บทนำ
ผมจำได้ว่าตัวเองไม่ได้เดินไปในสถานที่แปลกๆ หรือกินอะไรที่ไม่รู้จักมานะแต่ว่าทำไม ผมถึงตื่นขึ้นมาในสถานที่แปลกๆ ที่รอบๆตัวมีแต่ชั้นหนังสือเต็มไปหมดล่ะ
" .... "
ผมมองไปรอบๆให้แน่ใจอีกครั้ง แต่วิวทิวทัศน์นั้นกลับมีแต่ชั้นหนังสือเต็มไปหมด ละหว่างที่ผมมองดูรอบๆอยู่นั้นผมสังเกตเห็นว่าข้างๆ มีซองจดหมายฉบับหนึ่งตกอยู่ที่พื้น
"ของใครล่ะเนี่ย"
ผมหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา ถึงจะไม่แน่ใจว่าเป็สิ่งที่ควรทำมั้ยแต่ผมก็แกะซองจดหมายนั้นออกเพราะคิดว่านี้น่าจะเป็สิ่งเดียวที่น่าจะบอกผมได้ว่าผมอยู่ที่ไหน คิดได้ดังนั้นผมจึงเปิดและอ่านมันดู
( ถึงคุณคิวถ้าคุณอ่านจดหมายนี้อยู่ฉันขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ แต่ว่าคุณนั้นได้ตายไปแล้วค่ะ )
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองตาฝาดไปหลังจากอ่านบรรทัดแรกของจดหมาย เพื่อความมั่นใจผมจึงอ่านมันซ้ำอีกครั้ง
"ไม่ผิดนี้หว่าาา..."
ไอกระดาษนี้มันเขียนชื่อผมแล้วแถงมีคำว่าตายอยู่ในบรรทัดเดียวกันอีกต่างหาก ในหัวของผมมีแต่ความไม่เข้าใจเกี่ยวกับเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ผมตื่นขึ้นมาในสถานที่ประหลาด แล้วยังเจอจดหมายที่เขียนบอกว่าผมนั้นตายไปแล้วอีก
แกล้งกัน ? หรือนี่จะเป็แกล้งกันของรายการTVช่องไหนซักช่องนึงรึป่าว ถึงผมไม่ค่อยจะแน่ใจแต่ผมพยามยามตั้งสติแล้วอ่านต่อ
( แต่ไม่ต้องเป็กังวลไป ตัวคุณนั้นถูกเลือกให้ไปเกิดใหม่ที่ต่างโลกขอแสดงความยินดีด้วย- )
" ฮะฮะฮ่า "
ผมเผลอขำออกมานิดหน่อย เพราะตอนนี้ผมค่อนข้างแน่ใจแล้วว่านี้น่าจะเป็การแกล้งกันของรายการTVซักช่องจริงๆ
ไอผมก็อ่านนิยายแนวเกิดใหม่ที่ต่างโลกมาบ้างล่ะนะ ก็รู้ล่ะว่า่นี้แนวเกิดใหม่กำลังดังจนมีเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด เลยพอเข้าใจความคิดของคนคิดรายการเลยเพราะถ้าเป็ผมก็คงพูดว่า
" ผมคิดว่ารายการรอบนี้เราลองจับแขกรับเชิญมาแล้วก็บอกเขาว่าคุณตายไปแล้วได้รับสิทธิ ไปต่างโลกแล้วเรามาดูว่าอาการของพวกเขาจะเป็อย่างไง "
อือ อือ ใช่ต้องใช่แน่ๆ
( และตอนนี้นั้นฉันต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถส่งคุณไปอีกโลกได้ด้วยตัวเองเพราะตอนนี้ฉันกำลังติดประชุมด่วนอยู่ ฉนันขอให้คุณตามหาโต๊ะที่มีกระดานหมากรุกแล้วหยิบกระเป๋าข้างๆโต๊ะต่อจากนั้นเข้าประตูทางขวาไปค่ะ )
( ป.ล. ถึงแม้ว่าตอนนี้คุณจะไม่มีขาก็ตามแต่ช่วยระวังอย่าเดินแตะนู่นแตะนี้ด้วยนะคะและลูกอมบนโต๊ะนั้นช่วยแก้อาการที่ขาของคุณได้นะคะแลัวเจอกัน )
" ... "
5K
