“ตกลงคือ เขาเมาแล้วเกิดเหตุบังเอิญทำให้เ้าตกไปอยู่กับเขาบนเส้นใย?”....เอียนน์ถาม
“เสด็จพี่!!..ถามแบบนี้ท่านไม่เชื่อน้อง?”...อิเรเน่โวยวาย
“พี่เชื่อ ...แต่แหม...แบบ...ไม่รู้สิ เขาขึ้นไปเมาคนเดียวบนนู้นตั้งนาน ปัญหาคือ เ้าขึ้นไปทำอะไร..ทำไมถึงไปตกอยู่ในสภาพนั้น ที่ถามเนี่ยจะได้ช่วยแก้ข่าวให้ไง”
“น้องเห็นว่าเขาเมาแล้ว เลยจะไปชวนเขาลงมาข้างล่างกับพวกเสด็จพี่ และกะว่าจะเอาขวดเหล้าจากมือเขา...ก็แค่นั้น”
“คนฝีมือระดับเขา ต่อให้เมาก็ใช่ว่าใครจะเอาของจากมือเขาได้ เ้าน่าจะคิดได้ แล้วขึ้นไปน่ะมันอันตราย นี่ถ้าอลันไม่รั้งตัวเ้าไว้ทัน ตกลงมาจะมีสภาพยังไง”
“เสด็จพี่ ท่านถามน้องแต่ละคำ ยิ้มไปถามได้ตอลด หมายความว่าไงเพคะ?นี่ตั้งใจจะล้างมณฑิลให้น้องจริงๆ รึเปล่าเนี่ย?”
เอียนน์ถามไปอมยิ้มไปจริงๆ
พวกเขาห้อยจนเช้ามืด พอได้เวลาผู้ชายจะมีความเปลี่ยนแปลงสำหรับคนที่สุขภาพดี คือแท่งมันจะแข็งตัว แน่นอนมันตุงดุนกับของสงวนอูมนุ่มของอิเรเน่จนนางเขินอายและรู้สึกแปลกๆแถวบริเวณส่วนนั้นเมื่อมันเบียดกัน จนนางพยามปลุกอลัน
แต่นั้นทำให้ทหารยามได้ยินเงยหน้ามาพบแล้วไปเรียนองค์ชายกับมอร์ดัส จากนั้นนางกำนัล เมดสาวใช้ และองค์รักษ์ชาย-หญิงต่างพากันมาดู อิเรเน่อายแสนอาย นางขอให้ทุกคนช่วยและพยามอธิบาย ทุกคนแม้จะรับฟัง แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันหมดคล้ายพบเห็นสิ่งชอบใจ มีคนเดียวที่โวยวายคือลิเลีย
แต่แม้เหล่าองค์รักษ์มีฝีมือปานใดในปราสาทก็ไม่อาจตัดทำลายใยที่เคลือบออร่าของอลันได้ จึงได้แต่ปล่อยรอจนอลันตื่น
ราวๆ 8 โมงเช้า อลันตื่นมาพร้อมอาการปวดหัว เขาแทบไม่เคยตื่นสายแบบนี้ อลันเป็คนที่ตื่นก่อนตะวันขึ้นเสมอ เมื่อตื่นมาก็พบสภาพของตนเองกับอิเรเน่จึงพานางลงมาแล้วขอโทษเป็การใหญ่ เื่ก็มีเท่านี้
….
“เอาน่ะ..พี่จะจัดการกับเขาเอง เ้ากลับตำหนักเ้าในวังไปก่อนเถอะ”..เอียนน์ยิ้มกึ่งหัวเราะลูบหัวน้องสาว
“ไม่ต้องมาพูดเลย ข้าโกรธเสด็จพี่แล้ว!! เสด็จพี่มองความอับอายของน้องเป็เื่สนุก”...นางสะบัดหน้าจากไปแล้วออกจากห้องทำงานเอียนน์
“ลิเลีย เตรียมม้า!!...เรากลับ!!”...สิ้นคำอิเรเน่ ลิเลียก็เตรียมม้าแล้วพาองค์หญิงของนางกลับพร้อมกับองครักษ์หญิงที่มาฝึกที่นี่
มอร์ดัสให้อลันไปนอนต่ออีกครึ่งวันค่อยออกมาหยิบจับทำอะไรบ้าง
อลันตื่นมาอาบน้ำแปรงฟันและวักเสื้อผ้าของตนเอง จากนั้นก็ฝึกวิชาเรียกสติตนเองบ้าง
[จำไว้เลยนะไอ้เ้าเหล้า แกกับฉันขาดกัน บ้าจริงๆ!]...อลันอาบน้ำอีกรอบด้วยน้ำที่เย็นจับใจจนสั่น แล้วแต่งตัว เขาต้องไปขอโทษอิเรเน่ กับเื่ที่เกิดขึ้น แต่เขาเข้าวังเองไม่ได้ จำต้องให้เอียนพาเข้า
องค์หญิงนั้น ตำหนักจะอยู่ชั้นในของพระราชวังหลวงหากไม่ใช่เชื้อพระวงศ์จะไม่มีทางเข้าไปได้
แต่อิเรเน่เก็บตัวไม่ออกมาพบใคร แม้แต่พระาาก็ไม่ไปหา จนพระาาเห็นอลันมากับเอียนน์ จึงเรียกมาเข้าเฝ้าไถ่ถาม
“อืม.ม.ม ...แบบนี้เอง”
“กระหม่อมสมควรต้องพระราชอาญายิ่งนัก”
“ไม่หรอก นางขึ้นไปหาเ้าเอง นั่นก็มาจากปากคำนางเองด้วย ใช่มั้ยเอียนน์?”
“พระเ้าข้าเสด็จพ่อ นางเล่าให้ข้าฟังเช่นนั้น”
“ด้วยนิสัยของนาง จริงๆ ต้องเอาเื่อลันแล้ว ทำไมนางยังนิ่ง นั่นล่ะที่ข้าสงสัย?”...พระาาเกาคาง
“ลูกคิดว่าอลันเป็ข้อยกเว้นสำหรับนางพระเ้าข้า”
“เอียนน์!.. เอ้ย! ..องค์ชายโปรดอย่าล้อเล่นแบบนี้ องค์หญิงจะเสียหายไปมากกว่านี้นะพระเ้าช้า นี่ก็หนักพอแล้ว”...อลันรีบปรามเอียนน์
“ไม่หรอก...ข้าก็คิดแบบเอียน ตอนเ้าถกเถียงต้อนทูตจากอาร์นาโทส นางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คล้ายดีใจและก็ภูมิใจ สตรีน่ะ ...หากไม่มีจริตชมชอบใครอยู่รับรองไม่มีอาการเหล่านี้ ยิ่งลูกคนนี้ของข้านะ นางไม่เคยมีอาการกับชายใดมาก่อน ข้าเห็นนางทันทีก็รู้เลยว่านางคิดกับเ้ามากกว่าที่เ้าคิดเสียอีก”...พระาาบอกเอง
“.....”...อลันพูดอะไรไม่ออกอีก
“เสด็จพ่อพระเ้าข้า เราต้องจัดการเื่นี้ ... ...ข่าวลือหึ่งสะพัดไปทั่วนครหลวง เื่ที่นางนอนทับตัวกอดกันกลมเกลียวกับอลันบนใยทั้งคืน....”
“อืม ข้ารู้ที่เ้าพยามจะบอก แต่..เื่แบบนี้ต้องถามนาง และความพร้อมของอลัน”
“...????.....!!...??”....[ทั้งคู่เพื่อเื่อะไรกัน อะไรคือเราพร้อม อิเรเน่พร้อม ...รู้สึกเหมือนจะมีงานเข้าเลยแฮะ]
หน้าตำหนัก
“บอกแล้วไงว่าห้า.........ม.....เอ่อ...ฝ่าา”...ลิเลียคุมองค์รักษ์หญิงเฝ้าหน้าตำหนัก ต้องถอยเมื่อพระาาเสด็จเอง
“เ้าเข้าไปเถอะ อลัน ไปคุยกับนาง ข้าทำให้ได้แค่นี้”
“ขอบพระทัยพระเ้าข้า”...อลันเอามือทาบอก
“ลิเลีย พาเขาไปหานายเ้า”...เอียนน์สั่ง
“เพคะองค์ชาย”...ลิเลียพาอลันไปยังสวนในตำหนัก
......
“ข้าบอกแล้วว่าห้ามใครเข้ามา....”...อิเรเน่รู้สึกถึงว่ามีคนเข้ามาที่สวนในตำหนัก นางกำลังนอนกอดหมอนบนเตียงในศาลาชมสวน
“องค์หญิง....เอ่อ...อิเรน่..ข้าเองอลัน”
อิเรเน่สะดุ้งใ รีบลุกขึ้นมารวมผมแล้วมัดแล้วจัดเสื้อผ้าที่สวมแบบหลวมๆให้กระชับแล้วนั่งบนเตียงหันมามองอลันที่ยืนอยู่
“เ้า..เข้ามาได้ยังไง? ลอบเข้ามา?.......”...นางหันไปมองลิเลีย พอรู้ว่าลิเลียพาเข้ามา นางก็พออ่านสภถานการณ์ออก ว่าพระาาหรือไม่ก็เอียนน์พาเขาเข้ามา
“อืม....มีธุระอะไรคะ?...อ้อ นั่งก่อนสิ”
อลันกำลังจะนั่ง แต่หาเก้าอี้หรือโซฟาไม่เจอ
ปุ ปุ
เสียงอิเรเน่เอามือตบที่ปลายเตียงที่นอน อลันนั่งตรงนั้น
“คือ ข้าอยากขอโทษท่าน เื่นี้ทำท่านเสียหายมาก ไม่ทราบว่าข้าจะชดใช้ความผิดนี้ยังไงดี”...อลันพูดด้วยน้ำเสียงละอาย
“มันเป็ความผิดข้าเอง จริงๆ ข้าไม่ได้โกรธอะไรเ้าหรอก ถ้าไม่เพราะมีคนมาเห็น ข้าคงไม่ต้องอายและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ แต่.....ในชีวิตข้า เ้าจับ....จับข้ามากกว่าใครในโลกนี้เลย ....”...อิเรเน่พูดด้วยความเอียงอายพร้อมทั้งเอาหมอนขึ้นมากอดแก้อาการเขินอาย
“มือข้างซ้ายของข้าใช่มั้ยที่มันจับ”
“เ้าจะทำอะไร? อย่าได้แม้แต่จะคิดนะ! ถ้าห่วงข้าจริงก็ถนอมร่างกายตนเองไว้ช่วยเหลือพี่ข้าเถอะ”...อิเรเน่เลื่อนตัวมาจับมืออลันเป็เชิงห้าม
พอนางเข้ามาใกล้ แล้วเงยหน้าเห็นอลันมองมาด้วยสายตาที่อ่อนโยน
“บอกจะรับผิดชอบสินะ?”
“ใช่”
“ได้ข่าวว่าเ้าทำอาหารเก่ง เตรียมมันให้ข้าทุกเช้าได้หรือไม่?”
“ไม่มีปัญหา แค่ให้ข้าเข้าออกวังสะดวกก็พอ”
“แล้วถ้าทุกมื้อล่ะ? จะยกเว้นเฉพาะ่มีเหตุด่วนหรือพี่ช้าต้องให้ท่านช่วย ดีมั้ย?”
“เกรงว่าจะไม่ได้”
“ทำไมคะ?”
“อีกไม่กี่วัน เลดี้แอน ฟีลด์ ..นายหญิงหนึ่งเดียวของข้าจะมาถึง ข้าต้องดูแลนาง คงแวะมาได้แค่ทำอาหารเช้า
“แล้วมื้อค่ำล่ะ? ไม่ต้องมาทำให้ แค่มาทานเป็เพื่อนข้า หลังเ้าเตรียมอาหารให้นายเ้า”
“เกรงจะไม่ได้”
“นี่เ้าต้องส่งนางเข้านอนด้วยเหรอไง?”....อิเรเน่ยิ้มถามเป็เชิงแซวๆ
“ใช่”
“ให้ตายสิ ข้าแค่ถามเล่นๆ ไม่นึกว่ากระทั่งเข้านอนเ้ายังต้องส่งนาง นี่เ้านายกับพ่อบ้านแน่ใช่มั้ย?”
“มิอาจไม่ใช่!”...อลันยิ้มตอบ
“เกิดมาข้าไม่เคยโดนลดลำดับความสำคัญมาก่อนเลย คนที่กล้าทำแบบนี้มีแค่พี่ข้าเท่านั้น ถ้าไม่นับเค้า ก็มีเ้าเป็คนแรกเลยนะ”
“หัดไว้ อิเรเน่”...อลันลูบผมอิเรเน่แล้วจัดผมเผ้าให้นาง
อิเรเร่ยิ้มตอนที่มืออลันสางผมให้
“ข้าชักอยากเห็นแอน ฟีลด์ นางคงงามมากแน่ๆ ที่ทำให้เ้าทำถึงขนาดนี้”
“ไม่...นางไม่ได้งาม แต่นางน่ารัก ถ้าได้เจอ...ท่านจะต้องเอ็นดูนาง”...อลันยิ้ม
อิเรเน่ยิ้มบ้าง
“อลัน...”
“ว่า...?”
“ข้า... ไม่ยอมแพ้นางหรอก”
“หิ้อ...เื่อะไร? ท่านเป็องค์หญิงมาแข่งบารมีอะไรกับไวเคานเตสกัน?!”
“จิส์...บื้ออ.อ.อ.อ.อ.อ.อ.จริงๆ”...อิเรเน่หยิกแก้มทั้ง2 ข้างของอลัน
“โอ๊ยๆ”
อลันแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่ เพราถ้าทำทีเข้าใจ กลัวอิเรเน่จะออกตัวแรงกว่านี้
จากนั้นนางทุบอลันรัวๆ
ตุบๆๆๆๆๆๆๆ
“นี่ๆๆๆๆๆๆ นี่สำหรับที่จูบคอข้า นี่สำหรับที่จับของสงวนข้า นี่สำหรับ...สำหรับ....สำหรับที่ไอ้ของประหลาดของเ้ามันแข็งทิ่มชนของรักข้าทั้งคืน...นี่ๆๆๆๆๆ”....อิเรเน่หน้าแดงทุบอลันยกใหญ่ นางตีรัวๆ เหมือนผู้หญิงงอนคนรัก
“องค์หญิงเพคะ...ฝ่าาอยู่ด้านนอกนี้เอง ป่านนี้ทรงได้ยินหมดแล้วเพคะ!”...ลิเลียเตือน
“ว๊าย ตายแล้ว!!”...อิเรเน่เล่นเพลินจนลืมตัว
และแน่นอน ในเมืองหลวงโยฮันตันก็ลือไปทั่วว่า อลันพาองค์หญิงอิเรเน่ขึ้นไปจู๋จี๋ดูดดื่มกลางเวลาด้วยออร่าที่ยอดเยี่ยมของเขา ผู้คนฟังธงแล้วว่าอลันกับอิเรเน่กำลังคบหาดูใจกัน
2K
![CHRISTMAS ร้อนรัก [เรื่องสั้นเรื่องเสียว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832684_21580514.webp)
