เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หยางเฉินจ้องมองหลิวหมิงอวี้อย่างเงียบงันร่างกายที่สั่นเทิ้มของเธอกระตุกขึ้นลง แต่ด้วยบรรยากาศอันคึกคักของบาร์ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นเท่าไหร่นัก

        เหล่าคนเมืองที่ต้องอาศัยอยู่ภายใต้แรงกดดันต่างๆมักจะต้องมีที่ให้ระบายความอัดอั้นตันใจ

        "พี่หมิงอวี้ นี่ก็ค่อนข้างดึกมากแล้ว ให้ผมพาคุณกลับบ้านนะ" หยางเฉินแนะนำหลิวหมิงอวี้ อันที่จริงเขาอยากจะกลับบ้านไปหาหลินรั่วซี เพราะความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นทำให้เขาไม่อยากเถลไถลจนไม่ได้กลับบ้าน

        หลิวหมิงอวี้เงยหน้าขึ้นมาในที่สุดดวงตาของเธอบวมช้ำและแดงก่ำ ก่อนเผยรอยยิ้มที่คลุมเครือออกมา

        "ขออีกแก้วหนึ่งนะ"

        พูดจบหลิวหมิงอวี้ก็รินวิสกี้ชีวาสจนเต็มแก้วแล้วยกขึ้นดื่มในทีเดียวจากนั้นลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าพลางกล่าวว่า

        "ไปกันเถอะ"

        หยางเฉินมองวิสกี้ที่เหลืออีกครึ่งขวดบนโต๊ะผู้หญิงคนนี้ดื่มไปถึงสามขวด โดยที่ยังลุกขึ้นยืนไหว เขาไม่แปลกใจเลยที่เธอได้เป็นถึงหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์

        อย่างไรก็ตามหลิวหมิงอวี้ในขณะนี้ ดูเหมือนจะมีปัญหาในการทรงตัวอยู่บ้าง

        "มา ให้ผมช่วยคุณเอง" หยางเฉินกล่าวพลางเดินไปจับแขนข้างหนึ่งของเธอมาพาดที่คอของเขา

        หลิวหมิงอวี้ไม่ได้ปฏิเสธเธอเอนตัวไปหาหยางเฉินอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเดินออกจากบาร์ไปอย่างทุลักทุเล

        เมื่อออกมานอกบาร์ลมหนาวซึ่งเหมือนเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงฤดูใบไม้ร่วงก็พัดโชยทำให้แขนที่รัดกุมคอหยางเฉินพัวพันแน่นขึ้น

        หยางเฉินพาหลิวหมิงอวี้เข้าไปในรถและถามขึ้นว่า

        "พี่หมิงอวี้ บ้านพี่อยู่ที่ไหนงั้นเหรอครับ"

        หลิวหมิงอวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง ที่มีแสงไฟนีออนส่องสว่างอยู่เนิ่นนานก่อนหันมาเอ่ยถามกับหยางเฉินว่า

        "ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"

        "ห้าทุ่มแล้วครับ" หยางเฉินมองไปยังแผงควบคุมรถ

        "ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน นายช่วยพาฉันไปเกสต์เฮ้าส์ที่ใกล้ที่สุด ถ้ากลับไปตอนนี้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงฉันแน่ๆ" หลิวหมิงอวี้กล่าว

        ไม่กลับบ้านพ่อแม่จะไม่ยิ่งกังวลกว่าหรือไง?

        หยางเฉินได้แต่คิดดังนั้น แต่กลับไม่ได้พูดมันออกไปเขาพยักหน้าและออกรถในทันที

        หยางเฉินขับรถไปยังโรงแรมสี่ดาวมีชื่อแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า

        "โรงแรมเฟิงหลิน"

        หลังจากที่เขาพาหลิวหมิงอวี้เข้าไปในห้องโถงโรงแรมแล้วพนักงานโรงแรมเห็นหยางเฉินพยุงหลิวหมิงอวี้ที่โงนเงนเข้ามาก็พากันยิ้มออกมาเหตุการณ์แบบนี้พวกเขาเห็นกันชนชินชา

        "คุณผู้ชาย ต้องการห้องแบบไหนคะ?"พนักงานต้อนรับเอ่ยถามเสียงหวาน

        หยางเฉินมองไปยังหลิวหมิงอวี้ที่นิ่งเงียบแล้วกล่าวขึ้นว่า

        "ห้องเดี่ยวสำหรับคุณผู้หญิงท่านนี้น่ะครับ"

        พนักงานโรงแรมได้ยินดังนั้นก็คิดไปว่างกเกินไปแล้ว!จะนอนด้วยกันทั้งทีแต่กลับเลือกห้องราคาถูกที่สุดเนี่ยนะ!

        แต่แน่นอนว่าเธอไม่อาจพูดคำพวกนั้นออกไปได้

        หลังจากที่รับกุญแจห้องมาจากพนักงานต้อนรับแล้วหยางเฉินก็พาหลิวหมิงอวี้ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องเล็กๆ ที่ภายในนั้นตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย

        หลิวหมิงอวี้ในตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิงร่างกายของเธอนั้นเพียงอาศัยแรงของหยางเฉินพยุงไว้เท่านั้น

        หยางเฉินวางร่างของหลิวหมิงอวี้ไว้บนเตียงพร้อมเปิดไฟข้างเตียงขึ้นมา

        ภายใต้แสงไฟสลัวเปลือกตาของหลิวหมิงอวี้ปรืออยู่เล็กน้อยกลิ่นเหล้าและกลิ่นน้ำหอมของหญิงสาวยิ่งเพิ่มความเร่าร้อนในกายหยางเฉินอย่างมากเขาค่อยๆ ถอดรองเท้าของเธอออก เผยให้เห็นเรียวขาขาวภายใต้ถุงน้องสีเนื้ออันเรียบเนียนไร้ที่ติ

        หยางเฉินจะยกผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างของหลิวหมิงอวี้จนถึงหน้าอก ดวงตาคมมองดูแก้มของเธอที่แดงระเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะมึนเมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่เธอก็ยังสามารถรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด

        "พี่หมิงอวี้ ผมไปก่อนนะถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาผมได้ทันที"หยางเฉินพูดจบก็หันหลังและเตรียมออกจากห้องไปในทันที

        "หยางเฉิน..."

        หลิวหมิงอวี้ที่เงียบอยู่เนิ่นนาน ส่งเสียงตะโกนเรียกอย่างอ่อนแรง

        "อย่าไป... คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้ไหม..."

        หยางเฉินหันหลังกลับไปเมื่อคิดถึงเรื่องก่อนหน้า ที่เธอมองหาเกสต์เฮ้าส์เพื่อพักผ่อน หยางเฉินก็ตระหนักได้ว่ามันมีความหมายอื่นซ่อนอยู่แต่เมื่อได้ยินคำขอของหลิวหมิงอวี้ตรงๆ เช่นนี้ กลับทำให้หยางเฉินค่อนข้างประหลาดใจ

        หลิวหมิงอวี้ในความคิดของหยางเฉิน เธอเป็นรุ่นพี่ที่สง่างามและอ่อนโยนเต็มไปด้วยเสน่ห์ และยังเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างอนุรักษนิยม เธอมักจะไม่ร่วงวงสนทนากับกลุ่มเพื่อนสาว เหมือนที่คนอื่นๆ เขาทำกัน

        ดังนั้นเมื่อหลิวหมิงอวี้เสนอตัวมาเช่นนี้ ก็ทำให้หยางเฉินทั้งตื่นเต้นและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน

        "ได้" หยางเฉินพยักหน้า "ผมขอไปอาบน้ำกอ่อนละกัน"

        หลิวหมิงอวี้ยิ้ม

        "อืม" เธอเขินอายเกินกว่าจะพูดออกมา

        หยางเฉินถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วและหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำทันที

        ห้านาทีต่อมาหยางเฉินก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวและนั่งอยู่ข้างเตียงมองหลิวหมิงอวี้ที่นอนขดตัวเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ

        "คุณจะอาบน้ำมั้ย?"

        หลิวหมิงอวี้สูดลมหายใจลึกอย่างเงียบๆความรู้สึกมึนเมาดูเหมือนจะจางหายไปมากแล้ว

        "รอหน่อยนะฉันอาบน้ำค่อนข้างช้า"

        หลิวหมิงอวี้เอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้าและตรงเข้าห้องน้ำไปในทันที

        ครึ่งชั่วโมงต่อมาหยางเฉินที่สัปหงกอยู่พลันตื่นขึ้น จากเสียงเปิดประตู

        หลิวหมิงอวี้เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผมของเธอเปียกชื้นเล็กน้อย เธอเดินช้าๆ ไปที่เตียง ด้วยท่าทีอดูเหมือนลังเล

        ด้วยรูปลักษณ์ที่ยั่วยวนของหลิวหมิงอวี้ทำให้หยางเฉินไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป

        เขาเข้าไปโอบกอดหลิวหมิงอวี้ที่กำลังวางตัวไม่ถูก จับนอนลงบนเตียงสีขาวบริสุทธิ์ทันที

        หลิวหมิงอวี้อุทานออกมาเล็กน้อย

        หยางเฉินหอบหายใจหนักเวลานี้ไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ อีก ไม่รอช้าเขาตรงเข้าจัดการประกบริมฝีปากอันเผ็ดร้อนลงไปทันที

        ริมฝีปากของทั้งสองถูกบดขยี้ไปตามความต้องการอย่างต่อเนื่องลิ้นของหยางเฉินชอนไชไปตามที่ต่างๆ อย่างรวดเร็ว

        หลิวหมิงอวี้ไม่เคยมีประสบการณ์จูบที่เร่าร้อนรุนแรงเช่นนี้มาก่อนนั่นทำเธอหายใจอย่างติดขัด จนใบหน้าของเธอนั้นกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

        หยางเฉินถอนริมฝีปากออกมาริมฝีปากบางของหลิวหมิงอวี้ตอนนี้เผยอบวมออกมาเล็กน้อย

        เขาปลดผ้าขนหนูผืนน้อยที่ปกปิดเรือนร่างของเธอออกอย่างช้าๆเผยให้เห็นภูเขาสูงตระหง่าน ที่ถูกปิดบังไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง มันมีความยืดหยุ่นและความสมบูรณ์แบบมากพอที่จะกระตุ้นความรู้สึกประหลาดใจของหยางเฉินขนาดของมันไม่อาจตัดสินได้ด้วยตาหยางเฉินเดาว่าหลิวหมิงอวี้คงตั้งใจปกปิดมันไว้ไม่เช่นนั้นขนาดของหน้าอกคู่นี้มีขนาดใหญ่มากพอที่จะทำให้คนบ้าคลั่งได้

        "พี่หมิงอวี้ ช่างงดงามจริงๆ" หยางเฉินไม่อาจทำอย่างไรได้เขาเอ่ยชมออกมาตรงๆ 

        ดวงตาของหลิวหมิงอวี้สั่นระริกด้วยความเขินอายการได้ยินชายหนุ่มเอ่ยชมตนเองในสภาพ และบรรยากาศเช่นนี้ ทำให้หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นอยู่ภายในหัวใจ

        หยางเฉินใช้มือหนาลูบไล้ส่วนเว้าโค้งตามร่างกายอันละเอียดอ่อนอย่างเบามือ และบรรจงพรมจูบลงบนยอดปทุมถันคู่งาม

        อุณหภูมิภายในกายของหลิวหมิงอวี้ทวีขึ้นอย่างรวดเร็วเธอบิดร่างกายไปมาด้วยความสุขสม ช่วงล่างของเธอเริ่มมีน้ำไหลออกมาอย่างชุ่มฉ่ำ

        "พี่หมิงอวี้... พี่โอเคหรือเปล่า..." หยางเฉินได้แต่พร่ำถามประโยคนี้ออกมาแม้จะรู้การถามออกมาในเวลาเช่นนี้เป็นเรื่องที่โง่เง่าแค่ไหนแต่หญิงสาวตรงหน้าคนนี้เป็นเพื่อนร่วมงาน และเป็นผู้หญิงที่เขาเคารพเขาจึงต้องการได้ยินคำตอบที่แท้จริงจากปากของเธอ

        หลิวหมิงอวี้ใช้แขนขาวเรียวยาวคล้องคอหนาของหยางเฉิน พร้อมกล่าวว่า

        "ฉันเสียช่วงเวลาในวัยสาวมากไปแล้วฉันไม่สามารถรอได้อีกต่อไป... ฉันไม่ต้องการให้คุณมารับผิดชอบอะไร ฉันเพียงต้องการให้คุณกอดฉันแค่นั้นก็พอ... ในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้ฉันจะเป็นของคุณ เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือนพวกเราจะทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา"

        หยางเฉินค่อยๆ บรรจงแยกขาทั้งสองข้างของหลิวหมิงอวี้ให้เปิดออกเผยให้เห็นสวนหย่อมและกลีบดอกไม้อันงดงาม

        หลิวหมิงอวี้เอียงศีรษะไปมา สองมือเรียวยาวออกแรงขยำลงไปบนฟูก เปลือกตาทั้งสองข้างปิดลงเพื่อซ่อนแววตาแห่งความปีติที่กำลังสั่นสะท้าน

        เมื่อหยางเฉินนำมังกรเจาะผ่านเข้าไปในช่องแคบหลิวหมิงอวี้ก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไปจนต้องร้องเสียงหลงออกมา

        "อ๊ะ..."

        หยางเฉินต้องการหยุดให้เวลาหลิวหมิงอวี้ได้หายใจบ้าง แต่เธอกลับลืมตาขึ้นมา แล้วดึงแขนของหยางเฉินเข้าหาตนเอง

        "อย่าหยุดสิ..." 

        จากนั้นหลิวหมิงอวี้ก็โอบเอวหยางเฉินเข้าหาตัวดันหัวมังกรของหยางเฉินเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุด...

        ทั่วร่างของหยางเฉินสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ฉีกขาดดวงตาของเขาส่องประกายขึ้นมา

        เมื่อหยางเฉินเริ่มต้นเคลื่อนไหวร่างกายหลิวหมิงอวี้ก็เผยท่าทางอันเย้ายวนออกมา รอยยิ้มที่มีเสน่ห์เช่นดอกไม้บาน พร้อมๆ กับของเหลวสีแดงที่หลั่งไหลเปรอะผ้าปูเตียงสีขาวบริสุทธิ์...