สารพันเมนูเด็ด กลเม็ดสาวทะลุมิติ [นิยายแปล]

บทที่ 35 อร่อยเกินไปแล้ว! (เปิดฟรี 25/08/2568)

หนิงลั่วหัวเราะคิกคัก พลางกล่าวกับหนิงเวยว่า “พี่รอง ท่านลองชิมดูก่อนเถอะ แล้วจะรู้เอง นอกจากนี้ ข้ายังมีแผนใหม่สำหรับหาเงินมาบอกพวกท่านด้วยนะ”

        “แผนอะไรหรือ ฟังดูเป็นความลับนัก” หนิงเวยมองน้องสาวอย่างลังเล นางไม่มั่นใจนัก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้

        หนิงเสี่ยงเสี่ยงที่เคยเห็นความสามารถของพี่สามมาแล้ว จึงไม่มีข้อกังขาใดๆ เด็กน้อยดึงแขนหนิงลั่วไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนอยากจะเกาะติดนางไปทุกที่ “โอ้โห! พี่สามคิดแผนหาเงินใหม่ได้อีกแล้วหรือ ข้าก็อยากช่วย ข้าอยากรวย!”

        เด็กชายโบกแขนเล็กๆ ของตัวเองไปมา ท่าทางกระตือรือร้นเต็มเปี่ยม ราวกับพร้อมจะลุยงานใหญ่

        เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของน้องชาย หนิงลั่วก็อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วเกลี่ยจมูกเล็กๆ ของเขาเบาๆ “เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ อยากหาเงินขนาดนั้นเชียวหรือ รอให้โตขึ้นก่อนเถิด ถึงตอนนั้นเจ้าจะมีโอกาสมากมายให้หาเงินเอง”

        “หลังจากพ้นปีนี้ ข้าก็จะหกขวบแล้ว ข้าเป็นหนุ่มน้อยเต็มตัวแล้วนะ! พ่างตุนบอกข้าว่า ลูกพี่ลูกน้องของเขาแต่งภรรยาได้ตั้งแต่อายุแปดขวบ!” หนิงเสี่ยงเสี่ยงเอ่ยอย่างมั่นใจ

        หนิงลั่วถึงกับหน้ามืดไปชั่วขณะ ในยุคโบราณ เด็กชายอายุแปดขวบแต่งงานได้ คงเป็นการรับภรรยาฝากเลี้ยงไว้ก่อนกระมัง เพราะหากพิจารณาตามการเจริญเติบโตของร่างกายแล้ว อายุแปดขวบยังไม่สมบูรณ์พอสำหรับจะแต่งงานจริงๆ “ถ้าเป็นเช่นนั้น เจ้าก็เตรียมตัวให้ดีเถอะ ข้าจะมอบหมายภารกิจให้เจ้าสักหน่อย”

        “นั่งลงก่อน!” หนิงลั่วรีบดึงตัวหนิงเสี่ยงเสี่ยงมานั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า

        หนิงเวยเห็นน้องสาวกับน้องชายพูดคุยกันอย่างออกรส ก็อดรู้สึกสนใจขึ้นมาไม่ได้ “น้องสาม เจ้ามีอะไรก็รีบพูดเถอะ อย่าทำให้พวกข้าค้างคา”

        “เรื่องนี้ง่ายมาก ก่อนอื่นพวกเจ้ากินข้าวให้หมดก่อน พออิ่มแล้วข้าจะอธิบายให้ฟังโดยละเอียด นอกจากนี้ ข้ามีภารกิจเล็กๆ ให้ทำระหว่างกินข้าวด้วย” หนิงลั่วต้องการให้พวกเขาลองชิมอาหารและแสดงความคิดเห็น หากทุกคนบอกว่าอร่อย นั่นหมายความว่ามีโอกาสสูงที่นางจะทำกิจการร้านอาหารเจริญรุ่งเรือง

        แท้จริงแล้ว หนิงลั่วมีความมั่นใจในฝีมือทำอาหารของตนเองอยู่ไม่น้อย ทว่าปัญหาหลักที่สำคัญที่สุดคืออาหารที่นางทำ จะถูกปากคนที่นี่หรือไม่

        “เจ้าจะเล่นกลอะไรอีกหรือ กินข้าวได้หรือยัง ข้าสูดกลิ่นจนแทบจะอิ่มอยู่แล้ว” หนิงเวยเอ่ยขึ้น หาได้ยากยิ่งที่นางจะเผยสีหน้าเช่นนี้ออกมา

        “ฮ่าๆ ได้เวลายกอาหารแล้ว ข้าจะไปเตรียมเตาให้เรียบร้อย พวกเจ้ากินเสร็จแล้วแค่บอกข้าว่าแต่ละจานเป็นอย่างไรบ้างก็พอ” หนิงลั่วพูดไปพลาง เริ่มลงมือจัดเตรียมทุกอย่างไปด้วย

        ท่าทางของเด็กสาวขณะทำงานนั้นดูคล่องแคล่ว ไม่เหมือนคนที่เพิ่งลองทำเป็นครั้งแรกเลยแม้แต่น้อย

        หนิงเวยรู้สึกว่าน้องสาวของตนเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ ทั้งฉลาดหลักแหลมและเต็มไปด้วยไหวพริบ มีแผนการต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด นางอดสงสัยไม่ได้ว่านี่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของตนเอง หรือว่าหนิงลั่วถูกสลับตัวไปกันแน่

        “ทำแค่นี้ก็พอแล้วหรือ” หนิงเวยถามด้วยความไม่แน่ใจ

        “ใช่ ภารกิจง่ายมากใช่หรือไม่” หนิงลั่วส่งยิ้มหวานให้พี่สาว ขณะที่มือยังคงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว นางยกเตาขนาดเล็กมาตั้งบนโต๊ะ จากนั้นก็นำหม้อต้มน้ำแกงหัวใจและปอดหมูขึ้นวางบนเตา เพื่ออุ่นต่อให้น้ำแกงเดือดพล่านอีกครั้ง

        ไฟในเตายังคงลุกโชน เมื่อหม้อต้มถูกวางลงไปได้ไม่นาน น้ำแกงภายในก็เริ่มเดือดเป็นฟอง กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของหัวใจและปอดหมูฟุ้งกระจายไปทั่วครัวทันที

        หนิงเวยกับหนิงเสี่ยงเสี่ยงไม่เคยได้กลิ่นหอมเช่นนี้มาก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะสูดดมแรงๆ ทั้งคู่พยายามสูดเอากลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด ราวกับจะกลืนกินมันไปพร้อมกับอากาศ

        ขณะที่ทั้งสามกำลังดื่มด่ำกับกลิ่นหอมของอาหาร ภายในบ้านเก่าและผู้คนในหมู่บ้านตระกูลหนิงก็เริ่มได้กลิ่นหอมที่โชยมา

        เฉินซื่อถึงกับทนไม่ไหว รู้สึกหิวจนแทบทนไม่ไหว ใจอยากจะรีบก้าวเท้าไปยังบ้านของพวกหนิงลั่วให้เร็วที่สุด แต่เมื่อหันไปสบตากับสายตาเฉียบคมของย่าหนิงที่จ้องมองมา นางก็ต้องหยุดชะงักและล้มเลิกความคิดนั้นทันที

        “อดทนไว้เถอะ เด็กสาวสองคนนั้นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ใช้เงินจนหมดไปเช่นนี้ สักวันพวกนางต้องมาขอความช่วยเหลือจากพวกเราแน่” ย่าหนิงกล่าว

        เฉินซื่อยิ้มให้แม่สามี กล่าวว่า “ข้าคิดว่าหนิงลั่วนางเจ้าเล่ห์ไม่น้อย ดูเหมือนว่าวันที่ขึ้นเขาไป คงจะได้ของดีกลับมามากทีเดียว”

        “แค่ตัวอ้นสกปรกไม่กี่ตัวจะมีค่าอะไร นางจะต้องกินตัวอ้นพวกนั้นจนตายแน่” ย่าหนิงเอ่ยด้วยสีหน้ารังเกียจ

        แต่กลิ่นหอมนั้นช่างเย้ายวนเหลือเกิน เฉินซื่อรู้สึกว่าน้ำลายของตนเริ่มไหลออกมาอีกแล้ว นางรีบกลืนน้ำลายลงคอพลางกล่าวขึ้นว่า “ไม่น่าใช่ตัวอ้นนะ ข้าว่าเป็นกลิ่นเนื้อแน่นอน กลิ่นหอมเหลือเกิน”

        “ห้ามไป! หากเจ้ากล้าไป ข้าจะหักขาเจ้าเสีย!” ย่าหนิงตวาดเสียงแข็ง คำพูดของนางไม่เคยเป็นแค่คำขู่

        พูดจบ ย่าหนิงก็คว้าท่อนไม้มาถือไว้ พร้อมกับจ้องเฉินซื่อเขม็ง สายตาดุดันราวกับอสูรร้ายยามราตรี เฉินซื่อสะดุ้งโหยง รีบถอยกลับไปพร้อมกับกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงคอ

        ดวงตาของย่าหนิงได้รับความเสียหายตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนนางนอนกลางแจ้งและถูกแสงจันทร์ส่องเป็นเวลานาน ส่งผลให้ดวงตาของนางมีสีขาวมากกว่าสีดำ และเมื่อใดที่นางกลอกตามองขึ้น ตาคู่นั้นก็เหมือนดวงตาของปลาตาย ดูน่าขนลุกยิ่งนัก

        ขณะที่ในบ้านเก่ากำลังมีแผนร้ายบางอย่าง หนิงลั่วกับพี่สาวและน้องชายกลับกำลังกินข้าวกันอย่างสงบสุขและอบอุ่น โดยไม่รู้เลยว่าย่าหนิงกับเฉินซื่อคิดหาทางกำจัดพวกนางมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

        “น้องสาม เจ้าคิดค้นวิธีทำอาหารเช่นนี้มาจากไหน ดูน่ากินไม่น้อย” หนิงเวยถามพลางคีบหมูเกาลัดขึ้นมาหนึ่งคำ ทว่ายังไม่ทันได้กล่าวอะไรต่อ นัยน์ตาก็เปล่งประกายขึ้นมาเสียก่อน

        “โอ้โห! นี่คือหมูเกาลัดหรือ เหตุใดมันถึงอร่อยขนาดนี้” ทันทีที่หมูเข้าปาก รสชาติหอมกรุ่นก็ซึมซาบไปทั่วทั้งลิ้น เป็นรสชาติที่หนิงเวยไม่เคยคาดคิดมาก่อน เนื้อหมูนุ่มเปื่อยละลายในปาก ไม่เหนียวเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังชุ่มฉ่ำด้วยน้ำแกงที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อ

        เมื่อกลืนลงท้อง ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ราวกับมีไออุ่นไหลเวียนไปทุกส่วนของร่างกาย แม้แต่รูขุมขนก็พากันเปิดรับความร้อนจากอาหารจานนี้ด้วยความยินดี

        “เนื้อนี่อร่อยเกินไปแล้ว!” หนิงเวยกล่าว

        “อืม อร่อย อร่อยจริงๆ” เสี่ยงเสี่ยงเคี้ยวตุ้ยๆ พลางเอ่ยชมเสียงอู้อี้ มือก็คีบเนื้อเข้าปากไม่หยุด

        สามชิ้นใหญ่หายวับไปทันที เด็กชายลิ้มรสอย่างแท้จริง รู้เพียงว่าอร่อยเหลือเกินจนกระทั่งถึงชิ้นที่สี่ เขาถึงได้ชะลอความเร็วลง คีบเนื้อขึ้นมาค่อยๆ ขบเคี้ยวทีละน้อยจึงเริ่มสัมผัสถึงรสชาติที่แท้จริงของมันได้เสียที ความหอมอันเข้มข้นนี้ยากจะหาคำใดมาบรรยาย รู้เพียงว่านี่คือเนื้อที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมาในชีวิต ทว่ายามที่เขากินหมดแล้วและกำลังจะคีบเพิ่ม ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพี่สามแทบไม่ได้แตะต้องอาหารเลย ปลายตะเกียบที่ใกล้จะคีบเนื้อชะงักไปชั่วขณะ “พี่รอง ข้ายังกินได้อีกหรือไม่”

        “พี่สาม ทำไมท่านไม่กินล่ะ” หนิงเสี่ยงเสี่ยงหันมาถามหนิงลั่วอีกคน

        กล่าวตามตรง หนิงลั่วในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกหิวมากนัก แค่ได้กลิ่นหอมก็เหมือนอิ่มแล้ว และเมื่อเห็นทั้งสองกินกันเอร็ดอร่อย จึงอยากเหลือไว้ให้พวกเขาได้กินมากขึ้นอีกสักหน่อย “ข้าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ วันนี้เจ้าจะกินเท่าไหร่ก็กินเถิด แต่อย่าลืมว่าไม่ว่าอะไรก็อย่าตะกละมากเกินไป มิเช่นนั้นจะกลายเป็นผลเสียแทน เนื้อนี้ก็เช่นกัน ต่อให้เป็นของอร่อยมากเพียงใด หากกินมากเกินไป คราวหน้าพอเห็นเข้าก็ไม่อยากกินอีกแล้ว”

        หนิงเสี่ยงเสี่ยงครุ่นคิด เห็นว่าสิ่งที่พี่สาวกล่าวมานั้นมีเหตุผล จึงรีบพยักหน้ารับพลางกล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว เช่นนั้นข้าจะลองกินอันนี้แทน” ว่าแล้วเขาก็ยื่นตะเกียบไปคีบอาหารในหม้อตุ๋นเครื่องในอีกครั้ง

        เพียงคำแรกที่ลิ้มรส หนิงเสี่ยงเสี่ยงก็ถึงกับดีดตัวขึ้นอย่างตื่นเต้น สีหน้าและท่าทางล้วนเกินจริงไปหมด “โอ้โห พี่สาม เนื้อนี้อร่อยมากเลย! นี่เป็นเนื้ออะไรกันนะ อร่อยเกินไปแล้ว ข้าขอถอนคำพูดเมื่อครู่ เนื้อนี้อร่อยยิ่งกว่าเนื้อเมื่อครู่นี้อีก!”

        เหตุเพราะเครื่องในยังร้อนอยู่จึงยิ่งเสริมให้อาหารมีรสชาติที่อร่อยยิ่งขึ้น ทำให้หนิงเสี่ยงเสี่ยงอดรนทนไม่ไหว รีบคีบกินอีกสองคำติดกัน ร้อนจนเขาต้องกระโดดโลดเต้นไปมา ท่าทางประหลาดของเขาทำให้หนิงเวยกับหนิงลั่วพากันหัวเราะออกมา