Chapter 4
ทำตามคำสั่ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ชาร้อนมาเสิร์ฟแล้วค่ะ”
หญิงสาวหน้าสวยอย่างเอมิกาเคาะประตูบอกผู้เป็เ้านาย
“เข้ามาได้”
ลูคัสะโตอบ เขาในตอนนี้สวมชุดนอนและนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงพร้อมกับชุดนอนลายสก็อตสีน้ำเงินสลับขาว
“เอาชาร้อนมาเสิร์ฟแล้วค่ะ”
“ขอบคุณมาก”
เขารับชาร้อนในแก้วสีขาวที่มีจานเล็กลองเอาไว้ เอมิกาก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนที่จะถอยออกมาเพื่อเตรียมจะเดินออกแต่แล้วก็ต้องชะงักเพราะยังไม่ทันจะได้เดินไปไหนลูคัสก็เรียกเอาไว้ซะก่อน
“อย่าพึ่งออกไปไหน คืนนี้ฉันอยากให้เธออยู่ในห้องนี้เป็เพื่อน”
“เอ๋ คงจะไม่ดีมั้งคะ”
“นั่งลงบนเตียง”
“คุณลูคัส...”
เอมิการู้สึกใจไม่ดี ตัวเองก็ไม่เคยใกล้ชิดกับลูคัสมากขนาดนี้แม้ว่าทำงานที่นี่มาเป็เดือนแล้วก็ตาม
“บอกให้นั่งลงบนเตียง”
เมื่อหญิงสาวไม่ทำตามคำสั่งเขาก็เค้นเสียงให้ดังมากยิ่งขึ้นแล้วใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือจานตบเข้าที่ที่นอนของตัวเองดังตุ๊บ
“ก็ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือกเอมิกาก็หย่อนก้นนั่งลงที่เตียงของเขาพร้อมกับก้มหน้ามองพื้นไม่สบตา
“มองตาฉันสิ”
“...”
“บอกว่าให้มองตา”
เจอย้ำเข้าแบบนั้นเอมิกาก็ละสายตาจากพื้นเงยขึ้นมามองคนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่พร้อมกับสบดวงตาคู่คม ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มฝรั่งทำเอาใจเล็กเต้นระส่ำไม่เป็จังหวะ
เธอไม่ได้พิศวาสหรืออะไรในร่างกายของลูคัสเลย เพียงแต่ว่าไม่เคยใกล้ชิดกับเขาขนาดนี้มาก่อนก็เท่านั้นเอง
“คุณลูคัสมีอะไรอยากให้ฉันรับใช้เหรอคะ”
”ก็แค่อยากให้มานั่งนิ่งๆอยู่อย่างนี้ระหว่างที่ฉันนั่งดื่มชา ทำแค่นี้ให้กันได้ไหม?”
“ได้สิคะ คุณเป็เ้านายสั่งอะไรฉันก็ต้องทำอยู่แล้ว”
เอมิกาว่าไปอย่างนั้นพร้อมกับจ้องหน้าเขาไปด้วย ใจดวงน้อยเองก็เต้นไม่เป็จังหวะ เขาสั่งอะไรเธอก็ต้องทำเพราะเงินเดือนที่เขาจ้างในแต่ละเดือนนั้นไม่น้อยเลย
“เธอนี่...สวยมากเลยนะ สวยจนไม่อยากจะเชื่อว่าตำแหน่งที่มาสมัครจะเป็แค่แม่บ้าน”
ดวงตาหล่อยังคงจ้องมองหญิงสาวในชุดเดรสสีน้ำตาลแขนตุ๊กตาอย่างแทะโลม รู้สึกอยากจะมากกว่านี้...มากกว่าแค่คนใช้
“ฉันก็พอจะดูแลตัวเองอยู่บ้างค่ะ เพราะต้องทำงานออฟฟิศไปด้วยส่วนงานแม่บ้านก็เป็แค่งานเสริม”
เอมิกายิ้มรับคำชม ใครต่างก็ชมว่าเธอทั้งสวยและดูดี ดูแลรูปร่างและผิวพรรณเป็ที่หนึ่ง เพราะการที่มีรูปลักษณ์ภายนอกดีก็มักจะได้รับโอกาสที่ดีตามไปด้วย
“หึ นั่นสินะ...เธอไม่ใช่แค่แม่บ้านธรรมดา เป็ถึงพนักงานออฟฟิศของบริษัทการเงิน”
ลูคัสยิ้มอย่างพึงพอใจ เขา้าจะทั้งเรือนกาย
“ค่ะ คุณลูคัส้าอะไรอีกมั้ยคะ เอาคุกกี้ไหม”
พยายามเลี่ยงไปที่ประเด็นอื่น ให้เขาเลิกพูดถึงรูปร่างหน้าตาของเธอสักที การอยู่สองต่อสองในห้องนอนกับมาเฟียร้ายไม่ใช่เื่ที่ควรพึงกระทำเพราะไม่รู้ว่าเธอจะรอดจากเงื้อมมือของลูคัสไปได้หรือไม่
“ถ้าให้เลือกระหว่างคุกกี้กับเธอฉันอยากเลือกกินเธอมากกว่า”
จ้องมองคนตัวเล็กราวกับจะกลืนกิน ส่วนเอมิกาได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอกับถ้อยคำสองแง่สองง่าม
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันขอตัวลงไปทำงานบ้านด้านล่างนะคะเดี๋ยวงานจะไม่เรียบร้อย”
พึ่บบ
ทำท่าจะลุกจากเตียงแต่ข้อมือเล็กก็โดนดึงเอาไว้ด้วยฝีมือของลูคัส
“อย่าพึ่งไปสิสาวน้อย อยู่ด้วยกันก่อน”
“แต่ว่า...งานบ้านด้านล่างฉันยังทำไม่เสร็จเลยนะคะ”
“ก็ปล่อยให้แม่บ้านตอนเช้ามาทำต่อสิ”
“แต่ฉันเป็แม่บ้านกลางคืนนะคะ”
“แล้วอยากเป็มากกว่าแม่บ้านไหมล่ะ....”
“คุณลูคัสหมายความว่ายังไง?”
“ถ้าเธอตกลงมาเป็ผู้หญิงฉัน...รับรองเลยว่าเงินที่ได้จะมากกว่าแม่บ้านกลางคืนเป็สิบเท่า คิดยังไงกับข้อเสนอนี้ล่ะเอมิกา?”
“ไม่ค่ะ ฉันขอปฏิเสธ”
ถึงแม้ว่าจะ้าเงินเพียงไหนแต่ก็มีศักดิ์ศรีในตัวเอง จะไม่ยอมให้เขามาย่ำยีตามอำเภอใจเด็ดขาด
“ลองคิดให้ดีก่อนสิ ฉันได้ยินเื่ของเธอมาจากน้องสาวว่าที่บ้านมีหนี้หนักมากและ้าใช้เงิน แถมบ้านที่ไทยก็ล้มละลายโดนยึดขายทอดตลาดอีกต่างหาก”
“นั่นเป็เื่ของฉันค่ะ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ”
“จะหาว่าฉันเสือก?”
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ...แต่ว่า ฉันคงไม่อาจรับข้อเสนอนี้ไว้ได้ ขอตัวก่อนนะคะ”
เอมิกาสะบัดข้อมือออกจากการกุมพันธนาการ
แต่มีหรือจะง่ายดาย ลูคัสลุกขึ้นแล้วจับเธอกดลงบนเตียง
“ว๊าย คุณทำอะไรฉัน ปล่อยนะคะ!!”
“ฉันไม่ชอบให้ใครขัดใจ”
ลูคัสฝังหน้าเข้าที่ซอกคอขาวเนียนและพรมจูบ ส่วนมือหนาอีกข้างก็เลื่อนมาปลดกระดุมชุดเดรสสีน้ำตาลสำหรับแม่บ้านของที่นี่
เอมิการวบรวมแรงอย่างสุดหัวใจผลักเขาออกแต่ก็ไม่เป็ผล กระดุมถูกปลดมาสี่เม็ดจนเห็นเสื้อชั้นในสีดำพร้อมกับอกอวบที่ทะลักทะล้นออกมา
เขาจ้องมองเต้าอวบนั้นอย่างหลงใหลราวกับจะกลืนกิน
แต่แล้วเธอก็รวบรวมแรงเงือกสุดท้ายผลักเขาออก
เอมิกาะโมายืนข้างเตียงแล้วรีบติดกระดุมชุดเดรสของตัวเองแล้วมองลูคัสอย่างเอาเื่
“หึ ก็ได้ วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อนแต่วันหน้าเธอไม่รอดแน่”
“ขอตัวก่อนนะคะ”
เธอรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยและเดินลงไปด้านล่างพร้อมกับความคิดที่แสนจะสับสน
“มาทำงานเป็แม่บ้าน แต่จะจับทำเมียเฉยงงมาก”
ได้แต่คิดกับตัวเองพร้อมกับหยิบไม้ถูขึ้นมาเตรียมถูคฤหาสน์ด้านล่าง ยังไงเธอก็จะไม่ยอมตกเป็เบี้ยล่างของลูคัสอย่างเด็ดขาด!!
เช้าวันต่อมา
“สายแล้ว!!”
ร่างเล็กวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังโตพร้อมกับก้มหัวทักทายเจเรมี่ที่เฝ้าอยู่หน้าห้องนอนของไบรอัน
“คุณมาสายไปครึ่งชั่วโมงนะคุณเอมี่ คราวหลังอย่าให้มีเื่ผิดพลาดแบบนี้อีก”
เจเรมี่ว่ากล่าวตักเตือน
“ขอโทษค่ะ พอดีว่าฉันตื่นสาย”
“ช่างเถอะ คุณรีบไปดูแลคุณไบรอันดีกว่า ต้องอาบน้ำแล้วก็พาลงมาทานข้าวทานยา่เช้าด้วยล่ะ”
“ค่ะๆ ฉันจะรีบไป”
พูดคุยกับเจเรมี่เสร็จเธอก็เปิดประตูเข้าไปในทันที แต่เห็นว่าไบรอันยังหลับอยู่แต่นี่ก็เป็เวลาเก้าโมงเช้าแล้ว เขาควรจะตื่นมาอาบน้ำและทานข้าวเช้าพร้อมกับยา
“คุณไบรอันคะ คุณไบรอันตื่นได้แล้วค่ะเก้าโมงเช้าแล้ว”
“อื้ออ”
ร่างสูงบิดี้เีเมื่อโดนปลุกเข้าอย่างนั้น ั้แ่ตกมาอยู่ในสภาพนี้ไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนคนดูแลมาแล้วกี่คนแต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปสักกี่คนก็ไม่มีคนไหนเลยที่กล้าเข้ามาปลุกเขาที่ยังไม่ตื่นแบบนี้
“สายมากแล้วค่ะ ตื่นมาอาบน้ำอาบท่ากินข้าวกินยาเดินเล่นก่อนค่อยมานอนนะคะ”
เอมิกาดูแลไบรอันไม่ต่างจากเด็กน้อยคนหนึ่ง เหมือนเลี้ยงเด็กอนุบาลอย่างไรอย่างนั้น
“เธอกล้ามากนะ รู้มั้ยว่าไม่เคยมีใครกล้าปลุกฉัน”
บอกด้วยความไม่สบอารมณ์ เพราะถูกปลุกให้ตื่นจากฝันดี ไบรอันฝันว่าเขาได้แต่งงานกับซีเวียแฟนสาวที่เสียชีวิตไปแล้วทั้งยังได้กลับมามองเห็นอีกครั้ง ในฝันแฟนสาวของเขาบอกให้สู้ บอกให้มีชีวิตต่อไปรักษาเนื้อรักษาตัวให้หาย
ซึ่งเป็ฝันที่ไบรอันไม่อยากจะตื่นเลย...
“ตอนนี้เป็เวลาตื่นนอนแล้ว คุณนอนั้แ่หัวค่ำ นี่เก้าโมงเช้าก็ควรจะตื่นได้แล้วค่ะ นอนเยอะไปมันไม่ดีนะ”
“เป็ใครถึงกล้ามาสั่ง?”
น้ำเสียงแหบห้าวเอ่ยถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
“เป็คนดูแลของคุณค่ะ ไปเร็ว เดี๋ยวฉันจะพาคุณเข้าไปอาบน้ำให้เรียบร้อยจะได้ลงไปทานอาหารเช้ากันค่ะ”
“ก็ได้ ถ้าพูดอย่างนั้นฉันจะยอมตื่น”
ไบรอันขยับตัวลุกขึ้น เอมิกาช่วยประคองคนตัวใหญ่ให้ลุกขึ้นได้อย่างง่ายดาย
“ไปเตรียมน้ำอุ่นในอ่างสิ”
“คุณจะแช่น้ำอุ่นแต่เช้าเลยเหรอคะ”
ดวงหน้าสวยถามอย่างคับข้องใจ
“ใช่...ทำไม? ฉันอุตส่าห์ยอมลุกจากที่นอนแล้วจะเตรียมน้ำอุ่นให้ไม่ได้รึไง”
“ได้สิคะ งั้นคุณนั่งรอฉันที่เตียงแป๊บนึงนะเดี๋ยวฉันจะไปเปิดน้ำอุ่นให้คุณแช่ค่ะ”
เธอรีบเดินไปที่ห้องน้ำส่วนตัวภายในห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีอ่างฝักบัวแบบเรนโชเวอร์แยกเป็สัดส่วนโซนเปียกโซนแห้ง แถมอ่างยังเป็อ่างกลมขนาดใหญ่ซึ่งมีระบบน้ำวนและระบบสปา ทั้งยังติดกับหน้าต่างสามารถเปิดม่านชมวิวสวนของคฤหาสน์ได้อีก
“คนอะไรกันเนี่ย....บ้านใหญ่โต หรูไปซะทุกระเบียบนิ้วเลย”
ทำน้ำอุ่นไปก็มองวิวที่หน้าต่างไป ประเมินมูลค่าไม่ได้เลยว่าไบรอันต้องรวยขนาดไหนถึงมีคฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้สร้างแยกออกมาจากพี่ชาย แถมเค้ายังอาศัยอยู่คนเดียวอีก
ใครได้เป็เมียก็คงจะโชคดีมาก
“มัวเหม่ออะไร?”
“อ๊ะ คุณไบรอัน เดินเข้ามาคนเดียวได้ยังไงคะเดี๋ยวก็ลื่นล้มหรอก”
เอมิการีบเดินเข้าไปประคองเขาโดยเปิดน้ำฝักบัวให้ไหลออกมาอยู่ในอ่างตลอดเวลา
“ก็เห็นหายไปนานแถมบ่นอะไรพึมพำอยู่คนเดียว”
“นานที่ไหนกันล่ะคะ ฉันก็รอให้น้ำเต็มอ่างอยู่ไง บอกให้นั่งรออยู่ข้างนอกจะเข้ามาทำไมคะเนี่ย”
“ถอดเสื้อผ้าฉันออกให้หน่อย”
“คุณไบรอัน...ไม่ดีนะคะแบบนี้ เดี๋ยวรอน้ำเต็มอ่างแล้วรอให้คุณอาบฉันจะไปรอข้างนอกดีกว่าค่ะ”
เอมิกาที่ประคองแขนแกร่งมองหน้าไบรอันที่มองตรงออกไปนอกหน้าต่าง ดูแล้วยังไงเขาก็มองไม่เห็นจริงๆ
“เธอก็รู้ว่าฉันมองไม่เห็น จะให้ถอดเสื้อผ้าอาบน้ำเองรึไง”
“ผู้ดูแลคนก่อนต้องแก้ผ้าอาบน้ำให้คุณด้วยเหรอคะ ฉันไม่เห็นรู้เื่นี้เลย”
เมื่อวานเขาก็อาบน้ำฝักบัวเองได้ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร พอมาเช้านี้เรียกร้องจะอาบน้ำในอ่างเธอก็งงเลยสิ
“สั่งให้ทำอะไรก็ทำกันทั้งนั้นแหละ ไม่มีใครขัดคำสั่งฉันหรอก”
“งั้นฉันขอขัดค่ะ ฉันเป็แค่ผู้ดูแลของคุณจะให้ฉันมาดูคุณแก้ผ้าอาบน้ำได้ยังไง”
“เวลาไปโรงพยาบาล พวกพยาบาลก็ถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนชุดให้ทั้งนั้นไม่เห็นจะมีใครคิดอะไร นี่เธอกำลังคิดทะลึ่งอะไรอยู่กันแน่เอมิกา?”
“คิดทะลึ่ง? ฉันเนี่ยนะคะ! ไม่มีทางคิดอย่างนั้นหรอก”
เถียงขาดใจเมื่อโดนคนตัวสูงตำหนิกล่าวหาอย่างนั้น เธอเนี่ยนะจะมาทะลึ่งอยากมองของลับของเขา
“งั้นก็ถอดออกสิ....ถอดชุดนอนของฉันออก แล้วมานวดตัวให้ฉันด้วย”
“!?”
3K
