เอ้ก อี เอ้ก เอ้กกกกก
เสียงไก่ปลุกผมขึ้น หันมองข้างๆไม่เจอสาวตัวเล็กที่โดนผมกินเมื่อคืน ผมลุกบิดี้เี ก่อนจะออกมุ้งไปทิ้งให้อัญญ่านอนอยู่คนเดียว
“ลุงครับ .. ทำอะไรอยู่ครับ”
“อ่อ ดูแหพ่อหนุ่ม เดี๋ยวบ่ายๆลุงจะไปลงจับปลาสักหน่อย”
“ครับ…”
ผมชะเง้อคอมองหาสาวตัวเล็กแต่ไม่มีวี่แววของเธออยู่แถวบ้านเลย
“แม่หนูเขาไปช่วยยายงมหอยโน้น ท้ายทุ่งไปดูสิพ่อหนุ่ม ตอนเช้าหอยมันขึ้นเยอะ เอาไว้แกงฝากไปด้วย”
ผมได้ยินลุงว่าแบบนั้นก็ดิ่งไปท้ายทุ่ง ก่อนจะเห็นสาวตัวเล็ก ก้มๆ เงยๆ อยู่ในบ่อโคลน ใบหน้าเธอเลอะโคลนเป็จุดๆและยกมือมาเช็ดเหงื่อ ชูหอยขมในมือให้ยายดู แล้วหัวเราะออกมาลั่นทุ่ง
“หึๆ… น่ารักดีแฮะ”
ผมพึมพำออกมา ก่อนจะมานั่งยองๆ ข้างบ่อโคลน จ้องมองดูสาวเก็บหอย
“ตื่นแล้วหรอพ่อหนุ่มแม่หนูมาช่วยเก็บหอย นี่ตัวใหญ่มากเลยชอบหอยตัวใหญ่ๆ ไหมพ่อหนุ่ม มันกินอร่อยนะ”
ยายถามพลางยกหอยขมตัวใหญ่ให้ท่านประธานดู
“ครับ ผมก็ชอบกิน...หอยใหญ่ๆ ครับ”
ตาหมอท่านประธานพูดจาสองแง่สองง่ามแล้วหันหน้ามาอมยิ้มยักคิ้วให้ฉัน
‘อะ ไอ้บ้านี่มันกำลังคิดเื่ลามกอยู่แน่ๆ’
ฉึก!
“โอ้ย!!”
ฉันเจ็บแปลบที่ปลายนิ้วเท้า ก่อนจะเห็นหยดเืไหลออกมาลงโคลน
“เป็อะไรรึเปล่า”
ท่านประธานะโลงมาจากโคกนาและพยุงฉันขึ้น
“เอ้าตายล่ะ เปลือกหอยบาดรึหนู ขึ้นบกก่อนๆ”
ยายว่าพลางช่วยพยุงฉันอีกแรงท่านประธานอุ้มฉันจนตัวลอย
“ปะ ประธาน ไม่เป็ไรค่ะ ลิลเดินไหว”
“..” ท่านประธานไม่ตอบจ้ำเท้าพาฉันกลับบ้านทันที
ยายมองตามแผ่นหลังชายหนุ่มที่อุ้มสาวตัวเล็กจ้ำดิ่งไปที่บ้าน ด้วยความเอ็นดู แล้วส่ายหน้าเบาๆ
“เฮ้อ มีเพชรในมือไม่เห็นค่าไปเอาขี้ห่อทองซะได้นะพ่อหนุ่มเอ้ยยย”
หลังถึงบ้าน ท่านประธานวางฉันลงแล้วตักน้ำมาล้างเท้าให้
“โอ้ย!!” ฉันร้องขึ้น เพราะท่านประธานล้างไปโดนแผล
“สำออย!”
เสียงแหลมดังขึ้น ฉันหันไปตามเสียง ก็เจอชะนีแก่หัวฟูยืนกอดอกอยู่
“เอ้า เป็อะไรหนู หอยบาดเรอะเดี๋ยวตาไปเอากล่องยาให้”
ตาพูดจบ ก็ขึ้นบ้านไปเอากล่องปฐมพยาบาลเล็กๆ มาส่งให้ ท่านประธานพยุงฉันขึ้นแล้วให้นั่งบนแคร่ ก่อนเ้าตัวจะนั่งทำแผลเงียบๆ
“อะไรกันฮันนี่ จะไปทำแผลให้มันทำไมคะสกปรก!”
ชะนีแก่ตามลงมาแล้วพยายามดึงแขนท่านประธานที่เช็ดแผลบนเท้าฉันอยู่
“อัญญ่า!!!”
จู่ๆ ท่านประธานก็หันไปตะคอกแม่สาวผมบรอนซ์จนหล่อนสะดุ้งถอยหลังไป ดวงตาเฉียบคม จ้องใบหน้าสาวอย่างคาดโทษข้างขมับปูดด้วยเส้นเื ฟันกัดกรามจนเสียงกรอดดังออกมา
“!!!”
“หยุดทำแบบนี้สักทีได้ไหม!!หัดสนใจคนอื่นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ใจตัวเอง!!!”
ยัยหัวทองน้ำตาล่วงมองฉันตาขวางแล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นบ้านไป ฉัน ตา ยาย มองตาปริบๆเพราะไม่รู้จะพูดยังไง
‘โดนแบบนั้นไป ก็สงสารเลยแฮะ’
ท่านประธานนี่น่ากลัวชะมัด..
หลังทำแผลเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายสับคิวกันไปเปลี่ยนชุดฉันจัดแจงตัวเสร็จออกมาเจอท่านประธานกำลังนั่งคุยกับตาอยู่
“...จริงๆ ตาไม่อยากขายหรอกพ่อหนุ่มมันเป็มรดกจากปู่ย่าตายายมาตาโตมากับที่ดินผืนนี้ จริงๆอยากเก็บไว้ให้ลูกหลาน แต่เด็กสมัยนี้ ไม่อยากมาอยู่บ้านนอกหรอก เขาเข้าไปใช้ชีวิตในเมืองกันหมด”
“...”
“ตาเอง เห็นทีต้องโกอินเตอร์ไปเป็หนุ่มกรุงกับเขาบ้างแล้วว”
“ถ้าตาขายแล้วจะไปอยู่ไหนครับ”
“คงไปอยู่กับลูกตาในเมืองแหละไปเลี้ยงหลานน้อย”
ตาพูดเสร็จ ก็หยิบเอกสารสัญญาและสำเนาโฉนดขึ้นมา ค่อยๆบรรจงลูบโฉนด ยิ้มเล็กออกมาด้วยแววตาเศร้า
นั่นเป็ภาพที่ทำให้ฉันน้ำตาไหลแกคงรักของแกจริงๆ แหละตาส่งโฉนดให้ท่านประธาน แล้วเช็ดน้ำตา
“ถ้าตาไม่อยากขายผมยกเลิกสัญญาให้ได้นะครับ ผมไม่เรียกร้องค่าเสียหายอะไรหรอกครับ”
“...เฮ้อ พ่อหนุ่มเอ้ยเห็นไหมล่ะแถวนี้มีแค่บ้านตา คนอื่นเขาขายที่ย้ายไปอยู่ในเมืองกันหมด ถึงคิวตาบ้างแล้ว”
“...”
ตาหันมาแล้วยิ้มให้ฉัน
“ว่าแต่ จะแต่งกันเมื่อไรเร้อ?”
“คะ??” ตาจ้องหน้าฉันสลับกับท่านประธาน จนฉันรีบปฏิเสธออกมา
“มะ ไม่ใช่ค่ะตา หนูเป็ลูกน้องค่ะนั่นเ้านาย แหะๆ”
“เอ้าเรอะ แหม่ สงสัยตาคิดไปเอง มองทั้งคู่ผิดซะแล้วฮ่าๆๆ”
ฉันหัวเราะแห้งตามตาก่อนจะทิ้งให้ตาเล่าเื่สัพเพเหระของแก ไปเดินเล่นที่ทุ่งนา
เฮือกกก ฟู่วววว~
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถอนหายใจออกมา
ถึงจะจบเศร้าหน่อย แต่มีความสุขดีแฮะ ตากับยายก็ไม่ได้ลำบากอะไร ถึงเป็เวลาสั้นๆแต่ฉันมีความสุขมากในรอบหลายเดือนนี้
“ลิล..” เสียงคุ้นเคยเรียกขึ้น
“...”
“กลับบ้านกันเถอะ”
ท่านประธานเรียกฉันเบาๆ แล้วกวักมือ พวกเราล่ำลาตา ยาย ยกเว้นชะนีแก่ ที่งอนตุบป๋องไม่คุยกับใครไปนั่งเชิดรอบนรถแล้ว
“อ่ะนี่ แกงหอย เอาไปกินด้วยลูกอุตส่าห์ไปงมมา”
ยายเอาแกงหอยใส่ถุง 2 ถุงใหญ่ๆ แล้วส่งให้ฉัน
“ขอบคุณมากนะคะหนูคงคิดถึงตากับยายแน่ๆ เลย”
“แหมๆ ดูเด็กคนนี้พูดเข้าเดี๋ยวยายก็น้ำตาแตกอีก”
ฉันยกมือไหว้ตากับยายแล้วไปที่รถโดยมีท่านประธานช่วยพยุง
“แวะโรงพยาบาลก่อนไหม” ท่านประธานที่เป็คนขับ หันมาถามฉัน
“ไม่เป็ไรค่ะ แผลไม่ได้ลึก”
ท่านประธานพยักหน้าเป็เชิงเข้าใจแล้วขับรถกลับทันที ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร รวมถึงอัญญ่า ถึงจะแปลกๆ ไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าพูดแหละ รำคาญ!!!
ท่านประธานมาส่งฉันที่บ้านก่อนแล้วกลับไปกับชะนีแก่ ฉันทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้าก็หวนคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้น
“..เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย สรุปเขา คิดยังไงกับฉันแน่นะ”
15K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
