“จะพาฉันไปไหนเหรอ?” อี้สี่เอ่ยถามด้วยความสงสัยเธอกับเขาเดินไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ ถึงจะเลยเที่ยงไปแล้วแม้ว่าดวงอาทิตย์จะยังคงแผดแสงจ้า แต่ก็ยังมีลมพัดเอื่อยๆทำให้ไม่รู้สึกอับชื้นเลยทั้งยังรู้สึกค่อนข้างสบายตัวเล็กน้อยด้วยเลยเวลาอาหารกลางวันของวันจันทร์ไปแล้ว จึงไม่ค่อยมีคนอยู่บนถนนมากนักบรรยากาศจึงสบายมาก
“วันนี้แดดดี มาเดินเล่นรับแสงแดดกันเถอะ”หลัวจ้งซีเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีคราม สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ผิวของเขาขาวซีด เบ้าตาลึกมากและรอยคล้ำใต้ตาก็ชัดเช่นกันเมื่อได้มาอยู่ท่ามกลางแสงแดดเขาช่างดูเหมือนแวมไพร์ใน่เวลากลางวันเสียจริงๆอี้สี่เองก็รู้สึกว่านับั้แ่เข้าสู่สายงานด้านร้านอาหาร เธอก็เหมือนจะไม่ค่อยได้โดนแดดเลยด้วยต้องเข้างานเช้ามากและกว่าจะเลิกงานก็ดึกดื่น อากาศที่ดีขนาดนี้หากกลับบ้านไปนอนก็น่าเสียดายแย่ตอนนี้พวกเขาเดินไปที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งแต่แรกมันเป็การเดินจากบ้านไปกินบะหมี่ไปสำรวจสถานที่ ล้วนเป็การเดินด้วยเท้าทั้งสิ้นดังนั้นสถานที่เหล่านี้จึงอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอนัก “ดูเหมือนคุณจะคุ้นเคยกับไทเปเป็อย่างดีรู้ว่าจะต้องเดินไปทางไหน” อี้สี่พูด อี้สี่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองนี้มากนักในตอนนั้นเธอรีบร้อนย้ายออกจากบ้านของหวังจงเหยียนแล้วเจอห้องชุดพร้อมเข้าอยู่โดยบังเอิญ จากนั้นก็ได้เริ่มทำงานในร้านอาหารวันเวลาของเธอยุ่งมากจึงไม่มีเวลาสำรวจบริเวณโดยรอบเลย
“ในหลายสายอาชีพ การที่คุณทำงานบริษัทก็จะสามารถอยู่ได้สิบปีแต่สายงานด้านอาหารนั้นแตกต่างออกไปร้านอาหารบางร้านอาจสามารถเปิดอยู่ได้นานในขณะที่บางร้านอาจจะต้องปิดไปภายในหนึ่งหรือสองปีผมเริ่มออกมาหางานทำเมื่อตอนที่อายุสิบหก เปลี่ยนร้านอาหารไปเรื่อยๆจนคุ้นเคยกับไทเปทั้งหมดแล้ว” หลัวจ้งซีพูด ถ้าคำนวณจากอายุสิบหกตอนนี้เขาก็อายุสามสิบเก้าปีแล้ว รวมระยะเวลาก็เป็ยี่สิบสามปีส่วนอี้สี่มีอายุเพียงยี่สิบสี่ปีเองเขามักจะทำให้คนรู้สึกว่าเขาผ่านโลกมาอย่างโชกโชนซึ่งอาจเป็ผลมาจากใน่หลายปีที่ผ่านมา
ในสวนสาธารณะมีสระน้ำที่ภายในสระมีปลาคาร์ปหลากสีสันกำลังแหวกว่ายอยู่มากมายหลัวจ้งซีซื้ออาหารปลามาสองถุง พาอี้สี่ไปให้อาหารปลาที่ริมสระน้ำปลาคาร์ปต่างก็พยายามแย่งชิงอาหารโดยอ้าปากค้างไว้อีกตัวตัวหนึ่งกดทับอีกตัวหนึ่งด้วยกลัวว่าจะไม่ได้กิน “บางครั้งผมก็ชอบมาให้อาหารปลาและคิดว่าพวกเราที่พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดก็เป็เหมือนกับปลาพวกนั้น” เขากล่าว
“งั้นอะไรที่คุณบอกว่าพิเศษก็คือการพาฉันมาที่นี่เพื่อมาให้อาหารปลา?” ภายในใจอี้สี่คิดว่าสถานที่พิเศษที่หลัวจ้งซีพูดก็คือที่แห่งนี้เหรอ?
“ไม่หรอก ก็แค่บังเอิญผ่านมาพอดี เลยแวะสักหน่อย”
“บางครั้งคุณก็หลุดพูดบางอย่างที่ดูค่อนข้างสมเหตุสมผลออกมานะจินอิ๋นก็เหมือนกัน” เมื่อให้อาหารปลาเสร็จอี้สี่ก็ยังมองไปที่ฝูงปลาอยู่ตรงปลายเท้าที่ยังไม่ยอมว่ายจากไปไหน
หลัวจ้งซีหัวเราะเบาๆ “การที่จะพูดจาราวกับเบื่อโลกแบบนี้ได้จะต้องพูดเก่ง และมีเสน่ห์ซึ่งคุณก็คือคนที่รู้วิธี”
“ฉันไม่ใช่นะ” เธอรีบปฏิเสธ หลัวจ้งซีมองเธอด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งแต่ก็ไม่ได้แก้ต่างอะไรอีก อันที่จริงแล้วจินอิ๋นเองก็มักจะพูดแบบนี้เช่นกันพูดโน้มน้าวอี้สี่ให้เชื่อจนไม่สามารถปฏิเสธคำขอของเขาได้“แล้วเราจะไปที่ไหนกันล่ะ” เธอเอ่ยถามอีกครั้ง ด้วยเธอไม่อยากพูดถึงมันอีก
“ผ่านสวนสาธารณะนี้ไปมีโรงแรมสามแห่ง คุณสามารถมองเห็นป้ายจากตรงนี้ได้โรงแรมทั้งสามแห่งมีเอกลักษณ์เฉพาะของตัวเอง พวกเรามาเลือกกันก่อนเถอะ”หลัวจ้งซีชี้ไปที่อีกด้านหนึ่งของสวนสาธารณะซึ่งมีโรงแรมสามแห่งตั้งเรียงรายอยู่
อี้สี่กลอกตาอย่างไม่พอใจ “ฉันคิดว่ากำลังจะไปที่ไหนที่พิเศษซะอีก”
“ก็คุณไม่ให้ผมไปบ้านของคุณ แต่ผมอยากใช้เวลาทั้งวันกับคุณนี่”หลัวจ้งซีพูดอย่างไม่อาย “เลือกเร็วๆ เข้า พรุ่งนี้เราจะได้ไปทำงานด้วยกัน”
“ก็ได้! งั้นไปบ้านฉัน! ฉันไม่อยากให้คุณต้องจ่ายค่าโรงแรมอีก”
“ผมเต็มใจ และมันก็เป็เงินเล็กน้อย”
“แต่ฉันไม่เต็มใจ” มีหลายสิ่งที่ไม่สามารถค้านได้แต่เื่นี้อี้สี่ขอค้านอย่างเต็มที่แน่นอนว่าหลัวจ้งซีเข้าใจสิ่งที่อี้สี่้าคัดค้าน ยิ่งเธอเป็หนี้เขาน้อยเท่าไรเขาก็ยิ่งมีโอกาสเธอน้อยลงเท่านั้นอันที่จริงแล้วเขาเองก็ค่อนข้างชื่นชมผู้หญิงประเภทนี้และค่อนข้างหวังว่าหลัวโม่โม่เองก็จะเหมือนกันในฐานะผู้ชายแล้วเขาเข้าใจดีว่าไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะให้อะไรคุณโดยไม่หวังผลประโยชน์
เมื่ออี้สี่ตกลงที่จะพาเขากลับไปที่บ้านพวกเขาจึงมุ่งหน้าเดินทางกลับ เขาอยากจะจับมือของเธอแต่อี้สี่กลับเอามือของตัวเองล้วงเข้าไปในกระเป๋าซึ่งหลัวจ้งซีก็เข้าใจว่าการจับมือมีความหมายสำหรับเธอ แต่ตอนนี้เธอไม่้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องรีบร้อนไป ในฐานะคนที่โตกว่า เขาย่อมมีความอดทนดีเยี่ยมแน่นอนว่ายังไงซะคืนนี้ก็ต้องได้กิน
“เมื่อวานฉันจะไปส่งคุณที่บ้าน แต่ก็ไม่รู้ว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหน” จู่ๆอี้สี่ก็นึกขึ้นมาได้
“บ้านของผมไม่ได้ลึกลับอะไร และก็ไม่มีผู้หญิงซ่อนอยู่ผมแค่อยากให้เกียรติลูกสาวของผมโดยการไม่พาใครกลับไปด้วยตามใจชอบก็เท่านั้น”หลัวจ้งซีพูดอย่างตรงไปตรงมา แม้ว่าเขาจะมีลูกแล้วและอี้สี่เองก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่เธอจะพูดอะไรได้แต่การให้เกียรติลูกสาวแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกชอบเขามากกว่าเดิม
เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้านอี้สี่คิดว่าเขาจะร่วมรักกับเธอทันที แต่เขากลับไม่ทำ “ไม่อยากนอนสักหน่อยเหรอ? งีบก่อนเถอะ เมื่อวานผมหลับไปเยอะแล้ว ผมจะลงไปสูบบุหรี่ข้างล่างหน่อยเดี๋ยวผมกลับมา”
“แล้วทำไมคุณไม่สูบก่อนที่คุณจะถึงล่ะ?” อี้สี่รู้สึกสับสนเล็กน้อย
“คุณไม่สูบและก็ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ด้วย ผมไม่อยากให้คุณได้กลิ่นบุหรี่”เขาพูด ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาช่างใส่ใจในรายละเอียดจริงๆซึ่งตรงจุดนี้อี้สี่เองก็สามารถมองออก จริงๆแล้วเขาถือได้ว่าเป็คนที่สูบบุหรี่จัดแต่ก็เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะอดทนเมื่อตอนที่อยู่กับเธอ
หลังจากปิดประตูแล้วหลัวจ้งซีก็นึกเื่อะไรบางอย่างขึ้นมาได้เขารีบต่อสายโทรหาจินอิ๋น แต่จินอิ๋นไม่ตอบ หลัวจ้งซีจึงส่งไลน์บอกเขาว่า “อย่าแตะต้องลูกสาวของฉัน” ข้อความถูกอ่านทันทีแต่ไม่ได้มีการตอบกลับมาในขณะที่เดินอยู่บนถนนเขามักจะคอยหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเป็ครั้งคราวเพื่อดูว่าจินอิ๋นตอบกลับแล้วหรือยังซึ่งนี่เป็ความรู้สึกกังวลแต่ทำอะไรไม่ได้
แต่หลัวจ้งซีก็เป็แบบนี้รู้ว่าควรกังวลในสิ่งที่ต้องกังวล ด้วยการใช้ชีวิตที่ผ่านพ้นไปแต่ละวันพรุ่งนี้เขา้าไปทำงานจากที่นี่และเมื่อวานนี้ก็ไม่ได้กลับบ้านเขาจึงต้องซื้อเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนใหม่และด้วยไม่อยากออกไปข้างนอกอีกในตอนกลางคืน เขาเลยแวะซื้ออาหารระหว่างทางเมื่อกลับมาถึงบ้านอี้สี่ก็ได้หลับสนิทไปแล้วเขาเก็บข้าวของที่ซื้อมาไปอย่างเงียบๆ ยัดอาหารเครื่องดื่มเข้าใส่ในตู้เย็นและเก็บเสื้อผ้าไว้ในตู้เสื้อผ้า เขาขยับมือไม้จัดการห้องชุดเล็กๆ ของเธอเงียบๆกวาดถูพื้น ขัดเตาไฟฟ้า และขัดห้องน้ำจนสะอาดส่วนกล่องกระดาษที่วางซ้อนกันอยู่ตรงชั้นหนังสือเขาไม่ได้แตะต้องหลัวจ้งซีพลิกดูหนังสือเ่าั้และรู้สึกว่าเป็เพียงหนังสือที่น่าเบื่อแต่หนังสือพวกนี้มีนัยยะอื่น โดยนัยยะพวกนี้ก็ทำให้เขาค่อนข้างหนักใจเขาจึงไม่อยากคิดถึงมันตอนนี้ หลังจากจัดการนู่นนี่นั่นไปได้สักพักจนระยะเวลาผ่านไปสองชั่วโมงร่างกายของหลัวจ้งซีก็เต็มไปด้วยเหงื่อไหลโชก เขาเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายบีบเจลอาบน้ำที่เขาเพิ่งซื้อมาเมื่อกี้จากนั้นก็ใช้ผ้าขนหนูที่เพิ่งซื้อมาเช็ดตัวเองจนแห้ง
อี้สี่ชอบนอนตะแคงหันไปทางขวาหลังจากเขาอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวนอนลงซ้อนหลังเธอและโอบกอดเธอจากด้านหลังกดปลายจมูกลงบนหัวของเธอแล้วสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอใช้ริมฝีปากไล่จูบตามปลายใบหูของเธอเบาๆ ไปถึงหลังใบหูอี้สี่รู้สึกจั๊กจี้จนขยับตัวพลิกไปมาแต่ก็ไม่ยอมตื่น
ตอนนี้เป็เวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้วซึ่งถึงเวลาที่ต้องตื่นแล้วเช่นกัน เขาเริ่มััเธออย่างไร้ยางอายมือเอื้อมไปกอบกุมหน้าอกกลมกลึงขนาดพอดีไม่เล็กไม่ใหญ่ไปของเธอขยับบีบนวดอย่างไม่ยอมปล่อยจนยอดถันชูชันซึ่งนี่เป็ลักษณะที่แสดงออกทางด้านอารมณ์ของเธอ เขาใช้ปลายนิ้วถูหัวนมผ่านชุดนอนภายใต้การเสียดสีผ่านเสื้อผ้าไปมา หัวนมก็ค่อยๆ แข็งขึ้นมากกว่าเก่าและความรู้สึกเสียวซ่านก็แพร่กระจายจากหน้าอกไปที่ท้องน้อยราวกับโดนไฟช็อตอี้สี่พึมพำพลิกตัวนอนหงาย เธอคิดว่าเธอยังคงอยู่ในห้วงแห่งความฝันซึ่งคนในความฝันก็คือเขา การกระทำแบบนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เต็มไปด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยนละเอียดอ่อนซึ่งร่างกายของเธอรู้ดี
เมื่อเห็นอี้สี่พลิกมานอนหงายนิ่งๆนี้จึงทำหลัวจ้งซีทำสิ่งต่างๆ ได้ง่ายขึ้น หลัวจ้งซีหยิบของเล่นเล็กๆที่เขาเพิ่งซื้อออกมาจากโต๊ะข้างเตียงอย่างเงียบๆ เป็เครื่องไวเบรเตอร์โดยเขากดแนบมันลงไปผ่านชุดชั้นในเบาๆ เครื่องสั่นส่งเสียงออกมาความรู้สึกเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำให้ร่างกายของอี้สี่กระตุกเกร็งเธอลืมตาขึ้นมาทันทีและสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ครอบงำของหลัวจ้งซีเขาพอดีเขามองดูขาทั้งสองข้างที่สั่นน้อยๆ ของเธอและน้ำหวานที่ไหลออกมาจากกลีบเนื้อนุ่มทำให้กางเกงชั้นในของเธอเปียกชุ่มแฉะจนดูลามกเหมือนในหนังเอวี
อี้สี่รู้สึกเขินอายจากสายตาของเขาที่จ้องมาจึงผลักมือที่ถือเครื่องสั่นออกไปแต่ความเสียดเสียวจากไข่สั่นนั้นช่างดีมากจนทั้งตัวเธออ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงที่จะผลักมือชายหนุ่มออกหลัวจ้งซีกันมือที่จะมาขัดขวางของเธอไว้แล้วเอ่ยพูดเสียงเบาว่า “ผ่อนคลายและเพลิดเพลินไปก็พอ” เขากดเครื่องสั่นลึกเข้าไปในกลางกายสาวทำให้ร่างกายของอี้สี่เกร็งโค้งตัวลอยขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้และในขณะที่เธอยกสะโพกขึ้น เขาก็ได้จัดการถอดกางเกงชั้นในของเธอออก
เมื่อไม่มีเศษผ้าขวางกั้นการกระตุ้นของเครื่องสั่นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นซึ่งด้านล่างก็ได้เปียกแฉะฉ่ำเยิ้มไปตั้งนานแล้ว อี้สี่รู้สึกล่องลอยว่างเปล่าหลัวจ้งซีสอดนิ้วเรียวสองนิ้วเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มและขยับเล็กน้อยริมฝีปากอวบอิ่มของเธอแยกออก เปล่งเสียงครางออกมาแ่เบา ซึ่งมันก็กระตุ้นเขาได้ดีลำแกนกลางกายของเขาแข็งขึงอย่างเต็มที่แล้วและก็้าสอดใส่เข้าไปทันทีแต่เขาก็ไม่ทำ เขาแค่เร่งจังหวะขยับนิ้วให้เร็วขึ้นจนอี้สี่ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงฝั่งฝัน “อ๊า...” เธอปล่อยลมหายใจออกมาลากยาวร่างกายกระตุกเล็กน้อย ความรู้สึกสุขสมที่เกิดจากเครื่องสั่นมาถึงและก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอยิ่งว่างเปล่าและยิ่ง้ามากกว่าเดิมขาของเธออยากจะเกี่ยวพันรอบเอวของหลัวจ้งซี แต่หลัวจ้งซีขยับตัวถอยออกไปเล็กน้อยเขาหยิบถุงยางที่เพิ่งซื้อมาสวมใส่ก่อนจะดันตัวแทรกตัวผ่านเข้ามาในร่างกายของเธอ
พวกเขาเปล่งเสียงครางช่องทางที่ทั้งร้อนและคับแน่นกลืนกินแท่งร้อนของเขาเอาไว้จนไร้ช่องว่างส่วนลึกของกลางกายสาวราวกับจะดูดกลืนเขาเข้าไป โดยตอดรัดไปทั่วลำกายแกร่ง เขารู้สึกว่ารูขุมขนทั้งหมดในร่างกายของเขาเปิดอยู่เขาขยับกระแทกกระทั้นเข้าไปจนถึงจุดที่ลึกที่สุดในแต่ละจังหวะของการขยับเข้าออกอย่างห้ามไม่ได้
อี้สี่ชอบถูกเขากระแทกกายเข้ามามากเมื่อตอนที่เขาสอดใส่เข้ามานั้นความว่างเปล่าทั้งหมดก็หายไป มันช่างอุ่นร้อน แน่นและรู้สึกดีมาก อี้สี่ชอบการที่ถูกเขาจับอยู่ในท่านี้มากด้วยสามารถมองเห็นสีหน้าสุขสมของหลัวจ้งซีตรงหน้าได้และได้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความพร่ามัวจากความกระสันเสียวของเขาที่ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นความสุขก็เหมือนคลื่นทะเล ยิ่งคลื่นไหลแรงความรู้สึกก็เหมือนถูกผลักลอยขึ้นสูงเธอรู้สึกว่าตัวเธอไวต่อััเป็พิเศษเมื่อทำเื่นี้กับเขาทุกตารางนิ้วตรงส่วนกลางกายสาวของเธอสามารถััได้ถึงความเสียวซ่านที่เขานำมาอี้สี่โน้มคอเขาก้มหน้าลงมาจูบกับเธออย่างดูดดื่มปลายลิ้นตวัดดูดดึงเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้ง และทันทีที่เขาพาอี้สี่ไปถึงสู่จุดสุดยอดของห้วงอารมณ์เธอทำได้เพียงส่งเสียงครางออกมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวและร่างกายสั่นเครือเท่านั้น
ความสุขสมที่ได้รับนั้นเต็มอิ่มมากและการที่กลางกายสาวได้รับการเติมเต็ม ทุกส่วนภายในร่างกายจึงรู้สึกเต็มอิ่มมากเขาปล่อยริมฝีปากของเธอออก ขยับตัวเข้าออกเนิบช้า ค่อยๆเพลิดเพลินกับตอดรัดจากการถึงจุดสุดยอดเธอช้าๆ เหงื่อผุดซึมไปตามกรอบหน้า
“มาเล่นอะไรที่ต่างออกไปกัน” เสียงของหลัวจ้งซีแหบมากเขาจับเธอผลิกตัวหันหลังคุกเข่า ใช้มือข้างหนึ่งจับเอวของเธอไว้ส่วนมืออีกข้างก็กดเครื่องสั่นลงบนจุดอ่อนไหวของเธอความสุขมากมายแผ่ซ่านกระจายออกมาจากร่างกายส่วนล่างของเธออี้สี่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาพลางเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงขาดห้วง “แบบนี้ไม่ได้นะ...แบบนี้ไม่ได้...มันดีเกินไป...ทนไม่ไหวแล้ว” ด้วยเพิ่งถึงจุดสุดยอดไป เธอยังคงอ่อนไหวอยู่มาก นี่จึงเป็การเปิดประสาทััการรับรู้ของเธอจนเกือบทั้งหมด
หลัวจ้งซีรู้สึกว่าช่องทางของเธอบีบรัดแน่นขึ้นโดยบีบความแข็งขืนของเขาเอาไว้แน่น เขาจึงเร่งความเร็วให้เร็วขึ้นจนอี้สี่ทนไม่ไหวแข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะคุกเข่าไม่ได้ ทันทีที่เธอพยุงตัวต่อไปไม่ไหวร่างกายลดระดับลงเล็กน้อย แท่งร้อนของเขาก็จะยิ่งเข้ามาลึกขึ้นและเครื่องสั่นเองก็จะยิ่งแนบเข้ามาแน่นกว่าเดิม
“ไม่ไหวแล้ว…ฉันไม่ไหวแล้ว...”เธอเอาแต่ส่ายหัวไปมาพลางส่งเสียงหอบครางไม่หยุด
“ทนอีกหน่อย...ทนอีกหน่อย...ผมจะเสร็จแล้ว” เสียงของเขาทุ้มต่ำ
เธอทนได้ไม่นานความรู้สึกเดิมก็หวนกลับมาอีกครั้งทว่าคราวนี้รุนแรงมากกว่าเดิม ร่างกายกระตุก ช่องทางของเธอตอดรัดอย่างรุนแรงเอวสอบและดวงตาของหลัวจ้งซีผ่อนคลายเมื่อได้รับการปลดปล่อยออกมาเขาหอบหายใจเข้าอย่างแ่เบา ความรู้สึกเบาสบายมากราวกับิญญาถูกดูดออกจากร่าง
607
![เทพสงครามหวนคืน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576680_14591552.webp)
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
