ตอนที่ 1 ทะลุมิติสู่บ้านชาวนา (1)
“เ้านี่สภาพดูป่วยออดๆ แอดๆ คงไม่เป็ไรมากกระมัง”
“เฉินเสี่ยวหมี่นั่นคงไม่สนหรอกว่าเขาจะเป็อย่างไร ขอแค่ยังมีลมหายใจก็พอ”
“สภาพเขาตอนนี้ทำงานไม่ได้ อยู่ไปวันๆ ก็เปลืองข้าวสุก รีบส่งตัวออกไปเถิด” หากตายไปเงินก็จะสูญเปล่า
“คาดไม่ถึงเลยนะ เ้าหนูนี่ปกติเงียบขรึมไม่พูดจา กลับกล้าจบชีวิตตัวเองอย่างไม่กลัวอะไร ไหนยังต้องเชิญหมอมารักษาจนเสียเงินไปตั้งหนึ่งตำลึง”
“ช่างเป็ดาวกาลกิณีเสียจริง รีบส่งตัวเขาออกไปเถิด” หากตายอยู่ในบ้านคงจะเป็ปัญหา
...
ลู่หลินนอนฟังบทสนทนาของป้าสะใภ้ใหญ่กับอาหญิงเล็กของเขาในชาตินี้อยู่บนเตียง พลางยิ้มอย่างขมขื่น
ถูกต้อง แม้ลู่หลินที่กำลังนอนอยู่บนเตียงยังคงดูเหมือนลู่หลินคนเดิม แต่ภายในได้เปลี่ยนเป็คนอื่นแล้ว
ชาติก่อนลู่หลินเป็นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งในประเทศจีน การทำงานในเมืองใหญ่ไม่ค่อยราบรื่นนัก เขาจึงลาออกจากบริษัทและกลับบ้านเกิดสืบทอดร้านขายของชำที่พ่อแม่หลงเหลือไว้
ทว่าสุดท้ายเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง ลู่หลินถูกสายฟ้าฟาดส่งกลับมายังยุคโบราณพร้อมกับร้านขายของชำ
หลังทะลุมิติมาได้ไม่นาน ลู่หลินพบว่ามีไฝเม็ดหนึ่งอยู่บนมือ ซึ่งไฝเม็ดนั้นเชื่อมต่อกับร้านขายของชำที่เขาเคยดูแล
เหมือนว่าเวลาในห้วงมิติร้านขายของชำจะหยุดนิ่ง จึงไม่ต้องกังวลว่าของในร้านจะเน่าเสีย
สาเหตุที่ลู่หลินรู้ว่าเวลาในร้านขายของชำหยุดนิ่ง เป็เพราะเขาอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ สังเกตเห็นว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เขาต้มแล้ววางไว้บนโต๊ะจ่ายเงินก่อนจะทะลุมิติมายังร้อนอยู่ตลอด
ชาวนาในยุคโบราณไม่ค่อยยอมรับเื่พิศวงเหนือธรรมชาติเท่าไร ลู่หลินกลัวจะถูกเผาทั้งเป็ แม้เขาจะรู้ถึงการมีอยู่ของร้านขายของชำ แต่กลับไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามมาตลอด
หลังจากลู่หลินทะลุมิติมาก็ได้รับความทรงจำของเ้าของร่างเดิม จนรู้คร่าวๆ ว่านี่เป็ยุคสมัยที่เขาไม่คุ้นเคยแม้แต่น้อย ซึ่งคล้ายกับยุคโบราณของจีน
ในยุคนี้นอกจากบุรุษกับสตรีแล้ว ยังมีคนอีกประเภทหนึ่งที่เรียกว่าซวงเอ๋อร์[1] ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาคล้ายบุรุษ เพียงแต่มีบุปผาอยู่กลางหน้าผาก และโดยทั่วไปมีรูปร่างเล็กกว่าบุรุษ
ซวงเอ๋อร์สามารถให้กำเนิดลูกได้ แต่ยากกว่าสตรีเล็กน้อย
เ้าของร่างเดิมมีโชคชะตาอันน่าเวทนา ปู่กับย่าของเขาในชาตินี้มีลูกชายสามคนและลูกสาวหนึ่งคน บิดาของเ้าของร่างเดิมเป็ลูกคนรอง ซึ่งไม่เป็ที่ชื่นชอบที่สุดในครอบครัว เมื่อไม่กี่ปีก่อนมีการเกณฑ์ทหาร ครอบครัวจึงให้บิดาในชาตินี้ของเขาไปเกณฑ์ทหาร
ความจริงสภาพครอบครัวนับว่าไม่เลว มีเงินส่งให้ญาติผู้พี่ของเขาเรียนหนังสือ ซึ่งในโลกใบนี้ ผู้ที่เรียนหนังสือได้ต้องเป็คนจากครอบครัวมีเงิน
เดิมทีปู่กับย่าออกเงินเล็กน้อยเพื่อเลี่ยงการเกณฑ์ทหารได้ แต่สุดท้ายกลับเสียดายเงิน จึงโน้มน้าวให้บิดาของเ้าของร่างเดิมไปรบ
บิดาของเ้าของร่างเดิมเป็ลูกกตัญญู หลังจากถูกปู่กับย่าโน้มน้าวก็ทิ้งภรรยากับลูกชายไว้และไปเข้าร่วมกองทัพ
หลังบิดาเ้าของร่างเดิมจากไป ในครอบครัวก็เหลือเพียงมารดาและเ้าของร่างเดิม บิดาเ้าของเขาไม่เป็ที่ชื่นชอบ มารดาก็ยิ่งไม่ได้รับความสำคัญ
ครอบครัวฝ่ายมารดาเ้าของร่างเดิมมีฐานะธรรมดา และไม่มีใครโดดเด่น ในเวลาปกติเป็คนเงียบๆ ไม่พูดไม่จา ตั้งใจทำงานอย่างเดียว ไม่เคยได้รับคำชม และอาหารที่ถูกแบ่งมาก็ไม่มากนัก
ครอบครัวมีที่นาอยู่ไม่น้อย ซึ่งที่นาจำนวนมากเช่นนี้ ที่ผ่านมาล้วนเป็บิดามารดาและเ้าของร่างเดิมที่คอยดูแลมาตลอด หลังบิดาจากไป งานในไร่นาก็ตกอยู่กับมารดาและเ้าของร่างเดิม ส่วนสุขภาพของมารดาก็ย่ำแย่ลงทุกวัน
เดิมทีมารดาของเ้าของร่างเดิมเฝ้ารอให้บิดาชนะศึกกลับมาโดยตลอด แต่น่าเสียดาย คนในหมู่บ้านกลับส่งข่าวการตายในสนามรบของบิดากลับมา
มารดาทำงานหนักจนเจ็บป่วยเป็ทุนเดิม หลังจากได้รับข่าวร้ายก็รู้สึกหมดความหวังในการดำเนินชีวิตต่อไป
หลังจากมารดาตายไป ในหมู่บ้านก็เริ่มมีคนซุบซิบนินทากันว่าปู่และย่าไม่แยแสครอบครัวลูกคนรอง ย่าของเ้าของร่างเดิมเป็คนชอบสร้างความยุ่งยากแก่ผู้อื่น นางจึงโยนความผิดทั้งหมดลงมาที่ตัวเ้าของร่างเดิม บอกว่าเขาเป็ตัวกาลกิณีในครอบครัว
นี่เป็โลกที่ปกครองด้วยความกตัญญู พอเล่าลือออกไปว่าเ้าของร่างเดิมเป็ตัวกาลกิณี ชาวบ้านก็มองเขาต่างไปจากเดิม สำหรับคนยุคโบราณแล้ว ตัวกาลกิณีถือเป็เื่ใหญ่มาก หลังจากเื่นี้เล่าลือออกไป ก็ไม่มีคนคุยกับเ้าของร่างเดิมอีก
นิสัยของเ้าของร่างเดิมเป็คนเงียบขรึมมาั้แ่แรก หลังถูกตราหน้าว่าเป็ตัวกาลกิณี เขายิ่งเงียบขรึมลงกว่าเดิม
ปีนี้เขาอายุสิบแปดปีแล้ว ซึ่งในยุคนี้ถือว่าเป็ชายหนุ่มอายุมาก และเขาก็เป็แรงงานหลักของครอบครัว ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีผู้ใดในครอบครัวใส่ใจเื่การแต่งงานของเขา เพียง้าเก็บเขาไว้ทำงานในบ้านเท่านั้น
ปีนี้เื่ราวมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เนื่องจากบ้านเมืองมีศึกาต่อเนื่อง ทำให้ประชากรลดลงอย่างรุนแรง
ดังนั้นทางการจึงออกข้อกำหนดข้อหนึ่งว่า บุรุษและซวงเอ๋อร์ที่อายุครบสิบแปดปีและยังไม่ได้แต่งงาน ต้องจ่ายภาษีหัวละสามตำลึงต่อปี สตรีที่อายุครบสิบเจ็ดปีและยังไม่ได้ออกเรือน หากไม่ให้แม่สื่อทางการจับคู่ให้ ก็ต้องจ่ายภาษีเช่นเดียวกัน
หลังออกข้อกำหนดนี้ ครอบครัวพลันตื่นตระหนก เงินสามตำลึงไม่ใช่จำนวนน้อยๆ อีกทั้งย่าของเ้าของร่างเดิมยังเป็คนที่เห็นเงินสำคัญเหนือสิ่งใด จะยอมจ่ายเงินจำนวนนี้ให้เ้าของร่างเดิมที่นางไม่ชื่นชอบได้อย่างไร
ในครอบครัวไม่ค่อยมีคนทำไร่นา หลังบิดามารดาเ้าของร่างเดิมตายไป ก็ไม่มีคนทำงานในไร่นาแล้ว
ปู่และย่าจึงครุ่นคิด หวังจะหาภรรยาสักคนให้เ้าของร่างเดิมเพื่อช่วยกันทำงาน
แต่น่าเสียดายที่ชื่อเสียงตัวกาลกิณีของเขาดังกระฉ่อน แม้คนในหมู่บ้านต่างรู้ว่าตระกูลลู่มีฐานะไม่เลว และมีคนในครอบครัวที่ได้เรียนหนังสือ แต่เ้าของร่างเดิมไม่เป็ที่ชื่นชอบ หากส่งลูกสาวแต่งเข้ามาต้องลำบากแน่นอน จึงไม่มีผู้ใดยอมแต่งเข้ามา
เชิงอรรถ
^ เป็นเพศที่แต่งขึ้นในนิยาย ซึ่งเป็นบุรุษสองเพศ สามารถตั้งครรภ์ได้