อาทรรัก...[Yaoi]

อาทรรัก บทที่ 2

Daoneua Part

“ถ้าวันนึงเหนือหย่ากับพี่ธร พี่ธรจะรู้สึกเสียใจบ้างมั้ย”

หลังจากผมพูดประโยคนี้ออกไปพี่ธรดูชะงักกึก ผมจึงเลือกที่จะเข็นรถเข็นเดินไปเลือกซื้อของโดยที่ไม่รอพี่ธรเลย

“เหนือ” และพี่ธรก็เรียกผม ตอนที่ผมกำลังเลือกซื้อโลชั่น ซึ่งผมก็หันไปมองพี่เขาที่ตอนนี้กำลังมองมายังผมด้วยใบหน้าที่เครียดติดๆ

“ทำไมถึงพูดแบบนี้” และพี่ธรก็พูดถามออกมาพร้อมกับเอื้อมมือมาจับที่ข้อมือของผม

“ช่างมันเถอะครับ” ดาวเหนือก็พูดออกมาพร้อมกับขยับหันหน้าไปมองคนที่ชื่อว่าสามีของตนเอง ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดคำนี้ออกมาเหมือนกัน

“เห้ย..ธร..ธรจริงๆ ด้วย” และเสียงเล็กหวานของผู้หญิงที่เดินตามมาจากด้านหลังของผมและพี่ธร แต่ตอนนี้เธอขยับมาด้านหน้าของพี่ธรพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนหวาน ที่ใครมองยังหลงใหลในความน่ารักของเธอ

“หวัดดีดา” พี่ธรก็ตอบออกไป แต่ที่ทำให้ดาวเหนือน้อยใจเป็๞อย่างมากคือดวงตาของพี่ธรที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและการโหยหา หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมแต่งานกับพี่ธรและแถมยังถูกต้องตามกฏหมายแต่ไม่เคยได้รับแววตาความอ่อนโยนหรือความห่วงหาโหยหาขนาดนี้ ไม่เคยเลยสักครั้งที่พี่ธรจะมองผมกวงแววตาความรู้สึก

“นี้ภรรยาของธรหรือเปล่า” และผู้หญิงที่ชื่อดาก็พูดออกมาพร้อมกับมองใบหน้าของดาวเหนือ ผมจึงยกมือไหว้ผู้หญิงคนนั้น

“อืม ดานี้เหนือ..เหนือนี้ดา..”

“พี่เป็๲..เพื่อนของธรหน่ะ” และพี่เขาก็พูดออกมา สายตาของเขาทั้งคู่วูบไหวตามๆ กันเมื่องพี่ดาพูดว่าเพื่อนออกมา ผมเองก็ทนกับสถานการณ์ตรงหน้าไม่ไหวเหมือนกันดวงใจที่ห่อเหี่ยวลงกำลังบอกตนเองว่าให้เดินออกจากตรงนี้เสียทีมันเจ็บไปหมดแล้ว

“ธรยังสบายดีนะ” พี่ดาก็พูดถามออกมา ผมเลือกที่จะไม่มองสายตาของพี่ธรที่มองออกว่ามองหญิงตรงหน้าด้วยความโหยหาเพียงใด

“อืม ดาละ”

“ก็ดีแหละ ดายังใช้ไลน์เก่านะ ถ้าไม่เป็๞การรบกวนครั้งหน้าพวกเราไปทำบุญด้วยกันนะ งั้นเดี๋ยวดาไปก่อนนะมากับครอบครัวหน่ะ “หญิงสาวก็เอ่ยออกมาพร้อมกับยกยิ้มให้ทั้งพี่ธรและผมก่อนที่จะโบกมือลา ซึ่งพี่ธรเองก็พยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มนิดหน่อย ผมเริ่มอยากออกจากห้างนี้เสียแล้ว

“พี่ธร เหนือลืมไปว่าบัญชีคาเฟ่เหนือยังไม่ได้จัดการงั้นเราแยกกันตรงนี้ไหมครับ” ผมพูดออกมาพร้อมกับไม่มองใบหน้าของพี่ธร พี่ธรเองที่ตอนนี้กำลังเดินเคียงกายก็หันหน้ามามองผม

“เดี๋ยวพี่ไปส่งครับ” พี่ธรพูดออกมาพร้อมกับมองหน้าของผม ซึ่งต่อให้ผมไม่หันหน้าไปมองพี่เขาก็รู้จากหางตาว่าพี่เขามองยังไง แววตาที่ไร้ความรู้สึก มีเพียงความว่างเปล่าของพี่ธร ผมเองก็ได้รับมันตรงการใช้ชีวิตคู่

“ไม่เป็๲อะไรครับ เหนือว่าพี่ธรกลับไปพักผ่อนเถอะครับ เ๱ื่๵๹จัดเสื้อผ้าเดี๋ยวเหนือกลับไปทำให้นะครับ” ผมก็พูดออกไปทั้งๆ ที่ใจเราก็เจ็บเหลือเกิน มันจุกไปหมด ผมอยากรู้เหลือเกินว่าคนชื่อดาคือใคร เขาเป็๲อะไรกับพี่ธร และทำไมเขาได้รับแววตาแบบนั้นของพี่ธร ทำไม...ทำไมถึงได้รับมากกว่าผม

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเถอะ” และพี่ธรก็พูดออกมาย้ำอีก

“งั้นก็ได้ครับ” ผมก็ตอบออกไปอย่างจำยอม เ๱ื่๵๹จริงก็คือเขาไม่ได้มีงานค้างอะไรในร้ายนคาเฟ่นมสักนิด เขาเพียงแค่อยากอยู่คนเดียวไม่อยากฟุ้งซ่านในความคิดเท่านั้น

“งั้นเรากลับกันเถอะครับ” ผมก็พูดออกมา ก่อนที่จะเดินเคียงกันออกไปจ่ายเงิน และก็ขยับเดินออกจากห้างพร้อมกันผมไม่รู้ว่าผมแสดงสีหน้าอะไรออกมาบ้าง ผมไม่รู้ว่าผมคิดมากไปหรือเปล่ากับเ๹ื่๪๫ของพี่ธรและพี่ดา....

“.........” ภายในรถที่เงียบสนิท ร่างสูงของพี่ธรก็ทำเพียงขับรถและตรงไปยังคาเฟ่ของดาเหนือ ความเงียบภายในรถทำให้ทั้งคู่อยู่ในห้วงอารมณ์ของตนเอง ความคิดในแต่ละเ๱ื่๵๹ในหัวที่ต่างกัน ทำให้ทั้งคู่เข้าการจมปลักกับเ๱ื่๵๹ในหัวของตนเอง

เมื่อรถของพี่ธรจอดที่หน้าร้านคาเฟ่เล็กๆ ข้างโรงเรียนชื่อดังในจังหวัด ผมก็หันไปขอบคุณก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้ายซึ่งพี่ธรก็ขับรถออกไป

“สวัสดีค่ะพี่เหนือ” เสียงของน้องสาววัยสิบแปดที่ตอนนี้เลิกเรียนและมาอยู่ร้านแทนผม ผมก็กอดร่างเล็ของดวงดาวเอาไว้พร้อมกับลูบผมของน้องสาวตนเองเบาๆ

“เดี๋ยวพี่ขอเข้าไปดูบัญชีก่อน” ผมก็บอกน้องสาวตนเอง และเดินไปที่ห้องทำงาน ผมทิ้งกายลงโซฟา ผมขยับหยิบมือถือตนเองขึ้นมาและมองไปที่เฟซบุ๊คของ ‘ธาร’ ธารเป็๞น้องชายของพี่ธรแท้ๆ และเป็๞เพื่อนที่สนิทของดาวเหนือใน๰่๭๫มัธยมปลายตลอดจนมามหาลัยทั้งคู่ก็ยังคงสนิทกันมากๆ จนมาถึงเวลาทำงาน ธารก็เลือกสอบทหาร ส่วนผมก็แต่งงานกับพี่ธรและทำงานธุรกิจส่วนตัว

“ธารว่างมั้ย” และผมก็กดโทรเฟสหาธารที่ขึ้นว่าออนไลน์เฟซบุ๊คซึ่งไม่นานธารก็รับสาย

(“ว่างๆ คิดถึงเหนืออะ มีเ๹ื่๪๫อะไรรึเปล่า”) ธารก็พูดออกมา ผมก็อ้ำอึ้งเล็กน้อย

“เรามีเ๱ื่๵๹อยากคุยด้วย”

(“ได้ดิ่ เหนืออยู่คาเฟ่รึเปล่าละ”)

“อื้อ เราอยู่คาเฟ่” และผมก็พูดออกไป และธารก็ตกลงจะมาหาที่คาเฟ่ ผมก็เลือกที่จะเดินไปดูเมนูในร้านตนเองไปพลางๆ

ก็อกๆ

แกรัก..

หมับ!!!!

“โคตรคิดถึงเหนือเลยยยยยย “และร่างกำยำของธารที่พุ่งมากอด ร่างของธารก็ยังคงความสูงหล่อและร่างหั่นที่แข็งแรงมากกว่าแต่ก่อน เพราะการที่ธารเป็๲ทหารพรานด้วยจึงจำเป็๲ในการฝึกด้วยมั้ง

“เราก็คิดถึงธารมากๆ เลย นี้กลับมาจากใต้ไม่บอกเลยนะ” ผมก็พูดบอกไอ้คนตัวสูง ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟาด้วยกัน

“ก็พรุ่งนี้เราต้องเจอกันอยู่แล้ว ก็เลยกะว่าจะเซอร์ไพรส์แต่ไหง่เหนือโทรมาก่อน” ธารก็พูดออกมา ซึ่งผมก็ยกยิ้มขำกับท่าทีของเพื่อนตนเอง

“หึหึ...” ผมก็ยกยิ้มขำหึในลำคอ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของธาร

“มีอะไร” และสายตาของผมที่มองธาร มันทำให้ธารเอ่ยออกมาอย่างอัตโนมัติ

“เราอยากรู้ว่า ดา คือใคร”

“ดา..ดาไหน” ธารก็เอ่ยออกมาพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันมาถามผม

“ดาที่พี่ธรรู้จัก” ผมก็พูดออกไปพร้อมกับแววตาที่เจ็บงึกๆ การที่ผมพูดแบบนี้ออกไปทำให้ธารชะงักกึกพร้อมกับหลบสายตาของผมด้วย

“ทำไมเหนือไม่ถามพี่ธรเอง”

“แล้วธารบอกเราได้ไหม” ผมก็พูดออกไปพร้อมกับแววตาที่เว้าวอน ธารตอนนี้มีสรหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

“เราว่าเหนือควรถามพี่ธรเอง” ธารก็พูดพร้อมกับหลบสายตาของผมตลอด ซึ่งท่าทางแบบนี้ธารไม่เคยเป็๲กับผมสักครั้ง๻ั้๹แ๻่รู้จักกันมา

“ธารเราเป็๞เพื่อนกันไหม เล่าให้เหนือฟังเถอะนะ” ผมก็พูดออกมาพร้อมกับขยับมือไปจับที่แขนแกร่งของธาร

“เห้ออออ!”

“........”

“เหนือแน่ใจนะว่าจะรับกับเ๱ื่๵๹นี้ได้”

“อื้มมม เราแน่ใจ” ผมก็ตอบออกไปทันที ธารตอนนี้มีสีหน้าหนักใจเป็๞อย่างมาก

+++++++++++++++++++++++++++++++++