แอบแซ่ปแม่เลี้ยง

บทที่ 53 | ห้องน้ำชั้นล่างที่ห้ามส่งเสียง NC+++

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกฝ้าของห้องน้ำชั้นล่างสาดกระทบอ่างล้างหน้าและพื้นกระเบื้องสีเทาอ่อน ภายนอกห้องน้ำ รินรดาเลขาสาวสวยคัพ D ซ่อนรูปนั่งขลุกอยู่กับกองเอกสารและโน้ตบุ๊กบนโต๊ะอาหารตัวยาวกลางห้องโถงใหญ่อย่างเงียบๆ เสียงพัดลมเพดานและเสียงหน้ากระดาษพัดพลิกเบาๆ ดังลอดผ่านขอบประตูบานเกล็ดบานใหญ่เข้ามาด้านในอย่างแผ่วเบา ระยะห่างระหว่างโต๊ะทำงานของเธอกับประตูห้องน้ำนั้นห่างไปเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น

ความตึงเครียดและอารมณ์ใคร่สะสมมาตั้งแต่ช่วงมื้อเที่ยง วันนี้พิมพ์จัดโต๊ะอาหารโดยมีสองพี่น้องและเลขาสาวรินรดานั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด วายุลอบสังเกตเห็นต้นขาขาวเนียนของเลขาฯ พ่อที่โผล่พ้นชายกระโปรงสอบผ่าสูงยามเธอนั่งไขว่ห้าง ขณะเดียวกันเขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากเนินอกคัพ E อวบอิ่มของพิมพ์มาดาที่ขยับไหวอยู่ใต้เสื้อคอกว้างได้ ความปรารถนาดิบเถื่อนท้าทายศีลธรรมสุมรุมอยู่ในอกของเด็กหนุ่มจนเป้ากางเกงร้อนผ่าว ดุ้นเนื้อแกนกายของเขาขยายขนาดตึงแน่นจนปวดหนึบและโหยหาการปลดปล่อยอย่างสุดชีวิต

กระทั่งช่วงบ่ายแก่ๆ โอกาสทองที่แสนอันตรายก็มาถึง พิมพ์มาดาเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำชั้นล่างเพื่อล้างหน้าล้างตาและชำระล้างความร้อนผ่อนคลายเนื้อตัว วายุที่คอยเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาไม่รอช้า เขาแสร้งทำเป็นเดินเลี่ยงไปหยิบน้ำดื่มที่ตู้เย็นชั้นล่าง เมื่อสบโอกาสจังหวะที่รินรดากำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเช็คตัวเลขในหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งมั่น วายุก็ลอบย่องก้าวตามแม่เลี้ยงสาวเข้าไปในห้องน้ำอย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว ก่อนจะกดปิดประตูล็อกสลักกลอนเสียงแผ่วเบาที่สุดดังกริ๊ก

"วายุ!" พิมพ์สะดุ้งตัวโยนด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าสวยหวานที่กำลังเช็ดหน้าด้วยผ้าขนหนูหันกลับมาเบิกตากว้างเมื่อเห็นลูกเลี้ยงคนโตสอดร่างหนาเข้ามาในห้องน้ำแคบๆ

"แม่พิมพ์ครับ... ผมทนไม่ไหวแล้วล่ะครับ ตั้งแต่เมื่อคืนเห็นหินมันได้นัวเนียกับแม่พิมพ์จนควยแข็งปั๋ง วันนี้ทั้งวันผมจ้องมองแต่แม่พิมพ์จนจะบ้าตายอยู่แล้ว" วายุพึมพำกระซิบเสียงต่ำพร่าพร่า แววตาของเด็กหนุ่มวาวโรจน์ไปด้วยราคะป่าเถื่อน (ปีศาจราคะ) เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงขยับตัวเข้าประชิดหลังพิมพ์ สองมือหนารวบเอวคอดกิ่วของแม่เลี้ยงสาวดึงเบียดสะโพกผายอวบอัดคัพ E เข้าหาท่อนเอ็นหนาเขื่องที่แข็งตัวตึงเปรี๊ยะดันกางเกงสแล็กเป้าตุงขยายขนาดสู้ฟัด

"วายุ... ใจเย็นๆ ก่อนลูก เลขาพ่ออยู่ข้างนอกนะจ๊ะ... ห่างไปแค่นิดเดียวเอง..." พิมพ์เอ่ยกระซิบห้ามเสียงสั่นระริกสะท้านทรวง ทว่าร่างกายของม่ายสาวใหญ่กลับทรยศคำพูด สะโพกผายเบียดบิดส่ายถูไถสู้กลับไปคลอเคลียแกนกายของวายุอย่างมีจังหวะ ความหวาดเสียวใต้จมูกเลขาฯ ยิ่งกระตุ้นให้ร่องเสียวอูมนุ่มชุ่มแฉะไปด้วยน้ำสวาทหวานใสไหลเยิ้มผ่านกางเกงในลูกไม้บางเบา

วายุรีบดึงกางเกงในของพิมพ์รูดลงมาอยู่ใต้สะโพกผายขาวเนียน เผยให้เห็นเนินเนื้ออูมนุ่มชุ่มแฉะกลีบเกสรแดงระเรื่อฉ่ำเยิ้มน้ำสวาท วายุชักรูดซิปกางเกงสแล็กและดึงลำเอ็นท่อนใหญ่ร้อนระอุยาวเขื่องของตนออกมารูดชักสู้มือก่อนจะรีบหยิบซองถุงยางอนามัยในกระเป๋าเสื้อนักศึกษาออกมาแกะครอบลำรักจนสุดโคน วายุโอบอุ้มเรียวขาขาวผุดผ่องข้างหนึ่งของพิมพ์พาดขึ้นขอบอ่างล้างหน้าคอนกรีตเย็นเยียบ จับสะโพกอวบอิ่มแอ่นรับมุมสอดใส่

"ซี้ด... แม่พิมพ์จ๋า รูแม่แฉะลื่นรอเอ็นผมแล้ว... อุ่นเหลือเกินครับ..." วายุพึมพำ dirty talk รุนแรงก่อนจะจับหัวแกนกายเขื่องร้อนถูไถปุ่มกระสันเบาๆ แล้วบดกระแทกสอดใส่ลำเอ็นหนาเบียดแทรกเข้าสู่ร่องเสียวตึงแน่นของแม่เลี้ยงสาวในคราเดียว

"อ๊า!... อื้อออ..." พิมพ์เบิกตากว้างสะดุ้งสุดตัวครางคอหอยสะท้าน รูรักบีบรัดลำเอ็นยักษ์ของวายุดังหนึบแน่นจนแทบกลั้นเสียงไม่ไหว พิมพ์รีบยกอุ้งมือหนานุ่มของตัวเองขึ้นมากดปิดปากไว้แน่นสนิท ดวงตาหยาดเยิ้มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความซ่านเสียวสั่นคลอน

วายุขยับขยับสะโพกสอบสับซอยสอดใส่แกนกายเข้าออกอย่างเนิบช้าสลับบดลึกเน้นน้ำหนัก ทุกจังหวะที่ท่อนเอ็นหนาครูดผ่านผนังเนื้อนุ่มด้านในสร้างความเสียววาบแล่นพล่านสยิวสะท้านจนพิมพ์ต้องกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ขาเนียนที่พาดอ่างล้างหน้าเกร็งสั่นระริกรับแรงตอกกระแทกแผ่วเบาแต่เน้นความลึก เสียงเนื้อกระทบกัน 'ตับ... ตับ...' ดังสะท้อนในห้องน้ำแคบๆ วายุเอื้อมมือหนาไปกุมขยำปทุมถันเต้าตึงคัพ E บีบเค้นจนเนื้ออวบทะลักร่องนิ้วปลุกปั่นกามารมณ์ป่าเถื่อน

"ซี้ด... ร่องแม่ตอดแน่นสู้ลำเอ็นผมมาก... เสียวหัวใจจะขาดแล้วแม่พิมพ์... ผมอยากกระแทกแรงๆ ชิบหาย" วายุกระซิบdirty talk ร้อนแรงเสียงแหบพร่าลากลิ้นชื้นซุกไซ้เลียยอดปทุมถันสีชมพูที่ดันยอดเสื้อผ้ามันวาวออกมา

"อื้อ... วายุ... อย่าขยับแรง... ยายเลขาพ่ออยู่ข้างนอกนะจ๊ะ... อ๊า... เสียวเหลือเกินลูกรัก... ซอยรูแม่เบาๆ..." พิมพ์เอ่ยกระเส่ากลั้นครางพึมพำใต้ฝ่ามือที่กดปากแน่น สะโพกหนายังคงแอ่นรับจังหวะสอดใส่สับซอยอย่างร่านร้อนสู้ศึกไม่ยอมถอย

ศึกรักดำเนินไปจนใกล้ถึงขีดสุดของความเสียวซ่าน ท่อนเอ็นของวายุพองตึงขยายใหญ่สุดกำลังเตรียมจะพ่นสาดน้ำรักขาวขุ่น ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงเก้าอี้ไม้ขยับดังกรากภายนอกห้องน้ำ ทำเอาทั้งสองร่างสะดุ้งตัวโยนเกร็งตัวค้างคาคาปากรูรัก วายุสะกดกั้นสะโพกหยุดขยับทันควันหอบหายใจแผ่วเบากลั้นสะอื้น

เสียงฝีเท้าของรินรดาก้าวเดินใกล้เข้ามาหยุดสนิทอยู่หน้าประตูห้องน้ำชั้นล่าง 

'ก๊อกๆๆ!' เสียงเคาะประตูไม้ดังขัดจังหวะพายุราคะทำเอาวายุหัวใจเต้นโครมครามราวกับเสียงกลองศึก แกนกายร้อนตึงแน่นตอดรัดในช่องคลอดของพิมพ์แน่นหนึบจนแทบระเบิดน้ำรักออกมา พิมพ์ตัวเกร็งสั่นสะท้านสูดลมหายใจเพื่อรวบรวมน้ำเสียงให้ปกติที่สุด

"คุณพิมพ์คะ? รินขอประทานโทษนะคะ พอดีรินหาแฟ้มงานบัญชีคุมยอดเงินค่าวัสดุก่อสร้างของคุณอั๋นไม่เจอค่ะ คุณพิมพ์แอบเก็บไว้ในตู้นี้หรือเปล่าคะ?" เสียงรินรดาดังถามลอดประตูบานเกล็ดเข้ามาอย่างชัดเจนและมีเลศนัยชวนสงสัย

พิมพ์กดปากตัวเกร็งขยับหันมองหน้าวายุที่ยังคง คาดุ้นเนื้อร้อนคาคาช่องทางรัก วายุกองสะโพกเข้าจุดเสียว วายุมองสบตากับแม่เลี้ยงส่งสัญญาณให้ตอบกลับไปพลางลอบสับซอยสะโพกขยับกระแทกท่อนเอ็นเข้าออกแผ่วเบาเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ความเสียวซ่านส่งท้าย พิมพ์แอ่นรับความจุกเสียวจนบิดส่ายหัวทุยซุกแผ่นอกกว้างของวายุฟันสวยกัดริมฝีปากแน่น

"อ๋อ... แฟ้มงาน... อ๊า... แฟ้มงานน่าจะอยู่ในตู้เอกสารชั้นล่างซ้ายมือค่ะคุณริน ลองดูในแฟ้มสีน้ำเงินนะคะ..." พิมพ์เค้นเสียงพูดตอบกลับไปน้ำเสียงสั่นสะท้านสลับขาดห้วงเพราะท่อนเอ็นของวายุตอกกดลึกเข้าจุดเสียวด้านใน

รินรดาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงขาดห้วงและเสียงสั่นเครือแปลกๆ ของพิมพ์ "คุณพิมพ์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? เสียงดูสั่นๆ เหนื่อยๆ จังเลยค่ะ"

"ปะ... เปล่าค่ะ พอดีล้างหน้าแล้วสำลักน้ำนิดหน่อยค่ะคุณริน เดี๋ยวพิมพ์ออกไปช่วยหาให้นะคะ" พิมพ์รีบตอบกลบเกลื่อนพลางกดปิดปากสะกดเสียงครางลั่นห้องน้ำในจังหวะที่วายุทนความกระสันไม่ไหว ซอยสะโพกเน้นแรงกระแทกตอกย้ำ 3-4 ครั้งสุดท้ายจนน้ำรักสีขาวขุ่นระเบิดสาดฉีดพุ่งตึงอัดแน่นอยู่ในถุงยางอนามัยอย่างเสียวซ่านสะใจ วายุกอดร่างพิมพ์แน่นหอบหายใจถี่พ่นละอองความร้อนรดซอกคอขาวเนียนของแม่เลี้ยง

"ค่ะ งั้นรินไปดูก่อนนะคะ" รินรดาตอบเสียงเรียบก่อนฝีเท้าจะค่อยๆ เดินห่างกลับไปที่โต๊ะทำงาน

เมื่อเสียงฝีเท้าของรินรดาห่างออกไปจนเงียบสนิท วายุสะถอดท่อนเอ็นเขื่องที่ยังคงตึงเปรี๊ยะชุ่มชื่นออกจากหลุมรักอุ่นเยิ้มของพิมพ์มาดา ร่างกายของทั้งคู่แทบจะไร้เรี่ยวแรงจนต้องพิงผนังกระเบื้องห้องน้ำไว้เพื่อพยุงตัว พิมพ์ลอบสูดหายใจหอบถี่พยายามระงับอารมณ์ซ่านเสียวสั่นสะท้านในช่องท้อง สองมือเรียวช่วยพยุงวายุที่ก้มลงรูดถุงยางอนามัยทิ้งผูกมัดหัวท้ายจัดเก็บหลักฐานลับซ่อนลึกลงใต้ถังขยะสุขภัณฑ์อย่างมิดชิด

พิมพ์รีบดึงกางเกงในลูกไม้สวมกลับขึ้นมาและจัดการล้างคราบชื้นแฉะของน้ำสวาทที่ซึมเลอะหน้าขาด้วยกระดาษชำระลวกๆ จากนั้นเธอขยับเสื้อผ้าหน้าผมล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อคลายแก้มแดงซ่านและเหงื่อเปียกชื้นที่ซึมตามไรผม ส่วนวายุรีบจัดระเบียบกางเกงสแล็กและดึงเสื้อนักศึกษาลงมาคลุมทับเป้ากางเกงที่ยังตึงเขนงไม่สงบลงง่ายๆ

"วายุ... รออยู่ในนี้สักห้านาทีนะลูก เดี๋ยวแม่จะออกไปช่วยยายรินรดาหาแฟ้มงานเอกสารก่อน" พิมพ์กระซิบสั่งเสียงสั่นพลางยิ้มยั่วยวนส่งท้าย วายุพยักหน้ารับคำพลางก้มลงจูบหน้าผากของแม่เลี้ยงเบาๆ ด้วยอารมณ์อบอุ่นและเสียวซ่านที่ท่วมท้น

พิมพ์แง้มเปิดประตูห้องน้ำและก้าวเดินออกไปอย่างสง่างาม ทว่าเข่าของเธอกลับสั่นเทาจนแทบก้าวขาไม่ออก ร่างอวบอัดบิดส่ายสะโพกเดินเข้าประชิดโต๊ะทำงานของรินรดาที่กำลังรื้อเอกสารในตู้สีน้ำเงิน รินรดาหันกลับมามองพิมพ์และหยุดชะงักสายตาลงทันที นัยน์ตาเฉี่ยวคมจับจ้องใบหน้าที่แดงระเรื่อ คราบน้ำเย็นที่เปียกชื้นตามไรผมและเสื้อคอกว้างที่ขยับไหวโชว์ร่องอกสะบึม โดยเฉพาะกลิ่นน้ำหอมคาวสวาทอุ่นร้อนจางๆ ที่ลอยโชยมาจากตัวพิมพ์

"เจอแฟ้มหรือยังคะคุณริน?" พิมพ์ถามด้วยเสียงใสสุภาพกลบเกลื่อน

"เจอแล้วค่ะคุณพิมพ์ ขอบคุณมากนะคะ... แหม คุณพิมพ์ล้างหน้าสะอาดยกใหญ่เลยนะคะ หน้าแดงเชียวแถมตัวยังดูอุ่นๆ ร้อนๆ ด้วยนะคะ" รินรดาเอ่ยยิ้มๆ นัยน์ตาแฝงความนัยและลอบมองไปยังบานประตูห้องน้ำที่เพิ่งปิดล็อกอยู่ รินรดารู้ทันทีว่ามีบางสิ่งที่ไม่ถูกต้องพฤติกรรมหลบเลี่ยงในห้องน้ำและกลิ่นคาวรักที่โชยมาเป็นพยานหลักฐานชิ้นเอก

ไม่กี่นาทีต่อมา วายุเดินเลี่ยงออกจากห้องน้ำและทำทีเป็นก้าวเดินขึ้นบันไดชั้นสองกลับห้องนอนของเขา รินรดามองตามหลังแผ่นหลังกว้างของเด็กหนุ่มไปเงียบๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดึงดูดปรากฏชัดเจนขึ้นในความคิดของเธอ ความลับของแม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงคนโตกำลังแจ่มแจ้งขึ้นทุกขณะ และเธอกำลังสนุกสนานกับการวางแผนล่อลวงรวบหัวรวบหางคนในบ้านหลังนี้ให้สยบใต้ฝ่ามือของเธอในไม่ช้า