พึ่งกินเสร็จได้ไม่ถึง 1 นาทีก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้อง วินาทีแรกที่ทั้งสองคนได้สบตากันนั้นเสี่ยวหงต้องเป็ฝ่ายรีบหลบสายตาก่อน จึงหันหน้าหนีหลังจากที่แข่งจ้องตากันซักพัก แม่เ้า สามีของร่างนี้จะหน้าตาดีเกินไปแล้วนะ ถ้าเขาได้อยู่ในยุคปัจจุบันคงจะเป็ดาราได้สบายเลยแหละ โจวต้าหลงที่สังเกตเห็นว่าภรรยาของเขาดูจะเขินอายกว่าปกติพอสมควรจึงค่อนข้างงุนงง ถึงแม้ปกติแล้วเสี่ยวหงจะขี้อายแต่ก็ไม่ได้หน้าแดงขนาดนี้เวลามองหน้าเขาจึงกลัวว่านางจะป่วยหนักกว่าเดิมรึเปล่า
"เสี่ยวหง น้องอาการดีขึ้นบ้างไหม หรือไม่สบายตรงไหนอีกรึเปล่า"
"ไม่ค่ะ อาการดีขึ้นมากแล้ว"
"งั้นหรอ ดีแล้วแหละ เห็นหน้าแดงๆพี่นึกว่าน้องยังอาการไม่ดีขึ้น"
"แค่อากาศมันร้อนค่ะ แล้วนี้กินข้าวเที่ยงรึยัง น้องเพิ่งกินเสร็จไปเมื่อกี้เอง"
"เรียบร้อยแล้ว งั้นพี่ขอนอนพักหน่อยนะ ถ้าสัญญาณดังขึ้นฝากปลุกหน่อยนะ"
"ได้ค่ะ พี่รีบนอนพักสายตาก่อนเถอะ"
"อืม"
พอต้าหลงล้มตัวลงนอนบนเตียงใช้เวลาไม่ถึง 1 นาทีเขาก็นอนหลับอย่างรวดเร็ว เสี่ยวหงที่มองอยู่อดสงสารสามีตัวเองไม่น้อย เพราะจะเห็นได้จากหน้าตาที่เหนื่อยล้าและร่างกายที่ผอมแห้งของโจวต้าหลง ถึงแม้เขาจะไม่ผอมมากหนักเท่ากับคนอื่นๆในหมู่บ้าน แต่ไม่สมส่วนกับส่วนสูงของร่างกายเท่าไหร่ แต่จากที่เสี่ยวหงดูจากความทรงจำของร่างเก่าที่บ้านของครอบครัวตระกูลโจวนี้อาหารการกินยังถือว่าดีมากอยู่ สำหรับสถานการณ์ของหมู่บ้านใน่เวลานี้
เพราะสมัยพ่อโจวหนุ่มๆมักจะขึ้นูเาเข้าไปในป่าเพื่อล่าสัตว์ พอได้เนื้ออาจมาแบ่งไว้ให้ครอบครัวได้กินนิดหน่อยและเนื้อส่วนใหญ่ก็จะแอบนำไปขายให้คนรู้จักในตลาดมืด ซึ่งนั้นทำให้ครอบครัวมีเงินเก็บไว้พอสมควรอาจจะไม่ได้เยอะมากเพราะพ่อโจวไม่ได้ล่าสัตว์บ่อยมากนัก เขาทำแค่เดือนละ 3-4 ครั้ง อาจจะมีถี่หน่อย่ที่ต้องส่งลูกชายคนโตเรียนหนังสือในเมืองและส่งให้ลูกทุกคนในบ้านเรียนจบมัธยมต้น
เพราะค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้เล่าเรียนจึงมี่ที่เขาล่าสัตว์บ่อยพอสมควร พอเด็กๆในครอบครัวโตขึ้นมาหน่อยจึงสอนการล่าสัตว์ให้ลูกชายทั้งสามคน เพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัวของตัวเองต่อ แต่ส่วนมากจะทำได้เฉพาะ่ที่มีเวลาว่างจริงๆ แถมก่อนหน้านี้สถานการณ์ในประเทศไม่ค่อยดีจึงทำให้ทุกคนหยุดชะงักไปเล็กน้อย บวกกับ่นี้เข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวที่หนักหน่วงที่สุดของปีทุกคนจึงไม่มีเวลาเข้าป่าด้วยซ้ำ
เสี่ยวหงเปิดหน้าจอฟาร์มขึ้นมาเห็นว่ายังเหลือเวลาอีก 10 นาทีกว่าที่จะเก็บเกี่ยวมันเทศได้ นางจึงลุกขึ้นจากเตียงเพื่อที่จะลุกไปดูข้าวของที่เก็บไว้ในตู้ของตัวเองกับสามีว่ามีอะไรบ้างซึ่งตู้นี้ได้มาตอนที่ทั้งคู่แต่งงานกัน ต้าหลงเป็คนไปจัดหาช่างไม้ในหมู่บ้านมาทำให้ภรรยาเพราะครอบครัวของเขายังไม่ได้แยกบ้านกัน จึงไม่สะดวกที่จะเอาของส่วนตัววางทิ้งไว้เฉยๆเสี่ยวหงจึงรู้สึกว่าดีแล้วที่มีตู้นี้ ไม่งั้นอาจมีปัญหากับสะใภ้สามได้ซุนเซียนหยุนนางเคยแอบเข้ามาขโมยของในห้องของทั้งคู่
ตอนแรกตู้นี้ไม่ได้ล็อคเพิ่งมีกุญแจล็อคตอนที่เกิดเื่ขึ้นแล้วและด้วยความที่เสี่ยวหงคนเก่าไม่อยากให้เื่มันใหญ่โตไปกว่านี้จึงยอมปล่อยไป ของที่เซียนหนุนขโมยไปก็ไม่พ้นของกินที่เก็บเอาไว้นั้นแหละ นางเป็คนเห็นแก่กินพอรู้ว่าใครมีอะไรดีๆไม่แบ่งให้ก็จะโวยวายใส่และเห็นแก่ตัวมากเพราะถือว่าตัวเองเป็สะใภ้คนแรกที่คลอดหลานให้ตระกูลโจว ดีที่เซียนหยุนคลอดได้ลูกสาวจึงไม่สามารถหยิ่งผยองไปได้มากกว่านี้
87K
