“อากันต์ครับ ผมชอบอา”
สิ้นคำกล่าวนี้ บรรยากาศก็อึดอัดขึ้น ดวงตาของกันต์มีทั้งความดีใจพาดผ่าน ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็สายตาที่นิ่งเฉย
ความเงียบเข้าปกคลุมทันที หัวใจของเกล้าเต้นรัว ทุกวินาทีรู้สึกเหมือนยาวนานเป็ปี
กว่าผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดสารภาพรักกับหนุ่มใหญ่รุ่นน้องของคุณพ่อ ที่เขาตกหลุมรักั้แ่แรกเห็น
ซึ่งผมรู้จักกับอากันต์ั้แ่ผมอายุ 15 ปีเข้ามัธยมต้น ตอนนั้นอากันต์นั้นพึ่งเรียนจบปริญญาเอกจากต่างประเทศมา อายุประมาณ 30 ปี และมาขอคำปรึกษาเื่ธุรกิจกับคุณพ่อที่ไร่ของผม
หลังจากนั้นครอบครัวของผมและอากันต์ก็สนิทกันตลอดมา จนกระทั่งผมอายุ 18 ปี และกำลังจะเรียนจบ ก็เกิดเื่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับครอบครัวผม นั่นก็คือพ่อขอผมเสียชีวิตจากอุบัติเหตุกะทันหัน
ในเวลานั้นแม่และผมเสียศูนย์ไปเลยครับ ทำอะไรไม่ถูก โชคดีที่อากันต์เข้ามาช่วยเหลือครอบครัวของผมเอาไว้ ทำให้ผมยิ่งชอบเขามากขึ้นไปอีก
จนในวันที่ผมเรียนจบมอปลาย วันปัจฉิมนิเทศ ผมจึงสารภาพรักกับอากันต์ ซึ่งผมก็ไม่ได้คาดหวังในคำตอบมากมาย แค่อยากบอกออกไป เพราะผมจะต้องไปเรียนมหาวิทยาลัย อาจจะไม่ได้เจอกันบ่อย
ซึ่งคืนนั้นอากันต์ก็รับฟังความรู้สึกของผม และเหมือนเขาจะพูดอะไรบางอย่าง
"เกล้าคือว่า..."
“ผมเข้าใจครับ ผมแค่อยากบอกอาให้รับรู้เอาไว้แค่นั้นเอง ก่อนที่ผมจะต้องไปเรียนมหาลัยและอาจจะไม่ได้พบอาอีกบ่อย ๆ ขอบคุณที่รับฟังนะครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะ” พูดจบเกล้าก็วิ่งออกไปทันที
-เช้าวันต่อมา-
เกล้าเดินทางมาจากห้องด้วยความงัวเงีย
“แม่ครับ เช้านี้มีอะไรกินบ้าง? ”
“แม่ทำแต่ของโปรดลูกทั้งนั้นเลยนะ"
“ครับ”
เกล้าพยักหน้ารับ ก่อนจะเห็นแม่ของเขาและอากันต์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว
“อากันต์ สวัสดีครับ” เกล้าทักทายกันต์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเขาพยายามทำตัวปกติ ราวกับว่าเื่เมื่อวานไม่เคยเกิดขึ้น
“นั่งลงทานข้าวก่อนสิ หลังจากทานข้าวเสร็จอาและแม่ของเรามีเื่สำคัญจะคุยด้วย”กันต์พูดขึ้นเสียงเรียบ ท่าทางดูกังวลเล็กน้อย
เกล้าพยักหน้า และไม่กล้าสบตากับกันต์ เขาจึงก้มหน้าทานตรงอน้าอย่างเอร็ดอร่อย
“แม่กับอากันต์ มีเื่อะไรเหรอครับ” เกล้าถามขึ้น หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว
“เอ่อ คือว่า…” ณรินทำท่าทีอ้ำอึ้ง
“อาและณรินเรากำลังจะแต่งงานกัน” กันต์พูดโพล่งออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เกล้ารู้สึกชาไปทั้งร่าง หูของเขาได้ยินเสียง วิ๊ง ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลงตรงหน้า ตอนนี้ในหัวของเขาตื้อไปหมด
“เกล้า ลูกฟังแม่ก่อนนะ…” ณรินที่เห็นเกล้านิ่งไป หัวใจของคนเป็แม่ก็ร้อนรนขึ้นมา
ทว่าเกล้าที่กำลังอึ้งกับเื่ที่เกิดขึ้น ไม่ได้ยินอะไรแล้ว สำหรับเขาตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองไม่เหลือใคร และไม่เหลืออะไรแล้ว
“แม่ทำอย่างนี้ได้ยังไง พ่อพึ่งตายไปยังไม่ถึงสามเดือน แม่ก็แต่งงานใหม่แล้วเหรอ? ”
หลังจากที่เขาได้สติ เกล้าก็ตะคอกออกมาเหมือนคนฟิวขาด พร้อมน้ำตาที่อาบแก้ม
“เกล้า ฟังแม่ก่อนนะ” ณรินพยายามที่จะอธิบาย แต่ตอนนี้สำหรับเกล้าเขาไม่อยากจะฟังอะไรทั้งนั้น
“ไม่ฟัง ผมไม่อยากฟังทำแก้ตัวพวกนั้น” เกล้าปล่อยโฮออกมา ก่อนที่จะลุกขึ้นวิ่งออกไปจากบ้าน
และั้แ่วันนั้นเขาก็ไม่กลับเหยียบที่บ้านอีกเลย…......
......
เฮือก!
“เฮ้อ...” เสียงหอบหายใจดังขึ้น กล้าลืมตาตื่นขึ้นมา
บ้าจริง ผมฝันถึงเื่บ้านั้นอีกแล้ว
ผมมักจะฝันร้ายถึงเื่นี้อยู่บ่อยครั้ง ทั้งทีเื่นี้ผ่านไปนานกว่า 5 ปีแล้วก็ตาม
สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อ เกล้า นพเกล้า กุลชริท ตอนนี้ผมอายุ 23 ปีแล้วครับ พึ่งจบปริญญามาหมาด ๆ ผมเรียนสาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ คณะบริหารธุรกิจ
ทำไมผมถึงเลือกเรียนคณะนี้ก็เพราะพ่อของผมอยากให้เรียนก่อนที่ท่านจะจากไป เพื่อที่จะได้กลับไปบริหารไร่เก้าจอม ซึ่งเป็ไร่ที่พ่อของผมสร้างขึ้นมากับมือ
แต่ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปนั่นอีกไหม เพราะั้แ่ที่ผมเดินออกมาวันนั้น ผมก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกเลย
นี่ก็ผ่านมา 5 ปีแล้ว ผมไม่รู้เื่อะไรเกี่ยวกับทางด้านนั้นเลย
ผมจำได้ดีว่า วันนั้นที่ผมเดินออกมา ชีวิตของผมตาละปัดจากหน้ามือเป็หลังมือ จากคุณหนูที่มีคนทำให้ทุกอย่าง จนต้องยืมเงินเพื่อนสนิท เพื่อเช่าหอ ซื้อเสื้อผ้าและของใช้ใหม่ทั้งหมด แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่จากศูนย์
โชคดีที่ผมสอบชิงทุนได้ และมีรุ่นพี่ที่ดีค่อยช่วยเหลือ เขาช่วยผมหางานทำงานระหว่างเรียนจนส่งตัวเองเรียนจนจบมา ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ซึ่งผมรู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก
รุ่นพี่ที่ค่อยอยู่ข้าง ๆ ผมเขาชื่อไม้โทครับ ในวันที่ผมจบการศึกษาเขาได้มาสารภาพรักกับผม
เื่นี้คุ้นๆไหมครับ แต่ผมไม่อาจตอบรับความรักของเขาได้ เพราะความเ็ปในใจของผมยังคงชัดเจนอยู่ทุกวันนี้
เหตุการณ์ในครั้งนั้น ทำให้ผมได้เรียนรู้มากมาย เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเองและไม่กล้าเชื่อใจใครอีก
ตลอด 5 ปีที่ผ่านมามีคนเข้าหาผมอยู่บ้าง ส่วนมากก็จะเป็ผู้ชาย แต่ผมก็ได้แต่ปฏิเสธพวกเขาไป
เพราะทุกครั้งที่ผมคิดที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใคร เหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อนก็จะวนกลับมา จนทำให้เขารู้สึกกลัวที่จะไว้ใจหรือรักใครอีก?
เฮ้อ ~~
เื่ของผมก็ประมาณนี้ครับ เื่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ
แต่เื่ที่จะต้องโฟกัสตอนนี้ก็คือ ผมจะไปทำงานทันไหม
วันนี้เป็วันแรกที่ผมเข้าทำงานชดใช้ทุนให้กับบริษัทใหญ่ หลังจากที่เรียนจบมา
บริษัทแห่งนี้เป็บริษัทชั้นนำของประเทศ เป็บริษัทส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็ ผัก ผลไม้สด หรือผลิตภัณฑ์แปรรูปทุกชนิด
ผมคิดว่าผมโชคดีมาก ๆ ที่ไม่ต้องไปสมัครแข่งกับใคร ไม่งั้นผมก็คงไม่ได้ทำงานที่นี่อย่างแน่นอน
บริษัทแห่งนี้เปิดรับสมัครงาน 5 ปีหนึ่งครั้งเท่านั้น ซึ่งมีคนสมัครเยอะมากและมีการแข่งขันสูง
ดังนั้น บุญผมแล้วที่สอบชิงทุนของบริษัทนี้ได้ จบแล้วยังได้มาทำงานที่นี่เพื่อใช้ทุน แม้จะบอกว่าใช้ทุน แต่เงินเดือนที่ได้รับนั้นกลับสูงกว่าเงินเดือนพื้นฐานของปริญญาตรีทั่วไป
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนรู้ไหมผมได้ทำงานตำแหน่งอะไร ผมได้ทำตำแหน่งผู้ช่วยเลขาของท่านประธารบริษัท
.◕‿◕.
เขาว่ากันว่าประธานคนนี้หล่อมาก แต่เ็า เงียบขรึม เข้มงวดมากเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว
แค่คิดก็คนลุกแล้ว
เนื่องจากงานของท่านประธานเยอะมาก แม้จะมีเลขาถึงสองคน แต่ก็ยังทำงานไม่ทัน จึง้าผู้ช่วยเลขาเพิ่มอีกสองคน
ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือผม
แต่ก่อนเข้าทำงาน ผมต้องเซ็นสัญญาก่อน
ซึ่งเป็สัญญาเก็บรักษาข้อมูลของบริษัทและไม่สามารถลาออกได้จนกว่าจะใช้เงินทุนครบตามเวลาที่กำหนด 2 ปี หากลาออกก่อนจะมีค่าปรับ 20 เท่าของเงินทุนพร้อมดอกเบี้ยที่คิดเริ่มั้แ่ได้รับเงินทุนวันแรก
ซึ่งผมเซ็นสัญญาอย่างไม่รอช้า เพราะผมไม่ใช่คนปากโป้งอยู่แล้ว และผมก็ไม่คิดที่จะออกจากงานที่ได้เงินเดือนสูงหลักแสนแบบนี้หรอก
“เฮ้อ! สายแล้ว สายแล้ว” เกล้ารีบลุกออกจากเตียง เมื่อนาฬิกาปลุกรอบสองของเขาดังขึ้น ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว
ห้องที่เกล้าพักเป็คอนโดหรูใจกลางเมือง แต่เ้าของห้องให้เขาเช่าในราคาถูกมาก เพียงเดือนละ 3000 เท่านั้นรวมค่าน้ำค่าไฟ
ในตอนแรก เขาก็ใที่ราคาถูกขนาดนี้ จนคิดว่าห้องนี้อาจจะมีผีหรืออะไรหรือเปล่า ราคาห้องถึงได้หรูแบบนี้ แต่เวลานั้นเขาไม่มีทางเลย เพราะที่นี่ใกล้ที่ทำงานของเขามาก เขาจึงต้องทนอยู่
แต่อยู่ไปสักพักเขาไม่ได้เจออะไร ทั้งยังนอนสบายและชอบที่นี่มาก
นอกจากนี้เขายังไปสืบจากพี่เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านล่าง ก็พบว่าคอนโดแห่งนี้เป็โครงการใหม่ ที่สร้างขึ้นเมื่อ 5 ปีก่อน และยังได้รู้อีกว่าคอนโดแห่งนี้ อยู่ในเครือของบริษัทที่เขาทำงานอยู่ด้วย
แกรก! ปึก ปึก เสียงประตูปิดลง เสียงฝีเท้าก็ตามมา เกล้ารีบวิ่งไปที่ลิฟต์เพราะตอนนี้เข้าสายแล้ว!!
">