“หวัดดีครับพี่ซี”
กวีชายหนุ่มวัย 25ปี พนักงานขายรถประจำโชว์รูมขายรถแห่งหนึ่ง กล่าวทักทายหัวหน้าใหม่ ที่เคยเป็พี่เลี้ยงให้เขาตอนทำงานพนักงานขายครั้งแรก ที่สำนักงานใหญ่
“หวัดดีน้องวี ไม่เจอกันนานสบายดีนะ”
อันดา/ซี หนุ่มน่ารักวัย 29 ปี รูปร่าง ผิวพรรณดี เขามีตำแหน่งเป็หัวหน้าฝ่ายขาย ก่อนหน้าทำงานที่สำนักงานใหญ่ แต่ขอย้ายมาประจำสาขาส่วนภูมิภาคแทน เพราะมีปัญหาเื่ชู้สาว ถึงแม้จะเป็การเข้าใจผิด แต่เขาก็เบื่อหน่ายจึงพาตัวเองออกมา
“พี่ซีจะเข้าห้องทำงานเลยไหมครับ”
“ไม่เป็ไร พี่อยากประชุมเซลล์ รบกวนเชิญทุกคนมาตรงนี้ให้พี่หน่อย”
“ได้ครับ”
กวีรีบเดินเข้าไปในโชว์รูมเพื่อใช้เสียงประชาสัมพันธ์เรียกพนักงานฝ่ายขาย ในขณะที่อันดาเดินดูโชว์รูมอย่างพินิจ ก่อนจะมองไปยังกระจกใส ที่ทะลุผ่านเข้าไปข้างในส่วนของงานซ่อมบำรุงรถยนต์ของลูกค้า
“ช่างที่นี่หน้าตายังเด็กๆ คงจบมาใหม่ๆ สินะ”
ในขณะนั้นหัวหน้าช่างที่กำลังเตรียมเครื่องมือเพื่อจะซ่อมรถให้ลูกค้าหันมาเห็น คนที่ยืนมองพวกเขาอยู่พอดี จึงรีบเอ่ยถามลูกน้องขึ้น
“ไอ้ต้า โชว์รูมเรามีผู้จัดการมาใหม่เหรอวะ!”
“ไม่มีนะพี่ แต่เห็นไอ้วีบอกมีหัวหน้ามัน ย้ายมาจากสำนักงานใหญ่”
จีรติ/จีต้าหนุ่มช่างยนต์วัย25ปีเพื่อนรักกับกวี ช่างยนต์ที่ฝีมือและหน้าตาดีประจำโชว์รูม เขาเอ่ยตอบหัวหน้าทั้งที่ยังเช็กเครื่องยนต์รถ โดยไม่สนใจแม้แต่จะมองหน้าคนถาม
“น่ารักดีนะพี่ดอน” ลูกน้องคนหนึ่งเดินมาพูดกับหัวหน้าขึ้น
“นั่นสิ! น่ารักขนาดนี้คงไม่เหลือหลอกพวงมึง ไปทำงาน”
หัวหน้าดอนรีบปรามลูกน้อง ขณะที่จีต้าก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ ถึงกับแอบเงยหน้าขึ้นมอง แต่เพียงแวบเดียวใครคนนั้นก็หันหน้าหนีไปเสียแล้ว
“หึ!หวังว่าจะไม่เป็อย่างที่ไอ้วีบอกนะ”
จีต้าพึมพำเพราะเมื่อวานเข้าพึ่งไปกินข้าวเย็นกับกวี และก็รู้ว่าคนที่ย้ายมา มีปัญหาเื่ชู้สาว ข่าวบอกมาว่ามีแฟนผู้จัดการมาติดพัน แต่ความจริงนั้นก็แค่เพื่อน เมื่อข่าวซุบซิบเริ่มหนาหู เขาจึงตัดปัญหา ย้ายมาเสียไกล จากมหานครเมืองใหญ่ สู่หัวเมืองไกลแดนอีสาน
“กลับแล้วนะคะพี่ซี”
พนักงานสาวในทีมขายโค้งตัวที่หน้าประตูห้อง เพื่อเดินที่จะกลับบ้านหลังเลิกงาน ขณะที่อันดายังจ้องมองจอคอมไม่วางตา เพราะกำลังทำแผนการขายให้กับทีมของเขาอย่างตั้งใจ
“เดินทางปลอดภัยครับน้องกิ๊บ”
“พี่ซีครับ ไปทานข้าวกันไหม พอดีผมกับเพื่อนๆ นัดกันจะไปริมบึง”
“วีไปเถอะพี่เกรงใจ”
“ไปเถอะครับพี่ ตอนที่ผมไปฝึกงาน ผมจำได้ดีพี่ดูแลพวกผมดีมาก มาตอนนี้ผมในฐานะเ้าถิ่น ขอดูแลพี่สักมื้อนะครับ”
“อื้ม..”
“นะๆ พี่ซีครับ”
กวีส่งเสียงอ้อนทำหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูประหนึ่งแมวน้อยอ้อนเ้าของ ซึ่งมันดูน่าขำขันมากว่าน่ารัก แต่มันก็ได้ผลเมื่อคนเจอมุกนี้ดันใจอ่อน
“แต่ว่าพี่ต้องขับรถไปเองนะ ช่วยบอกทางพี่แล้วกัน”
“เดี๋ยววีนั่งไปกับพี่ซีก็ได้ครับ เผื่อจะได้แนะนำทางในเมืองนี้ไปด้วย”
“ดีเลย..ว่าแต่รถวีละ!”
“จอดไว้นี่ละครับ เดี๋ยววีกลับ กลับกับเพื่อน”
“อื้มเยี่ยมเลย งั้นพี่เก็บคอมแป๋บนะ”
อันดาขับรถด้วยความตื่นเต้น จริงอยู่เขาขับรถมาจากเมืองหลวงั้แ่เมื่อวาน แต่ก็ไม่ได้ไปไหน มาถึงก็เข้าห้องพักผ่อน แต่ตอนนี้เขากำลังขับรถชมเมือง แม้การจราจรจะวุ่นวาย แต่ก็ไม่เท่าที่ ที่เขาจากมา
ในขณะที่กวีก็คอยแนะนำ ตลอดการเดินทางจนมาถึงร้านอาหารที่เขาเรียกกันว่าริมบึง คือมันมีสระน้ำขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ซึ่งคนถิ่นเรียกกันว่าบึง ซึ่งรอบๆ เป็แหล่งรวมทั้งโรงเรียน โรงพยาบาล มหาวิทยาลัย ห้างร้าน สวยสาธารณะ ร้านอาหาร ผับ บาร์ เรียกได้ว่ารอบบึงนี้มีทุกอย่าง
“เชิญครับพี่ซี”
“หวัดดีครับคุณซี/หวัดดีครับ”
เพียงเดินเข้ามายังโต๊ะ คนที่นั่งรออยู่สามคนก็ลุกขึ้นทักทาย ซึ่งสองคนดูจะเป็ช่างที่โชว์รูมอีกเสียด้วย
“หวัดดีครับ..เอ่อ” อันดามองมายังกวีอย่างตั้งคำถาม
“อ้อ..ขอแนะนำเพื่อนวีครับพี่ ไอ้บอยไอ้ต้าช่างที่โชว์รูมเราครับ ส่วนนี้โต้ง..เอ่อเปิดร้านประดับยนต์และเป็ครูสอนช่างกล”
“หวัดดีครับ อันดา เรียกพี่ซีก็ได้ครับ ว่าแต่ร้านประดับยนต์นี่คงไม่ได้หมายถึง..ขายพวงมาลัยตามสี่แยกใช่ใหม่?”
“...”
จังหวะที่อันดาเอ่ยถามด้วยความสงสัยไม่มีเจตนาอื่น แต่มันทำให้ทั้งโต๊ะหยุดนิ่งไร้ความเคลื่อนไหว ก่อนที่ใครคนหนึ่งที่ตั้งสติได้ถึงกับกลั้นขำไว้ไม่อยู่
“หึ!....” จีต้าหลุดขำเสียงดังก่อนที่อีกสามคนที่เหลือจะตามติด
“หึ!/ฮ่าๆ”
“ฮ่ามุกนี้พอคนน่ารักพูดแล้ว..มันโคตรน่ารัก..ละ..เลย..อ่ะ”
บอยรีบเอ่ยชื่นชมก่อนจะมองหน้าอันดาแล้วรีบพับเก็บคำลงเมื่ออีกฝ่ายทำใบหน้าบ้องแบ๋วไร้เดียงสาอย่างไม่รู้เื่
“พี่พูดผิดเหรอครับ..อ่ะ..เอ่อ ขอโทษนะพี่ไม่ได้มีเจตนาดูถูกแบบนั้น แค่พี่เอ่อ..เคยเห็นเด็กที่ออฟฟิศชอบเล่น..ขอโทษนะ.ขอโทษจริงๆ”
“ไม่เป็ไรครับพี่ ผมเจอประจำ แต่ที่พวกผมขำก็ เพราะพี่ซี..น่ารัก”
“วู้ๆ พอเลยมึงไอ้โต้ง อย่ามา..นี่รุ่นพี่กู”
กวีรีบปรามอดีตแฟนเก่า ที่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยคบกัน แต่ปัจจุบันต่างคนต่างมีคนใหม่ แต่ยังเป็เพื่อนในกลุ่มเหมือนเดิม
“ไอ้ต้ามึงจะไม่พูดอะไรบ้างเหรอเอาแต่นั่งเก๊กหล่อ”
บอยหันไปแซวเพื่อนร่างหนาใบหน้าเข้ม แต่กลับดูหล่อโดนเด่นสะดุดตากว่าทุกคนในกลุ่ม ทำให้อันดาจ้องมองจนจำได้ว่า เมื่อเช้า เขาก็เคยเจอคนตรงหน้ามาแล้วที่โชว์รูม
“จะให้กูพูดอะไรละ พวกมึงก็พูดไม่หยุดคำอยู่แล้วนี่”
“แหม่ะ..กูรู้นะมึงเขินพี่กู” กวีรีบเอ่ยอย่างรู้ทันเพื่อนรัก
“ไม่ต้องเขินหรอก พี่..ฉีดวัคซีนมาแล้ว..อ่ะ..เอ่อ”
อันดาลองเล่นอีกมุกอย่างฝืดๆ แต่โต้งกับรีบยกหัวแม่มือชื่นชมให้อย่างไม่รอช้า พร้อมกับรีบเอ่ย
“มุกนี้ผ่านพี่..ไอ้ต้ามันเคยเป็หมามีปลอกคอนั่งรอแต่เ้าของ พอออกมาสู่โลกกว้างมันเลยไม่ชิน ฮ่าๆ”
“เชี่ยโต้ง..พ่องมึงสิ!”
จีต้ารีบยกมือตบท้ายทอยเพื่อนรักที่พูดเมื่อครู่อย่างโมโหทันที ขณะที่ทุกคนหัวเราะลั่นโต๊ะไม่เว้นแม้อันดา
หลังจากทานข้าวเสร็จอันดาก็ขอตัวกลับ ขณะที่แก๊งสี่หนุ่มไปต่อที่ผับประจำของพวกเขาจนดึกดื่นจึงแยกย้ายกลับเข้าที่พัก
กริ๊งๆๆๆๆๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่น มือใหญ่รีบไขว่คว้าหาปุ่มปิดอย่างทุลักทุเล เพราะตัวเขายังมุดอยู่ในผ้าห่ม ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาแต่งตัวไปทำงานแม้ยังงัวเงีย เพราะเมื่อคืนดื่มหนักยังไม่สร่างเมา
ตริ๊ง!เสียงลิฟต์เปิดจีต้ารีบวิ่งออกจากห้อง พร้อมกับส่งเสียงให้คนชั้นเดียวกันที่อยู่หน้าลิฟต์ได้ยิน
“รอด้วยครับ”
จีต้าหอบเสื้อหนังพร้อมกระเป๋าสะพายวิ่งหายใจหอบเข้ามาในลิฟต์ ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยเพื่อขอบคุณคนที่กดลิฟต์ค้างรอเขา
“ขอบคุณครับ” เขาเงยหน้าขึ้นถึงกับใ ขณะที่อีกฝ่ายก็ไม่พ่ายกัน
“คุณ/นาย”
.............................................
13K
