้นมาใหม่ จดบางอย่างลงในสมุด
“ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”
“คุณนิชา” รันต์เรียกชื่อเธอเป็ครั้งแรก เสียงของเขาเงียบลงแต่จริงจัง
“ถ้าเขาเป็คนอย่างที่คุณบอก เขาอันตรายมาก ผม้ารับรองว่าคุณปลอดภัย ไม่ใช่แค่ได้หลักฐาน”
รินมองเขาสักครู่ ในแววตาของรันต์ไม่มีการแสดง ไม่มีการทำหน้าที่ มีแค่ความเป็ห่วงตรงๆ ที่เธอไม่ได้คาดว่าจะเจอ
“ขอบคุณค่ะผู้กอง แต่ฉันมีเหตุผลที่ต้องทำเื่นี้เอง และฉันจะไม่หยุด” เธอพูดเบาลง
รันต์พยักหน้า ไม่เถียงต่อ แต่รินสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้ยอมรับเื่นั้น
รินยอมรับกับตัวเองเงียบๆ ว่านั่นอาจไม่ใช่เื่เลวร้าย
หลังรันต์กลับไป รินนั่งอยู่คนเดียวในห้องรับแขกที่โล่งกว้างเกินไปสำหรับคนคนเดียว
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความของวินอีกครั้ง มันช่างสุภาพและเหมือนครั้งแรกที่เขาส่งข้อความมาเธอ ในตอนที่เธอยังเป็รินรดา
รินลุกขึ้น เดินไปที่กระจกเงาในห้องโถง มองใบหน้าของนิชาที่สะท้อนกลับมา
วันเสาร์นี้ เธอจะพบชายที่ฆ่าเธอ ยิ้มให้เขา คุยกับเขา และปล่อยให้เขาคิดว่าเขากำลังล่อลวงเหยื่อคนใหม่เข้ามาติดกับดัก
แต่เขาไม่มีทางรู้ได้เลย ว่าเขาเองต่างหากที่กำลังจะเข้ามาติดกับดัก
95 วัน เริ่มแผนการได้
1K
