ร่างโชกเืของปุณณดาถูกส่งไปยังโรงพยาบาลในเครือของตระกูลรัสเซลล์ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เมื่อมาถึงเธอก็ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินแล้วหายลับเข้าไปด้านในนั้นนานหลายชั่วโมง ส่วนคนที่รอด้านนอกก็ไม่เป็อันทำอะไร
เจอราร์ดผุดลุกผุดนั่งอยู่หลายครั้ง ดวงตาสีน้ำทะเลเอาแต่มองไปยังประตูห้องฉุกเฉิน ห้องเดียวกับที่ปุณณดาเคยบังคับให้เขาเย็บแผลเมื่อนานมาแล้ว แต่วันนี้กลับเป็เธอที่ต้องเป็ฝ่ายเข้าไปนอนด้านในนั้นแทนเสียเอง
“นายน้อยกลับไปพักผ่อนก่อนไหมครับ” เสียงคิมหันต์เอ่ยถามดังอยู่ใกล้ ๆ ตัว
ทว่าเจอราร์ดในตอนนี้นั้นไม่ได้อยากจะสนใจฟังสักเท่าไหร่ เขาเอาแต่หลุบสายตามองฝ่ามือทั้งสองข้างซึ่งตอนนี้เปื้อนเปรอะไปด้วยหยาดเืสีแดงฉานที่ไหลมาจากแผ่นหลังของปุณณดา ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ เป็การตอบคำถามของมือขวาคนสนิท
“ไม่ ผมอยากอยู่เฝ้าพริกแกง”
“แต่คงอีกนานนะครับนายน้อย กว่าคุณพริกแกงจะออกมา”
“ให้นานแค่ไหนผมก็รอได้”
“แต่นายน้อยครับ...”
“คุณว่าเธอจะเจ็บมากไหม พริกแกงจะเจ็บมากหรือเปล่า” เจอราร์ดไม่ได้สนใจฟังในสิ่งที่คิมหันต์กำลังจะพูด เขาเงยหน้าขึ้นไปถามความคิดเห็นจากอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“....”
“คุณว่าเธอจะเจ็บมากไหม” เขากะพริบตามองหน้าคิมหันต์ปริบ ๆ แล้วค่อย ๆ ยกฝ่ามือที่เปื้อนเืทั้งสองข้างให้คนตรงหน้าดู
“ตอนนี้คุณพริกแกงอยู่ในมือหมอแล้วนะครับนาย” คิมหันต์รีบตอบพร้อมกับทรุดตัวนั่งคุกเข่าเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือที่เปื้อนเืของนายน้อยทันที เขาค่อย ๆ เช็ดมันอย่างเบามือ ในขณะที่คนถูกดูแลก็สติไม่อยู่กับตัว เอาแต่เหม่อมองไปยังประตูห้องฉุกเฉินอยู่ตลอด
เป็เวลานานหลายชั่วโมงกว่าปุณณดาจะถูกเข็นออกมาเพื่อพาตัวไปยังห้องพักฟื้น แม้ว่าะุจะไม่โดนจุดอันตรายแต่หมอบอกว่าเสียเืเป็จำนวนไม่น้อย และร่างกายก็ค่อนข้างบอบช้ำจากการโดนกระแทกอย่างหนักมาอีกด้วย
“นายน้อยจะกลับเลยไหมครับ” คิมหันต์เอ่ยถามเ้านายของตน เมื่ออีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงพักฟื้นของปุณณดาโดยไม่ยอมลุกไปไหน
เจอราร์ดได้ยินแล้วก็ส่ายหน้าตอบ เขาเอื้อมมือไปเกาะกุมฝ่ามือเล็กเอาไว้และใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบััมันเบา ๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเจ็บ
“ไม่ ผมไม่กลับ คืนนี้ผมจะเฝ้ายัยนี่”
“แต่ว่า...”
“พรุ่งนี้ให้การ์ดในบ้านเคลียร์สนามซ้อมยิงปืนให้ด้วย”
“นายน้อยจะหัดยิงปืนเหรอครับ” คิมหันต์ถลึงตาโตถามกลับในทันที
เขาตามดูแลปกป้องอีกฝ่ายมาไม่รู้กี่ปี ไม่เคยเห็นนายน้อยจะเกิดอาการคึกอยากจับปืนแบบนี้เลยสักครั้ง ที่ผ่านมาเ้านายของเขาทำเพียงวิ่งหนีอย่างแตกตื่น ไม่ก็หลบอยู่ข้างหลังบอดีการ์ด
“อืม ให้การ์ดเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม ส่วนคิมหันต์ค่อยมารับผมพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน คืนนี้ผมจะเฝ้ายัยนี่”
“เป็ห่วงคุณพริกแกงเหรอครับ” คิมหันต์อดจะเลิกคิ้วถามอย่างอยากรู้ไม่ได้
ทว่ามีหรือที่คนอย่างเจอราร์ด รัสเซลล์นั้นจะพูดความจริงออกมาง่าย ๆ พอถูกถามจี้จุดก็รีบกระแอมไอวางมาดขึ้นมาทันที ร่างสูงขยับตัวนั่งหลังตรงพิงพนักแล้วเหลือบหางตามองคิมหันต์อย่างจริงจัง
“เปล๊า ใครเป็ห่วง ผมก็แค่กลัวยัยนี่จะกลิ้งตกเตียงตายกลางดึกต่างหาก”
“อย่างนั้นเหรอครับนายน้อย”
“กะ ก็ใช่น่ะสิ” ปากบอกว่าไม่เป็ห่วง แต่มือกลับกุมฝ่ามือขาวไม่ละไปไหนสักวินาที
คิมหันต์ได้แต่เหลือบมองพลางยืนอมยิ้มไม่พูดโต้แย้งอะไรออกมา ปล่อยให้คนปากแข็งค่อย ๆ รู้ใจตัวเองทีละนิด
201
![ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/982363aad22bc315c8f862d4facc3dbe.webp)
