อู๋เซิ่งที่โจมตีด้วยพลังจิตทั้งหมดออกไปก็ไม่ได้อยู่ต่อถอยออกไปอย่างเงียบๆด้วยพลังของเขาตอนนี้หากเจอตัวเข้าย่อมหนีไม่พ้นความตายแน่ขณะเดียวกันหญิงสาวชุดฟ้าเองก็หนีไปเช่นกัน ในตอนนี้เหลือเพียงเสียงคำรามด้วยความโกรธของสัตว์อสูรทั้งสามตัวเท่านั้น
“เฮ้อสุดท้ายก็ยื่นมือเข้าไปช่วยจนได้” อู๋เซิ่งถอนหายใจและกลับมาถึงถ้ำ
“หืมใคร!!!!!!!!!!!”
ขณะที่อู๋เซิ่งกำลังจะเข้าไปในถ้ำร่างเงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาและไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็หญิงสาวชุดฟ้า ในขณะที่นางกำลังหลบหนีนางถูกพิษเล่นงานทำให้พลังของนางถูกปิดกั้นและตกลงมาและบังเอิญนางเห็นอู๋เซิ่งกำลังเคลื่อนไหวมาที่นี่พอดี
“เป็เ้า”อู๋เซิ่งใ
“เ้าเป็คนที่ช่วยข้า”หญิงสาวชุดฟ้าแววตาเริ่มปิดลงอย่างช้าๆก่อนร่างจะล้มลงและหมดสติ
อู๋เซิ่งใก่อนจะเข้าไปรับอีกฝ่ายเมื่อมองดูเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้เหมือนกับศิษย์ของตนมาก แต่อู๋เซิ่งก็สลัดความคิดนี้ทิ้งไปก่อนจะอุ้มนางกลับเข้าไปในถ้ำ
“พิษของอสรพิษสามหัวผสมผสานพิษทั้งสามชนิดเอาไว้แม้แต่ระดับตัดิญญาก็ยากจะต้านทานได้หากข้าไม่ช่วยนาง นางคงมีชีวิตอยู่ได้มากสุดก็คือ 10 วันเท่านั้น” อู๋เซิ่งถอนหายใจ
“อึก!!!!!”ไม่นานหญิงสาวชุดฟ้าก็ได้สติและมองเห็นอู๋เซิ่งอยู่ไม่ไกล
“ได้สติแล้วงั้นเหรอ”อู๋เซิ่งกล่าว
“เ้าเป็ใคร”หญิงสาวชุดฟ้าจ้องมองเด็กน้อยอายุ 10 ปีตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
นางสามารถรับรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายคือระดับก่อกำเนิดระดับก่อกำเนิดอายุ 10 ปี ั้แ่นางเกิดมาไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ข้ามีนามว่าอู๋เซิ่งเห็นเ้าหมดสติหน้าที่พักของข้าเลยพาเข้ามากลัวว่าจะเป็อาหารของสัตว์อสูรด้านนอก”อู๋เซิ่งกล่าวขณะที่ย่างเนื้อสัตว์อสูรอยู่
“เด็กอย่างเ้าทำไมถึงอยู่ที่นี่คนเดียว”หญิงสาวรู้สึกแปลกใจ
“ข้ามาฝึกฝนว่าแต่เ้าเถอะตอนนี้พิษได้กระจายไปทั่วร่างกายแล้วหากปล่อยไว้ไม่เกิน 10วันเ้าจะต้องตายแน่” อู๋เซิ่งกล่าว
“เ้ามีความรู้เื่ยาด้วยงั้นเหรอ”หญิงสาวแปลกใจ
“ก็พอมีบ้าง”
“แล้ววิธีแก้ละ”
“ผสมน้ำค้าง100 ปีเข้ากับกล้วนไม้สุริยันและกล้วยไม้จันทรา ลงไปแช่สัก 1วันเ้าก็จะขับพิษออกได้เอง” อู๋เซิ่งกล่าว
“ข้ามีกล้วยไม้ทั้งสองแต่น้ำค้าง100 ปีข้าไม่มี” หญิงสาวกล่าว
“งั้นก็น่าเสียดายแล้ว”อู๋เซิ่งส่ายหัว
“แต่ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่ไหน”หญิงสาวกล่าว
“รู้แล้วอย่างไรด้วยสภาพของเ้าตอนนี้แม้แต่ใช้พลังยังใช้ไม่ได้เลย……เ้ามองข้าทำไม”อู๋เซิ่งกล่าว
“หากเ้าช่วยข้าข้าจะตอบแทนเ้าอย่างแน่นอนและจะไม่เอาเปรียบเ้าแน่” หญิงสาวกล่าว
“แม้แต่ชื่อข้ายังไม่รู้จักไม่รู้ว่าเ้ามีที่มาอย่างไรแล้วเ้าจะตอบแทนข้าได้อย่างไร”อู๋เซิ่งส่ายหัว
“ข้ามีนามว่าเมี่ยวอิงเยว่เป็ผู้นำหุบเขาเฟยเซียง” แม้นางเหมือนจะขอร้องอู๋เซิ่งแต่ทุกน้ำเสียงกลับเ็าเหมือนคำสั่งมากกว่า
“ที่แท้ก็เป็แบบนี้นี่เองแล้วเ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร” อู๋เซิ่งกล่าว
“แล้วเ้า้าอะไรละหรือยากจะเป็ศิษย์ของข้า ข้าก็ไม่เกี่ยง” เมี่ยวอิงเยว่กล่าว
“ข้าไม่สน”อู๋เซิ่งส่ายหัว
“เ้าต้องรู้ก่อนว่าผู้าุโของหุบเขาเฟยเซียงนั้นสามารถรับศิษย์สืบทอดได้แค่คนเดียวซึ่งศิษย์สืบทอดไม่เพียงได้รับทรัพยากรมากกว่าคนอื่นแต่ยังมีอำนาจในระดับหนึ่งอีกด้วยต่างกับศิษย์ในนามที่ไม่มีอำนาจอะไรเลยแค่ได้รับการสั่งสอนเป็ครั้งคราวเท่านั้นและหากเ้าเป็ศิษย์สืบทอดของข้า ไม่ว่าจะทรัพยากร อำนาจหรือเ้า้าหญิงงามข้าก็สามารถหาให้เ้าได้” เมี่ยวอิงเยว่กล่าว
“ท่านกำลังพูดเื่ไร้สาระให้เด็กอย่างข้าฟังงั้นเหรอ”อู๋เซิ่งกล่าว
แต่อู๋เซิ่งก็สนใจเช่นกันเขา้าที่จะแข็งแกร่งขึ้นให้รวดเร็วตระกูลต้วนไม่สามารถช่วยได้มากเพราะทรัพยากรมีจำกัดแต่หุบเขาเฟยเซียนมีการสืบทอดมาอย่างน้อย พันปีย่อมมีเื้ัไม่ธรรมดาทรัพยากรย่อมมากกว่าตระกูลต้วนอย่างไม่ต้องสงสัย
“ถึงแม้เ้าจะสอนข้าไม่ได้แต่สถานะศิษย์สืบทอดก็น่าสนใจ อย่างน้อยก็ทำให้ข้าทำอะไรได้ง่ายจนกว่าข้าจะเดินทางไปแดนเซียน”อู๋เซิ่งกล่าว
“เ้ารู้จักแดนเซียนด้วยงั้นเหรอ”เมี่ยวอิงเยว่ยิ่งคุยกับอู๋เซิ่งนางก็ยิ่งสับสน อีกฝ่ายเป็เด็กอายุ10 ปีไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมคำพูดการกระทำและบรรยากาศกลับไม่เหมือนกับนางกำลังคุยกับเด็กอายุ10 ปีเลยมันเหมือนกับคนที่มีประสบการณ์และมีอำนาจมากกว่า
“เื่นั้นไม่สำคัญตอนนี้บอกที่อยู่ของมันมาขอแค่มันไม่ยากเกินไปข้าก็น่าจะเอามาให้เ้าได้” อู๋เซิ่งกล่าว
“จากที่ข้ารู้มาน้ำค้าง100 ปีอยู่ที่ถ้ำบนยอดเขาห่างจากที่นี่ไปไม่ไกลนักแต่ที่นั่นมีสัตว์อสูรระดับิญญาเยอะมากและผู้ที่เฝ้าอยู่น่าจะเป็สัตว์อสูรค้างคาวสี่ปีกระดับิญญาขั้นสมบูรณ์” เมี่ยวอิงเยว่กล่าว
“เ้าอยากให้ข้าไปตายงั้นเหรอ”อู๋เซิ่งกล่าว
“เ้าถึงขั้นสามารถโจมตีสัตว์อสูรระดับตัดิญญาทั้งสามจนทำให้อีกฝ่ายหยุดชะงักได้พลังจิตของเ้าไม่ธรรมดาเื่นี้ไม่ยากเกินไปสำหรับเ้าและนี่ข้าจะมอบสมบัติปกป้องตัวให้กับเ้าด้วย”เมี่ยวอิงเยว่นำชุดหนังจักจั่นิญญาและมีดสิ้นเหมันต์มอบให้กับอู๋เซิ่งทั้งสองเป็อุปกรณ์ระดับิญญาขั้นสูง
“เอาเถอะถือว่าเพื่ออนาคตก็แล้วกัน” อู๋เซิ่งก้าวออกไปและหายตัวไป
“แปลกมากจริงๆอู๋เซิ่ง ต้วนเซิ่ง หรือว่าจะเป็เขาที่น้องสาวบอก ถ้าเป็แบบนั้นก็ไม่แปลกที่นางจะอยากได้มาเป็ศิษย์ด้วยพร์ขนาดนี้ในอนาคตเขาอาจจะพาความรุ่งโรจน์มายังหุบเขาเฟยเซียงก็ได้แต่น้องสาวเ้ามีศิษย์สืบทอดแล้วเพราะงั้นข้าจะรับเขาเอาไว้เอง” เมี่ยวอิงเยว่กล่าวด้วยตาของนางส่องประกายก่อนจะมองไปยังเนื้อเสียบไม้ที่อู๋เซิ่งย่างเอาไว้นางมองออกไปไม่เห็นอู๋เซิ่งแล้วจึงหยิงขึ้นมาทานทันที
อู๋เซิ่งใช้ความเร็วที่ไม่ธรรมดาสัตว์อสูรระดับก่อกำเนิดไม่สามารถตามความเร็วของอู๋เซิ่งได้ทันด้วยซ้ำใช้เวลา 2 ชั่วโมงอู๋เซิ่งก็มาถึงยอดเขาที่เมี่ยวอิงเยว่บอก เมื่ออู๋เซิ่งเข้าไปก็พบว่าบนหินย้อยมีหยดน้ำค้างที่ค้างอยู่อย่างงั้นไม่ได้หยดลงมาเป็เวลา100 ปีแล้วอยู่
“มีจริงๆด้วยแถมยังมีไม่น้อยเลยสำหรับข้าถือว่าช่วยชำระดวงจิตเสริมความบริสุทธิ์ของพลังจิตได้ดี” อู๋เซิ่งนำขวดหยกออกมาก่อนจะพุ่งไป
“โฮก!!!!!!!!!!!!!”
แต่พริบตานั้นเองร่างของค้างคาวขนาดใหญ่และมีปีก2 คู่ก็ปรากฎคลื่นเสียงคำรามทำให้ร่างของอู๋เซิ่งถอยออกไป
“อึก!!!!!!เ้านี่เกือบจะถึงขั้นิญญาสมบูรณ์แล้วดูเหมือนการจะเก็บน้ำค้าง100 ปีจะไม่ง่ายแล้ว” อู๋เซิ่งสวมชุดหนักจักจั่นและถือมีดสิ้นเหมันต์เอาไว้สมบัติหายากอยู่ตรงหน้าเขาไม่คิดจะถอยอยู่แล้ว
456
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
