Rank 10 Fox [อันดับที่ 10 ฟ็อกส์]

เมื่อฟ็อกซ์ตัดสินใจลงจากยอดเขาเฟเรียก็ต้องมุ่งหน้าตัดผ่านป่า เขาอาศัยประสบการณ์ในเรื่องประสาทสัมผัสชั้นเลิศของเขาบวกกับความทรงจำของเจ้าของร่างนี้ ทำให้เดินทางผ่านได้อย่างราบรื่น จนกระทั่งในระหว่างที่เขาหยุดพักอยู่บนต้นไม้และเก็บของป่าบางชนิดตามทางที่พอกินได้เพื่อประทังชีวิต ขณะที่อาหารมื้อแรกของเขาในโลกใหม่กำลังจะเข้าปากนั้น
"พรึ่บ!!?"
จู่ๆ มันก็อันตรธานหายไปท่ามกลางความมึนงง ฟ็อกซ์ลองจับสัมผัสรอบๆ ดูอีกครั้งก็ไม่พบว่ามีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เขาจึงลองหยิบอาหารเพื่อขึ้นมากินอีกครั้ง โดยเพิ่มความระมัดระวังจนถึงขีดสุด แต่ทว่า.....
"หวืด!!?"
ในคราวนี้แม้ฟ็อกซ์จะไม่เห็นสิ่งแปลกปลอมรอบๆ แต่สิ่งที่ประสาทสัมผัสเขารับรู้ได้คือ ในชั่วเสี้ยวพริบตานั้นแหวนของเขามันเปล่งแสงขึ้นมาวูบนึง ด้วยความสงสัยฟ็อกซ์จึงเอาแหวนมาดูใกล้ๆ ก็พบว่ามันคือแหวนมิติสำหรับเก็บของนั่นเอง แม้เขาจะไม่สันทัดกับรูปแบบการใช้งานแหวนมิติ แต่ด้วยประสบการณ์ในเกมส์ของสิ่งนี้ก็ไม่ต่างไปจากระบบเก็บของสักเท่าไหร่
เมื่อฟ็อกซ์นำสิ่งที่ขโมยอาหารของเขาอย่างซึ่งหน้าออกมาก็พบว่า มันคือไข่มังกรนั่นเองเขาจึงทดลองเอาอาหารที่หามาได้ยื่นไปใกล้ๆ ไข่มังกร เพียงพริบตาเดียวก็หายไปทันที ทำให้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าไข่มังกรกำลังหิวอยู่นั่นเอง เขาจึงเอาอาหารที่หามาได้ให้ส่งให้ไข่มังกร [แดกเรียบ] ฟ็อกส์ถึงกับกุมขมับอย่างปวดใจอาหารที่หามาได้อย่างยากเย็น เขายังไม่ได้กินมันสักชิ้นพลางได้แต่คิดว่า ขนาดมันยังไม่ฟักก็กินจุขนาดนี้แล้ว ถ้ามันฟักออกมาจะกินขนาดไหนกันเนี่ย
ท้ายที่สุดเขาจึงต้องออกหาอาหารมาตุนไว้เยอะๆ ก่อนถึงกลางดึกเพราะการเดินทางในค่ำคืนค่อนข้างอันตรายเป็นอย่างมาก พอตกเย็นมาฟ็อกซ์ก็กลับมาที่จุดเดิมและนำไข่มังกรออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ฟ็อกซ์จงใจแบ่งของเขาไว้ส่วนนึงเพื่อประทังชีวิต ราวกับว่าเจ้าไข่ใบนี้รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาจึงไม่ตะกละตะกลามเหมือนช่วง กลางวันของวันนี้ ทำให้ฟ็อกซ์อดทึ่งไม่ได้กับสติปัญญาของไข่มังกรใบนี้ และเมื่ออาทิตย์ตกดินฟ็อกซ์ก็นอนหลับพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์
เช้าวันต่อมา...
ฟ็อกซ์ตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ชื่นบานแต่เมื่อเลื่อนสายตาของเขาไปมองรอบๆ ก็พบว่ามีลิงขนาดตัวประมาณเด็กสามขวบที่แตกต่างออกไปคือกล้ามเนื้อแน่นทั้งแขนขา [ให้นึกว่าเป็นลิงเพาะกล้ามก็แล้วกัน] และยังหางที่ยาวกว่าสามเมตรซึ่งไม่รู้มีเอาไว้ทำอะไร มองมาที่เขาด้วยสายตาเหมือนกำลังดูถูก
"มองอะไรเจ้าลิงน้อย!!?"
"แกเรียกใครว่าลิง แม้เผ่าซาร์คูของข้าจะถูกทำลายลง แต่ก็แข็งแกร่งกว่าเผ่าเซเรนของเจ้าแน่นอน!!"
ฟ็อกซ์ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเจ้าลิงตรงหน้าพูดได้ ก่อนจะย้อนนึกชื่อแต่ละเผ่าพันธุ์ในหัวแต่ก็นึกไม่ออกว่าเผ่าซาร์คูที่เจ้าลิงพูดถึงคืออะไร แต่เผ่าเซเรนคือเผ่ามนุษย์นั่นเอง เมื่อคิดขึ้นได้ว่าไอ้ลิงจ๋อตัวนี้มาพูดจาดูถูกมนุษย์ก็ถึงกับโกรธขึ้นสมองทันที เขาจึงกระโดดข้ามต้นไม้ไปหมายจะตบกระบาลสั่งสอนเจ้าลิงปากเสียตัวนี้ ทว่าเขาดันลืมคิดถึงเรื่องสำคัญไปอย่างนึงนั่นก็คือ ลิงธรรมดามันพูดได้ซะที่ไหนกัน และแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
"โป๊กกก!!!"
"ตู้มมม!!!"
เมื่อฟ็อกซ์เข้าไปใกล้เจ้าลิงปากเสีย ในจังหวะเดียวกันนั้นเองลิงน้อยเพียงเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะเขกกระบาลของฟ็อกซ์จนร่างของเขาร่วงตกลงจากต้นไม้อย่างรุนแรง
ฟ็อกซ์ที่หล่นจากต้นไม้ที่สูงเกือบ 8 เมตรทว่าความรู้สึกของเขาราวกับตกจากกำแพงโรงเรียนที่สูงแค่สองเมตรเท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้เขาบันดาลโทสะที่สุดก็คือเจ้าลิงตัวนั้นยังยียวนกวนประสาทและทำท่าเยาะเย้ยเขา
"วู้บบบบ!!!?"
ฉับพลันนั้นเองจิตสังหารที่ต้องการเข่นคร่าชีวิตก็พวยพุ่งออกมาจากตัวของฟ็อกซ์ ถึงกับทำให้เจ้าลิงตัวน้อยถึงกับรู้สึกกดดัน ก่อนที่ฟ็อกซ์จะใช้มีดคู่ที่ไต่หน้าผาขึ้นมาเป็นอาวุธ และพุ่งเข้าจู่โจมเจ้าลิงน้อยด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น ทว่าความต่างชั้นของทั้งสองก็ยังคงมีมากเกินไป
เจ้าลิงน้อยใช้อุ้งมือเปล่าๆ ปัดป้องอาวุธได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ทว่าก็มีแววตาที่สงสัยปะปนมาด้วย เพราะหากเป็นอาวุธธรรมดาแค่สัมผัสกับอุ้งมือของมันก็จะแตกหักทันที แต่อาวุธของเด็กคนนี้กลับไม่มีแม้รอยบิ่นทั้งๆ ที่จับสัมผัสไม่ได้ว่าเป็นอาวุธระดับสูงด้วยซ้ำไป
ถัดไปในมุมมืดบนต้นไม้ที่ห่างไกลออกไป มีร่างของชายชฉกรรจ์ที่มีบาดแผลตรงตาข้างซ้าย มองด้วยความตกตะลึง เพราะเด็กหนุ่มตรงหน้านั้นเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก ในคราแรกที่เขามาถึงและเห็นเด็กหนุ่มกำลังหน้าทิ่มดินอยู่นั้นก็อดขำไม่ได้
ขณะที่กำลังจะเข้าไปช่วยห้ามศึกก็รู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงของเด็กหนุ่มเข้า ทำให้เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเริ่มต่อสู้ก็สัมผัสได้ทันทีว่า เด็กคนนี้มีประสบการณ์ในการต่อสู้ในระดับที่น่ากลัวเลยทีเดียว และไม่นานนักก็เห็นวงแหวนที่สอง [ระดับคลาสนับเป็นวงแหวน] ปรากฏขึ้นในร่างของเด็กหนุ่ม และยังคงเพิ่มขึ้นต่อเนื่องไปเรื่อยๆ จนหยุดอยู่ที่ 5 วง
ความสามารถเช่นนี้ในเด็กวัย 10 ขวบเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะก็ว่าได้ แม้จะไม่มีพรสวรรค์ในการเปิดระดับพลังที่สูงเมื่อเทียบกับเด็กคนอื่น ทว่าการเข้าใจในวิถีของการต่อสู้และเลื่อนระดับได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ นับว่าเป็นสิ่งที่สูงค่ากว่าเด็กที่มีพรสวรรค์เสียอีก ก่อนที่ชายฉกรรจ์จะจับจ้องไปยังภาพการต่อสู้เบื้องหน้าอีกครั้ง
ฟ็อกซ์จู่โจมอย่างต่อเนื่องชนิดที่ว่าไม่ให้อีกฝ่ายตั้งหลักได้ทัน และคอยลบจุดบอดของตัวเองพลิกแพลงการต่อสู้สลับไปมา เพื่อตรวจหาจุดอ่อนของเจ้าลิงน้อย เพราะในเวลานี้เขาไม่อาจแม้แต่จะทะลวงการจู่โจมไปถึงตัวเจ้าลิงน้อยได้
ส่วนเจ้าลิงน้อยกลับรู้สึกทึ่งไปกว่าเดิมเมื่อเห็นการเลื่อนระดับของเด็กหนุ่ม แม้จะไม่สามารถเอาชนะตัวมันได้ แต่การเลื่อนระดับรวดเร็วแบบนี้ถือว่าน่ากลัวกว่าเจ้านายมันมาก หากไม่ใช่เพราะเป็นคำสั่งของเจ้านายมันแล้วล่ะก็เด็กหนุ่มตรงหน้าคงได้ตายไปแล้ว ตอนนี้มันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กหนุ่มคนนี้ยังมีอะไรซ่อนเอาไว้อีก
คมมีดของฟ็อกซ์กวัดแกว่งไปมาอย่างรวดเร็ว แต่ละมีดล้วนแล้วแต่พลิกแพลงไปได้สารพัดแบบ จนในที่สุดก็มองเห็นจุดอ่อนของเจ้าลิงน้อย และเลือกใช้ทักษะผสานเวทย์แบบผสมผสาน โดยที่มีดในมือซ้ายผสานเวทย์ธาตุน้ำ ส่วนมีดในมือขวาผสานเวทย์ธาตุสายฟ้า [เป็นรูปแบบทักษะการใช้เวทย์ในเกมส์ DOG สำหรับฟ็อกซ์ที่เป็นหนึ่งในสิบสุดยอดการเรียนรู้และพัฒนาทำให้สามารถใช้งานออกมาได้อย่างรวดเร็ว]
ทว่าเมื่อการลงมีดสุดท้ายที่ผสมเวทย์สองสายตวัดตัดผ่านคอของเจ้าลิงน้อย กลับมีวงแหวนเวทย์ธาตุดินขนาดเล็กปกป้องคอของเจ้าลิงน้อยราวกับปลอกคอ ทำให้มีดสองเล่มของฟ็อกซ์ไม่อาจตัดผ่านได้ ก่อนจะถูกเจ้าลิงน้อยใช้มือซ้ายต่อสวนไปที่ท้องจนทำให้ร่างของฟ็อกซ์ถึงกับจุก จนแทนขยับไม่ได้และโดนสันมือสับต้นคออีกครั้งถึงกับสติดับวูบไป
"ออกมาได้แล้วเจ้านาย ข้ารู้ว่าท่านแอบดูอยู่!!?" เจ้าลิงน้อยที่พยุงร่างของเด็กหนุ่มไม่ให้ร่วงลงไปกองกับพื้นเอ่ยขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างของชายฉกรรจ์ที่มีบาดแผลตรงตาข้างซ้าย
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! เจ้าลงมือหนักไปหรือเปล่าซุย" ชายฉกรรจ์หัวเราะอย่างพึงพอใจก่อนจะถามกลับ
"หึ!! หากข้าเอาจริงเจ้าเด็กนี่ตายไปแล้ว เหตุใดเจ้านายถึงไม่ออกมายุติการต่อสู้เล่า" ซุยสบถอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
"ก็แค่อยากเห็นความสามารถของเจ้าเด็กน้อยนี่แหละ แล้วเจ้าล่ะคิดว่ายังไง" ชายฉกรรจ์ถามอย่างใคร่รู้
"ประสบการณ์ในการต่อสู้ถือว่าโชกโชน จิตสังหารอยู่ในระดับที่น่ากลัว แต่ระดับนั้นต่ำเกินไป หากอยู่ระดับเดียวกันกับข้า คงไม่อาจที่จะเอาชนะได้อย่างแน่นอน" ซุยแทบจะไม่ต้องคิดให้เสียเวลา เพราะตัวมันพึ่งจะได้เผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มมาหมาดๆ และการลงมีดของเด็กหนุ่มในครั้งสุดท้ายนั้นบอกได้แต่เพียงว่าถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเวทย์ระดับต่ำ คอของมันคงจะขาดสะบั้นทันที
"หายากนะเนี่ยที่เจ้ากล้ายอมรับความจริงแบบนี้!!?" ชายฉกรรจ์กล่าวอย่างขบขัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.3 ตบกระบาล

นิยายแนะนำ

Rank 10 Fox [อันดับที่ 10 ฟ็อกส์]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.3 ตบกระบาล

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้