ตลอดทั้งสัปดาห์ที่เหมือนฝันกลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วนักอีกไม่กี่วันเธอเองก็ต้องไปฝึกงานแล้วเหมือนกัน
“เหมือนเอากับข้าวที่แม่ทำไปฝากคุณป้าดาริณีหน่อยลูก”มารดาร้องเรียกเธอ
“ค่ะแม่”เหมือนฝันลุกจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปในครัว
“เอานี่”ปิ่นโตจากมือของมารดาบรรจุอาหารที่พึ่งปรุงเสร็จใหม่ๆยื่นมาตรงหน้าเธอเหมือนฝันหยิบเอาปิ่นโตแล้วออกจากครัวเพื่อไปส่งอาหารตามคำสั่งของผู้เป็มารดา
“เดี๋ยวเหมือนมานะคะ”
“อืม”
..
ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~นิ้วเรียวกดออดหน้าบ้านหลังที่คุ้นเคยและมาประจำตอนเป็เด็กไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าขาวตี๋ของใครบางคน
“พี่ตะวัน!”
“เหมือน!”สองหนุ่มสาวต่างเอ่ยเรียกชื่อของอีกฝ่ายพร้อมกันและคนทั้งคู่ก็เอาแต่ยืนนิ่งอยู่นานนับนาที
“เอ่อ~แม่ให้เอากับข้าวมาฝากป้าดาค่ะ”เหมือนฝันยกปิ่นโตโชว์คนตัวโตตรงหน้า
“อ้อเข้ามาก่อนสิ”ตะวันเปิดประตูออกกว้างให้หญิงสาวได้เดินเข้าบ้านได้อย่างสะดวก
“ขอบคุณค่ะ”ใบหน้าหวานยิ้มตอบเขาตะวันยืนนิ่งอึ้ง นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เจอเธอ ไม่คิดว่าจะโตเป็สาวสวยขนาดนี้
“พี่ตะวันไม่เข้าไปเหรอคะ”เหมือนฝันหันมาถามตะวันที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่ง
“อ้อไปครับ”ตะวันที่พึ่งได้สติก็รีบเดินตามหญิงสาวเข้าบ้านของตัวเองไป
“แม่ครับ”ตะวันเอ่ยเรียกมารดาที่อยู่ในครัว
“ใครมาเหรอลูก?”คุณดาริณีที่กำลังเดินออกมาตามเสียงเรียกของลูกชาย
“อ้าว!หนูเหมือนฝัน”
“สวัสดีค่ะคุณป้า”เหมือนฝันยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่
“สวัสดีลูก”คุณดาริณีเดินเข้ามาโอบกอดเหมือนฝันอย่างรักใคร่และคิดถึงเมื่อไม่ได้เจอหญิงสาวตรงหน้านานมากแล้ว
“ป้าไม่ได้เจอหนูนานมากแล้วนะเนี่ย สวยขึ้นจนป้าจำแทบไม่ได้เลย”เหมือนฝันเขินจนแก้มแดงเมื่อผู้โดนผู้ใหญ่ตรงหน้าเอ่ยชม
“ขอบคุณค่ะคุณป้าเอ่อ~แม่ให้เอากับข้าวมาให้ค่ะ”มือเล็กยื่นปิ่นโตในมือให้ผู้สูงวัย
“อ้อ ขอบใจๆลูกนั่งก่อนๆ”เหมือนฝันนั่งที่โซฟาตัวนุ่มตามเ้าของบ้าน
“นั่งคุยกับพี่เขาไปก่อนนะลูกเดี๋ยวป้าเอากับข้าวเข้าไปเก็บก่อน”
“ค่ะคุณป้า”เหมือนฝันหันมามองตะวันพร้อมยิ้มสดใสให้หนุ่มรุ่นพี่
“พี่ตะวันมาวันไหนคะ?”
“อ้อ พี่มาเมื่อวานน่ะ”
“อ้อ~มากี่วันหรอคะ?”
“สามวันครับ”เหมือนฝันพยักหน้ารับทราบนานมากแล้วที่เธอกับรุ่นพี่ไม่ได้เจอกัน พอเจอกันอีกทีเธอก็ทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะคุยกับรุ่นพี่เื่อะไร ไม่เหมือนตอนที่เธอยังเด็กไม่ได้รู้สึกถึงระยะห่างอะไรพวกนี้ เธอหันมายิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง
“่นี้เหมือนเป็ยังไงบ้างกลับบ้านั้แ่เมื่อไหร่?”
“่นี้ก็ดีค่ะ กินอิ่มพุงกางเพราะกินแล้วก็นอนเหมือนกลับมาบ้านเป็อาทิตย์แล้วเหมือนกัน”ตะวันพยักหน้ามองคนตรงหน้าเธอยังเหมือนเดิม สดใส น่ารัก สวยด้วย ตะวันยิ้มให้สาวน้อยตรงหน้า
“เหมือนจะเข้าฟาร์มวันไหน?”
“เหมือนนัดกับเพื่อนที่มหาลัยค่ะพวกเราจะเดินทางพร้อมกัน น่าจะเป็วันพุธ”
“อืม”ตะวันพยักหน้าให้เธอ
“วันพุธหรอ!”
“ค่ะ”
“นั่งเครื่องใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ”
“ได้ถึงวันเดินทางแล้วอย่าลืมแจ้งเวลาเครื่องลงให้พี่นะจะได้ให้รถของฟาร์มวิ่งเข้าไปรับที่สนามบิน”
“ดีจังเดี๋ยวเวลาเหมือนจะแจ้งพี่ตะวันอีกนีนะคะ”
“อืม”ตะวันพยักหน้ารับทราบ
“งั้นเหมือนกลับก่อนนะคะแม่รอกินข้าวกลับก่อนนะคะคุณป้า”เหมือนฝันยกมือไหว้ผู้สูงวัยพร้อมเอ่ยขอตัวกลับบ้าน
“ไม่กินข้าวกับป้าก่อนละลูก”คุณดาริณีเอ่ยรั้งตัวหญิงสาวเอาไว้
“ไม่ดีกว่าค่ะคุณป้าพ่อกับแม่กำลังรอเหมือนเหมือนกันค่ะ”
“ป้าฝากขอบคุณคุณมลด้วยนะจ๊ะ”
“ค่ะเหมือนจะบอกคุณแม่ให้ค่ะ เหมือนไปก่อนนะคะ”
“ตะวันไปส่งน้องหน่อยสิลูก”คุณดาริณีเอ่ยกับลูกชาย
“ไม่เป็ไรค่ะ”เหมือนฝันรีบเอ่ยปฏิเสธ
“พี่ตะวันทานข้าวกับคุณป้าเถอะค่ะเหมือนกลับเองได้ ใกล้แค่นี้เอง ไปนะคะ”
“กลับดีๆนะลูก”
“ค่า”
หลังจากที่เหมือนฝันเดินออกไปคุณดาริณียืนมองลูกชายที่เอาแต่ชะเง้อมองไม่หยุดเธออมยิ้มอย่างพอใจ
“หนูเหมือนเขาน่ารักนะ”
“ครับ”เสียงทุ้มตกหลุมพรางของมารดาเมื่อได้สติรีบหันหน้ามาหาผู้เป็แม่ก็เห็นมารดายืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่
“เอ่อคือ”
“แม่ชอบหนูเหมือนมากนะ”ตะวันยิ้มให้มารดาเขารู้ว่าแม่เขาจะพูดอะไร
“ครับ”
“มากินข้าวกัน ตอนบ่ายแม่จะทำขนมตะวันก็เอาไปให้น้องหน่อยนะ”
“ครับแม่”
…..
ที่บ้านของเหมือนฝันเธอกำลังนั่งปลูกต้นไม้กับพ่อแม่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านใน่บ่ายอากาศกำลังเย็น ไม่ร้อนจนเกินไป เหมาะกับการทำกิจกรรมครอบครัว
ติ๊งต่องติ๊งต่อง เสียงออดหน้าบ้านดัง เหมือนฝันเงยหน้าขึ้นจากการปลูกต้นไม้
“เดี๋ยวเหมือนไปเปิดเองค่ะ”มือเรียวถอดถุงมือออกแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูหน้าบ้าน
“พี่ตะวัน”ตะวันยกถุงขนมโชว์เมื่อเห็นว่าเป็รุ่นน้องที่เดินมาเปิดประตูให้
“แม่ให้เอาขนมมาให้”
“เข้ามาก่อนค่ะ”
“เหมือนกำลังทำอะไรอยู่เหรอ”ตะวันมองหน้าคนตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงพร้อมเหงื่อเต็มหน้า
“เหมือนกำลังปลุกต้นไม้ค่ะ”หญิงสาวชี้มือไปอีกด้านของบ้านสายตาคมมองตามไปก็เห็นว่าคุณอาทั้งสองกำลังนั่งอยู่
“น่าสนุกจัง”ตะวันเอ่ยกับเหมือนฝัน
“ไปค่ะ”
“ครับ”สองหนุ่มสาวเดินมาทางผู้สุงวัย
“สวัสดีครับคุณอา”ตะวันยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะยื่นถุงขนมที่พึ่งทำใหม่ๆให้
“คุณแม่ให้เอามาให้กับพึ่งทำเสร็จยังร้อนๆอยู่เลยครับ”
“อ้อขอบใจลูก ขอบใจ อาฝากขอบคุณคุณดาด้วยนะ”
“ครับ”
“นั่งก่อนสิพ่อตะวัน”บิดาของเหมือนฝันเอ่ย
“เดี๋ยวแม่เอาขนมไปจัดจานก่อนนะ”
“กำลังปลุกต้นไม้กันอยู่เหรอครับผมขอปลุกด้วยกันได้ไหม?”
“เอาสิพ่อของเหมือนฝันลุกให้เด็กๆทั้งสองช่วยกันปลุกเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะที่ตอนนี้มีทั้งขนมและผลไม้วางอยู่เต็มโต๊ะ
“พักก่อนค่ะปล่อยให้เด็กๆเขาทำกัน”คุณมลรดาเอ่ยกับสามี
“อืม”
ตลอดบ่ายตะวันช่วยเหมือนฝันจัดสวนหย่อมหน้าบ้านปลูกต้นไม้ไปหลายกระถางจนเย็น
“ตะวันอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิ”มารดาของเหมือนฝันเอ่ยชวน
“ขอบคุณครับแต่ว่าคงจะอยู่ไม่ได้เดี๋ยวคุณแม่จะรอน่ะครับ นี่ก็ออกมานานเหมือนกัน”ตะวันเอ่ยออกไปด้วยความเกรงใจ
“จริงด้วยสินานๆตะวันจะกลับบ้านที อาก็ลืมไป งั้นก็กลับไปทานข้าวกับแม่นะ”
“ครับ งั้นผมไม่รบกวนแล้วนะครับสวัสดีครับ”ตะวันยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมเหมือนฝัน
“ขอบคุณนะคะพี่ตะวัน วันนี้เหนื่อยแย่เลย”
“ไม่เหนื่อยเลย ผ่อนคลายดี พี่ชอบ”
“กลับดีๆนะคะ”
“ครับ เจอกันที่ฟาร์มนะ”
“ค่ะแล้วเจอกันที่ฟาร์มค่ะ”เหมือนฝันโบกมือให้ตะวันที่ประตูเมื่อเห็นว่าเขาเดินไปไกลแล้วจึงปิดประตูเดินเข้าบ้าน
…..
สนามบินxxx
กลุ่มนักศึกษาสี่คนเดินออกมาจากอาคารผู้โดยสารยืนรอหน้าทางออกเพียงไม่นานรถตู้คันสีขาวที่มีชื้อฟาร์มรักติดเอาไว้ที่ด้านข้างก็ขี่เข้ามาจอดรับตะวันที่นั่งข้างคนขับเปิดประตูลงจากรถ
“สวัสดีครับ/ค่ะ”ทั้งสี่คนสวัสดีพร้อมกัน
“สวัสดีครับพี่ชื่อตะวันเป็หมอประจำฟาร์มและเป็ตัวแทนจากฟาร์มรักมารับพวกเราทุกคน”หมอตะวันเอ่ยแนะนำตัวกับรุ่นน้องทั้งสี่คน
“และนี่ลุงยอดคนเก่าคนแก่ประจำฟาร์ม”
“สวัสดีครับ/ค่ะ”ทั้งสี่ไหว้ผู้ใหญ่อีกคน
“สวัสดีครับ”ลุงยอดเอ่ยทักทายกับเด็กๆอย่างเป็กันเองก่อนจะเดินไปเปิดประตูหลังให้เด็กๆเก็บสัมภาระ
“เหนื่อยไหม”หมอตะวันหันมาถามเหมือนฝันทำเอาสายตาเพื่อนๆทั้งสามต่างหันหน้ามามองกันเมื่อได้ยินคำทักทายที่ดูสนิทสนมมากเป็พิเศษของเพื่อนกับหมอหนุ่มประจำฟาร์ม
“ไม่เหนื่อยค่ะ”
“อืม”
หลังจากที่ทุกคนขึ้นรถเรียบร้อยรถตู้ก็ขับออกจากสนามบินมุ่งหน้าตรงไปที่ฟาร์มรัก
“เอ่อคุณหมอตะวันนานไหมคะกว่าจะถึง”น้อยหน่าเอ่ยถาม รุ่นพี่ที่นั่งหน้าข้างคนขับตะวันหันหน้ากลับมาตอบหญิงสาวอย่างสุภาพและเป็กันเอง
“ไม่นานครับอืมมน่าจะยี่สิบนาทีได้ครับ” น้อยหน่าพยักหน้ารับทราบ หลังจากที่รถวิ่งออกไปไม่นานทิวทัศน์สองข้างทางทำให้ทุกคนในรถดูตื่นตาตื่นใจ
“ว้าว~สวยมากเลยอ่ะ”น้อยหน่าเอ่ย
“นั่นสิ”ฉลามกับนาวาเอ่ยขึ้นพร้อมกันมีเพียงเหมือนฝันที่นั่งเงียบ จนตะวันต้องหันกลับมามองน้อยหน่าที่แอบเห็นก็หันมาสะกิดแขนเพื่อนเหมือนฝันมองมาที่น้อยหน่าที่สะกิดเธอและยังทำหน้าแปลกๆ
“มีอะไร?”สายตาของเพื่อนเธอพยักเพยิดไปทางหมอตะวัน
“ข้างหน้านี้ก็จะเป็ทางเข้าฟาร์มแล้วนะครับ”ทั้งหมดมองไปที่ป้ายขนาดใหญ่ตรงทางเข้าฟาร์มซึ่งดูโดดเด่น
“ฟาร์มรักเป็ฟาร์มขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่เป็พันไร่ที่ฟาร์มเปิดให้บริการแก่นักท่องเที่ยวที่้าเยี่ยมชมดังนั้นที่นี่จึงแยกออกเป็สัดส่วนชัดเจนซี่งพวกเราทั้งหมดจะได้มีส่วนร่วมในทุกฟาร์มแน่นอนเมื่อเริ่มฝึกงานจะเห็นว่าที่นี่จะมีผู้คนพลุกพล่านอยู่มาก”ตะวันอธิบายรายละเอียดคร่าวๆแก่รุ่นน้องเมื่อรถขับเข้ามาสู่ฟาร์ม
“ส่วนเื่อาหารการกินก็สะดวกมากเพราะเรามีจุดบริการอาหารและเครื่องดื่มไว้จำหน่ายแก่นักท่องเที่ยวดังนั้นเื่อาหารทุกคนก็ไม่ต้องกังวลรับรองมีอาหารหลากหลายไม่มีเบื่อ”
“อื้ออ~คือดีอ่ะดีมากๆเลยค่ะพี่หมอตะวัน”น้อยหน่าหันไปส่งยิ้มให้หมอหนุ่มรุ่นพี่ตะวันส่งยิ้มน้อยๆกลับมาให้รุ่นน้องเช่นกันรถยนต์ขับผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีที่มองทอดยาวออกไปสุดลูกหูลูกตาทั้งหมดค่อนข้างตื่นเต้นและประทับใจกับััแรกที่ได้รับเมื่อรถยนต์วิ่งเข้าสู่ฟาร์มรัก
70K
![สังหารสวรรค์ [อ่านฟรีทุกตอน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736070346_97601708.webp)
