ณ งานเลี้ยงรุ่น ปี 58 ของสาขาการโรงแรมแห่งหนึ่ง ผู้คนมากหน้าหลายตาดื่มด่ำความสุขกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาเดินทางมาพบปะเพื่อนที่ห่างหายกันไปนาน งานเลี้ยงรุ่นมีจัดขึ้นทุกปีและปีนี้ก็เป็อีกปีที่ "พิมพ์" ต้องมางานเลี้ยงเพียงรุ่นคนเดียว
"อ้าว! ยัยพิมพ์ทางนี้แก ฉันอยู่โต๊ะนี้"
"แกจะโทรตามฉันทำไมฝ้าย ฉันไม่อยากมางานนี้สักหน่อย รู้ทั้งรู้ว่าแท้จริงแล้วนี่มันไม่ใช่งานเลี้ยงรุ่นแต่เป็งานอวดผัวต่างหากล่ะ!!"
"เอาน่า แกจะงอนอะไรนักหนาเนี่ย เอ้อนี่รู้รึป่าว ยัยส้มเด็กหลังห้องสุดเฉิ่มคนนั้นน่ะฉันได้ข่าวมาว่า นางกำลังจะแต่งงานจ้า!!กับลูกเศรษฐีด้วยนะ ให้ตายเถอะหน้าตาขี้เหร่ขนาดนั้นยังจะมีคนมาขอแต่งงานอีกแกว่าไหม? เนาะ"
"ยัยฝ้าย!!แก้าอะไรจากฉัน พูดเื่นี้ขึ้นมาทำไม แกก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอว่าฉันนอยด์เื่นี้อยู่ ดูสิขนาดคนหน้าตาขี้เหร่แบบนั้นยังมีแฟนเลย แล้วฉันล่ะหน้าตาดีที่สุดในห้องแต่กลับไม่มีผู้ชายมาจีบเลยแม้แต่คนเดียวอ่ะ ทำไมชีวิตฉันกับแกมันถึงได้อาภัพรักขนาดนี้วะ จะบ้าตาย!!"
"เอ่อ..ฉันว่าเวลานี้ คงมีแค่แกคนเดียวแล้วแหละ"
"มีแค่ฉันคนเดียว แกหมายความว่ายังไงฝ้าย?"
"เอ่อ..คือว่า…" ในขณะที่เพื่อนสนิททั้งสองคนกำลังคุยกันในบรรยากาศที่ตึงเครียด ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับยิ้มให้ทั้งคู่ ในมือของเขาถือกล่องของขวัญสีชมพูสุดน่ารัก มันทำให้พิมพ์ใจพองขึ้นมาอีกครั้งและคิดว่าผู้ชายคนนี้แหละ จะเข้ามาเติมเต็มและช่วยให้เธอหลุดพ้นจากคำว่าโสดได้สักที
"ไปกันหรือยังครับฝ้าย นี่ของขวัญครบรอบ 2 วันที่เรารักกันครับ"
"ฮ้ะ!!อะไรนะ?"
"ใจเย็นๆนะแก นี่นพ..ผู้ใหม่ของฉันเอง เพราะแบบนี้แหละฉันถึงบอกว่าในตอนนี้คงมีแค่แกเท่านั้นแหละที่โสด อ่อ..แล้วเดือนหน้าฉันก็จะแต่งงานกับเขาแล้วนะ แกอย่าลืมไปงานฉันด้วยล่ะ แกเป็เพื่อนสนิทของฉันไม่มาไม่ได้นะเว้ย รู้ป่าว!!งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวไปฉลองครบรอบ 2 วันกับแฟนฉันก่อนนะ ไปค่ะนพ" พิมพ์นั่งนิ่งๆอ้าปากค้างเต่อ เธอรู้สึกเหมือนว่าตอนนี้สมองของเธอมันตื้อไปหมดและไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำยังไงต่อไป ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เธอกลายเป็สาวโสดคนเดียวในห้อง ซึ่งเธอนั้นไม่ค่อยพอใจนัก ไม่ว่าจะงานเลี้ยงรุ่นกี่ครั้งต่อกี่ครั้งเธอก็ยังคงมางานเพียงคนเดียวจนเพื่อนๆตั้งฉายาให้ว่า "ท่านหญิงผู้ไร้คนรัก" พิมพ์นั่งมองเพื่อนๆในงานที่กำลังดื่มฉลองกันอย่างสนุกสนานซึ่งไม่ว่าเธอจะมองไปที่ไหนก็เห็นแต่พวกมีคู่ มีแฟนหรือมีสามีคอยอยู่ข้างๆทั้งนั้น ผิดกับเธอที่นั่งหัวโด่อยู่แค่คนเดียว พิมพ์รู้สึกว่าเธอไม่ควรอยู่ในงานนี้อีกต่อไปเธอจึงรีบเก็บข้าวของและเดินออกจากงานไป เวลาเที่ยงคืนกว่าพิมพ์พิมลกลับมาถึงคอนโดของเธอ สภาพตอนนี้แรงจะเปิดประตูก็ยังไม่มีเพราะเธอดันไปดื่มเหล้าเพื่อยอมใจตัวเองมาเล็กน้อย
"มันจะอวดอะไรกันนักกันหนานี่งานเลี้ยงรุ่นนะเว้ยไม่ใช่งานอวดผัว อวดอยู่นั่นแหละ คนนั้นมีแฟนอย่างนี้ คนนี้มีแฟนอย่างนั้น ชิ!!คอยดูนะถ้าฉันมีแฟนบ้างล่ะก็ ฉันจะมัดใส่ท้ายรถกระบะแห่รอบประเทศไปเลยดู ซิว่าพวกนั้นจะทำหน้ายังไง ว่าแล้วก็วันนี้ยังไม่ได้เช็คดวงเลยนี่นา เนื้อคู่ของฉันเดินทางมาถึงหรือยังนะ?" พิมพ์รีบจรงไปที่หน้าคอมพิวเตอร์และจัดการเปิดคอมเพื่อเช็คดูดวงออนไลน์ของเธอ ด้วยความที่เธอเป็สาวสายมูจึงมักจะเอาดวงของตัวเองไป search ในคอมทุกวันเพื่อจะรู้ว่าเนื้อคู่กับความรักของเธอจะเป็ยังไงบ้าง ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ พิมพ์มองนาฬิกาที่ข้อมือก่อนจะหันขวับไปที่ประตูด้วยสีหน้าที่โมโหเล็กน้อย เธอเดินมาเปิดประตูให้ด้วยความไม่สบอารมณ์นิดๆและเมื่อประตูเปิดออก คนที่เดินเข้ามาก็คือฝ้ายเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง ผิดแปลกตรงที่ว่าผู้ชายที่มาส่งเธอนั้นกลับไม่ใช่คนที่ไปรับเธอที่งานเลี้ยงรุ่น
"ขอบคุณมากนะคะบอส ที่มาส่งฝ้ายงั้น ไว้เราเจอกันใหม่นะคะ บายค่ะ" พิมพ์นั่งทำหน้างงและใในเวลาเดียวกัน ที่เพื่อนสนิทของเธอไวไฟมาก ถึงกระทั่งควงผู้ชาย 2 คนในคืนเดียว ฝ้ายทำท่าเมาๆเซถลาล้มลงที่เตียงเพื่อจะอ่อยให้ผู้ชายเป็ห่วง แต่ทว่าทันทีที่พิมพ์ปิดประตูฝ้ายก็กลับมาเป็คนปกติเหมือนไม่เคยดื่มมาก่อน
"เป็ไงแก แผนแกล้งเมาเพื่อล่อให้ผู้มาส่งของฉัน เริศเลยว่าไหม?"
"นี่มันอะไรกันยัยฝ้าย แกออกไปกับคนชื่อนพไม่ใช่หรอ แล้วทำไมกลับมากับคนชื่อบอสได้ล่ะ"
"โอ๊ยแก อย่าไปพูดถึงเื่เก่าได้ไหม สมัยนี้ผู้ชายหาง่ายเหมือนผักเหมือนปลา แกจะให้ฉันไปยึดติดกับคนเก่าทำไมล่ะ"
"ผู้ชายหาง่ายเป็ผักเป็ปลางั้นหรอ ฮือฮือฮือ" จู่ๆพิมพ์ก็ร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่งและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนฝ้ายเองก็ยังรู้สึกใ เธอรีบลุกจากเตียงขึ้นมาปลอบใจพิมพ์ เพราะเธอรู้ว่าคำพูดของเธอเมื่อครู่มันดันไปแทงโดนใจดำของเพื่อนสนิทเธอเข้า
"โอ๋ๆๆ..ฉันขอโทษนะแก ฉันลืมไปว่าแกนอยด์เื่แฟนอยู่ เเต่..ฉันรู้วิธีที่จะช่วยแกหาแฟนได้แล้วนะ อยากรู้หรือเปล่าล่ะ" พิมพ์ปาดน้ำตากะทันหันและยิ้มกว้างให้กับฝ้ายด้วยความตื่นเต้นกับแผนการตามหาแฟนของเธอ
"อะไรหรอ แล้วฉันจะต้องทำยังไงบ้าง แกบอกมาเลยฝ้ายฉันทำได้ทุกอย่าง"
"ที่จริงแล้วมันก็ไม่ใช่อะไรที่ยากหรอกนะ แกรู้ไหมว่า ก่อนที่ฉัน hot ได้เบอร์นี้ฉันทำอะไรมาก่อน"
"ถ้าฉันรู้ฉันก็มีแฟนไปนานแล้วสิ แกก็ถามอะไรไม่คิดอีกแล้วนะฝ้าย ถ้ารีบบอกฉันมาดีกว่าว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง?"
"เออจริงด้วย แต่ก็เอาเถอะที่ฉัน hot ได้ขนาดนี้ก็เพราะว่า ฉันไปดู-ดวงกับอาจารย์ท่านหนึ่งมา เขาแม่นมากแก!! เขาสามารถบันดาลสิ่งที่ฉันขอได้ทุกอย่างเลย อย่างกับเทพเ้าแน่ะ!! ถ้าแกสนใจไว้พรุ่งนี้ฉันจะพาแกไปหาอาจารย์ดีไหม?"
"ดี!! ดีมากเลยแหละไปวันนี้เลยไม่ได้หรอแก ฉันรีบ!!"
"จะบ้าหรือไง นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว ใครจะมาเปิดสำนักต้อนรับแกล่ะยะ!! ไม่ต้องรีบใจเย็นๆเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันพาไป รับรองว่าแกต้องได้ผัวกลับมาอย่างแน่นอน" พิมพ์อดตื่นเต้นไม่ไหวเธออยากให้วันเวลาถึงพรุ่งนี้เร็วๆด้วยซ้ำ หลังจากที่ฝ้ายพูดปลอบใจเธอจนเธอมีกำลังใจอีกครั้ง ฝ้ายก็ขอตัวไปอาบน้ำนอน ภายในห้องยังคงมีเพียงพิมพ์เท่านั้นที่ยังคงตื่นทั้งคืนเพราะเธอกำลังคิดเื่คำพูดของฝ้ายเกี่ยวกับหมอดูคนนั้นอยู่
"หวังว่าหมอดูคนนั้นจะสามารถช่วยให้ฉันมีแฟนได้จริงๆนะ แล้วก็หวังว่าแกคงจะไม่โกหกเพื่อปลอบใจฉันนะยัยฝ้าย!! โอ๊ย!!ตื่นเต้นนอนไม่หลับกันเลยทีเดียวหาอะไรทำฆ่าเวลาดีกว่า ดูซีรีย์ล่ะกันอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้วนี่" คืนนี้พิมพ์ตัดสินใจที่จะไม่นอนและตั้งหน้าตั้งตารอให้เช้าด้วยการนั่งดูซีรีย์ไปถึง 20 กว่าตอนด้วยกัน เวลาล่วงเลยมาจนถึง 7:30 น. ฝ้ายยังคงนอนกรนอยู่บนเตียงแต่ทว่าพิมพ์กลับบ้านอาบน้ำแต่งตัวแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"ตื่นได้แล้วยัยฝ้ายรีบไปอาบน้ำเร็ว วันนี้เธอมีนัดกับฉันนะ ไหนบอกจะพาฉันไปหาหมอดูยังไงล่ะลุกเร็ว" พิมพ์พิมล ฉุดกระชาก ลากถูเพื่อปลุกให้ฝ้ายที่นอนอยู่บนเตียง ให้ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและพาเธอไปยังสำนักของอาจารย์ที่ว่า แรงปลุกของพิมพ์ทำให้ฝ้ายละเมอขี้ตาขึ้นมาพูดกับเธอเล็กน้อยก่อนจะล้มคอพับไปอีกครั้งและละเมอพูดคนเดียวในผ้าห่ม
"เหย๋อ!!..อะไรของแกเนี่ยยัยพิมพ์ นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะแกจะรีบปลุกฉันทำไม วันนี้เราไม่ได้มีงานสักหน่อยนี่ ขอนอนต่อหน่อยละกันนะ" พิมพ์พิมลยังคงรบเร้าที่จะปลุกฝ้ายตื่นให้ได้ เธอเร่งแอร์ขึ้นและดึงผ้าห่มออกจากตัวฝ้ายเพื่อให้เธอตื่นจากความหนาวเย็นของแอร์เธอรู้ว่าฝ้ายเป็คนขี้หนาวและมันก็ได้ผลเพราะฝ้ายยอมตื่นไปอาบน้ำตามที่เธอบอกนั่นเอง พวกเธอสองคนใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีก็เดินทางมาถึงหน้าสำนักหมอดูของอาจารย์ท่านหนึ่ง พิมพ์มีอาการใจแห้งนิดหน่อยเธอกลัวว่าหมอดูคนนี้ก็อาจจะช่วยเธอให้สมหวังไม่ได้ แต่เมื่อได้รับการการันตีจากฝ้าย เพื่อนสาวของเธอแล้ว เธอจึงมั่นใจเพิ่มขึ้นและกล้าเดินเข้าไปในตำหนักหมอดูคนนั้น มาดูซิว่าหมอดูคนนี้จะแม่นขนาดไหนและจะสามารถช่วยให้หญิงผู้อาภัพรักอย่างพิมพ์วิมล สมหวังกับความรักได้จริงหรือไม่ติดตามต่อได้ใน Ep.หน้านะคะ
306
