ไม่นานนัก เวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไปเกือบสองชั่วยาม
เทียนจุนยังคงควบม้าผ่านเส้นทางอันคดเคี้ยวโดยไม่หยุดพัก ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ พลางประเมินเส้นทางข้างหน้า
ในที่สุด เมื่อเขามาถึงยังอาณาเขตรอบนอกของป่าใหญ่เทียนหวิน ชายหนุ่มก็ค่อยๆลดความเร็วลง
เบื้องหน้าของเขาตอนนี้คืออาณาเขตที่อุดมสมบูรณ์ และป่าใหญ่เทียนหวินกว้างใหญ่เกินกว่าที่คาดคิด
บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งธรรมชาติ เสียงร้องของสัตว์ป่าน้อยใหญ่ดังก้องไปทั่ว ทั้งหมู่พฤกษาและเถาวัลย์ทอดตัวสลับซับซ้อนเป็ชั้นๆ ป่าผืนนี้เป็หนึ่งในสถานที่ล่าของผู้ฝึกตนระดับต่ำ เพราะมันอุดมไปด้วยสมุนไพรหายาก รวมถึงสัตว์อสูรระดับหลอมกายา
ทว่าหากเดินทางลึกเข้าไปกว่านี้ ย่อมเป็เขตอันตรายที่แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงยังไม่กล้าย่างกราย
“ในที่สุดก็มาถึง…”
เทียนจุนพูดพึมพำกับตัวเอง พลางบังคับม้าให้หยุดลง
ม้าที่เขาขี่มาถึงกับส่งเสียงหอบหนัก มันก้มหน้าลง ย่ำเท้าไปมา ดูเหมือนมันเองก็จะเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย
เทียนจุนเหลือบมองม้าตัวนั้นด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะตบเบาๆบนคอมันแล้วกล่าวเสียงเรียบ
“เ้าทำดีมาก.. หลังจากนี้เ้าเป็อิสระแล้ว!”
ม้าตัวนั้นเงยหน้าขึ้น ส่ายหูไปมาราวกับกำลังชั่งใจ
แต่สุดท้ายมันก็กระทืบเท้าสองสามครั้ง ก่อนจะส่งเสียงร้องดังลั่นแล้ววิ่งหายเข้าไปในแนวป่าอย่างรวดเร็ว
เทียนจุนมองตามแผ่นหลังของมันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขึ้นในลำคอ
จากนั้นเขาก็เริ่มปรับลมหายใจของตนเอง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในป่าด้วยความมั่นใจ
แม้ว่าด้านในของป่าเทียนหวินจะอันตราย แต่สำหรับเขาแล้ว มันไม่ได้ทำให้รู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
“กลุ่มโจรเงามายา.. ข้าจะไปเยี่ยมพวกแกเร็วๆนี้”
แววตาของเขาเปล่งประกายเย็นเยียบ ขณะที่ร่างสูงของเขาหายลับไปในเงามืดของผืนป่า
ภายในผืนป่าที่รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้นานาชนิด เทียนจุนกำลังก้าวเดินไปอย่างเงียบเชียบ
ขณะเดียวกันก็กวาดสายตามองหาสายน้ำลำธารที่ตัดผ่านป่าใหญ่แห่งนี้
เสียงไหลรินของน้ำดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ทำให้เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเร่งฝีเท้า
“ดีมาก.. ขอดื่มน้ำหน่อยละกัน”
เทียนจุนพูดออกมา ขณะเดินไปตามเสียงของสายน้ำ ทว่าสิ่งหนึ่งที่อดจะคิดถึง คือความสะดวกสบายของแหวนมิติที่เคยมีในชาติก่อน
“เฮ้อ.. อยากจะมีแหวนมิติเหมือนชีวิตก่อนจริงๆ”
เขาบ่นพึมพำ ก่อนจะเดินผ่านแนวพุ่มไม้และเผยให้เห็นลำธารใสสะอาดที่ไหลรินอยู่เบื้องหน้า
ทว่าเมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปยังกลางลำธาร เทียนจุนก็ต้องชะงักงันไปทันที
ตรงนั้น—หญิงสาวเรือนผมสีเงินกำลังชำระล้างร่างกายอยู่ท่ามกลางสายน้ำไหล นางมีผิวพรรณขาวเนียน ราวกับหยกงามสลักละเอียดอ่อน และที่สำคัญ ชุดคลุมบางเฉียบที่นางสวมใส่ เมื่อถูกสายน้ำกระทบ มันแนบชิดร่างกายอันทรงเสน่ห์จนเผยให้เห็นสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
แถมที่สำคัญ หน้าอกของนางก็ใหญ่โตเป็อย่างมาก มันกระเพึ่อมขึ้นลงไปมาตามการเคลื่อนไหวที่เล็กน้อยนั้น
เทียนจุนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำอย่างไม่อาจห้ามได้
“เอ่อ.. นี่คือ.. ”
ั์ตาพยายามเบี่ยงไปทางอื่น ทว่ายิ่งพยายามเลี่ยง กลับรู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างเย้ายวนเกินห้ามใจ หญิงสาวผู้นั้นงดงามราวกับเทพธิดาที่ก้าวลงมาอาบน้ำจากแดน์ ไม่ใช่เพียงแค่ใบหน้าที่งามเหนืุ์ แต่เรือนร่างของนางก็ยังสมบูรณ์แบบจนหาใดเปรียบ
ทันใดนั้น นางเงยหน้าขึ้นและสบตากับเขาโดยตรง! จากสีหน้าที่เคยสงบนิ่ง แปรเปลี่ยนเป็เ็าในพริบตา
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับความโกรธเกรี้ยวจากเทพธิดา ได้รับ 100 แต้มอรหันต์】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับความอับอายจากเทพธิดา ได้รับ 100 แต้มอรหันต์】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับความตื่นตระหนกจากเทพธิดา ได้รับ 100 แต้มอรหันต์】
นางกัดฟันแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
“กล้าดียังไงมาแอบดูเรือนร่างของข้า!”
เสียงก้องสะท้อนออกมาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาล
เพียงพริบตาเดียว สายน้ำทั่วทั้งลำธารก็แปรเปลี่ยนเป็น้ำแข็ง กลิ่นอายพลังอันหนาวเหน็บปะทุขึ้นราวกับพายุหิมะถาโถม
“ดะ..เดี๋ยว!”
เทียนจุนเบิกตากว้าง ก่อนจะะโขึ้นสู่กิ่งไม้้าอย่างฉับไว เพื่อหลบเลี่ยงการแช่แข็งที่กำลังแผ่กระจายไปทั่ว
“อะ.. อันตรายเกินไปแล้ว!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เทียนจุนก็อุทานและกวาดสายตามองไปยังหญิงสาวเบื้องล่าง นางยืนอยู่กลางสายน้ำที่กลายเป็น้ำแข็งโดยสมบูรณ์ ั์ตาสีฟ้ากระจ่างฉายแววคมกริบและเปี่ยมไปด้วยโทสะ ราวกับเทพธิดาแห่งน้ำแข็งที่จุติลงมายังโลกมนุษย์
“ข้าผิดเอง ข้าไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนกำลังอาบน้ำอยู่ที่นี่”
“ท่านคงไม่คิดจะฆ่าข้าเพียงเพราะเื่แค่นี้หรอกนะ?”
เทียนจุนเอ่ยพร้อมกับยกสองมือขึ้นเป็เชิงยอมจำนน
“หุบปาก! อย่ามาแก้ตัว!”
หญิงสาวสะบัดมือเบาๆ และหอกน้ำแข็งเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในอากาศ ก่อนจะพุ่งตรงไปหาเขาด้วยความเร็วสายฟ้า เทียนจุนััได้ถึงความตาย รีบเบี่ยงตัวะโหลบในเสี้ยววินาที หอกน้ำแข็งปักทะลุต้นไม้ด้านหลังเขา ทำให้ต้นไม้ทั้งต้นแข็งทื่อเป็น้ำแข็งในพริบตา
“ให้ตายเถอะ.. นางดูน่ากลัวยิ่งกว่าพวกอรหันต์ที่สังหารข้าเสียอีก”
“ดูเหมือนว่าข้าจะต้องอธิบายให้มากกว่านี้แล้ว”
เทียนจุนอุทานในลำคอ ก่อนจะรีบะโถอยออกห่างด้วยความตื่นตระหนก
หลังจากนั้น เทียนจุนก็รีบกล่าวอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ท่านหญิง ข้าเป็เพียงผู้ฝึกตนระดับต่ำต้อย ส่วนท่านกลับทรงพลังมหาศาล แข็งแกร่งกว่าข้าหลายร้อยเท่า ข้ามีเหตุอันใดที่จะต้องมาแอบดูท่านหญิงอาบน้ำกันเล่า ข้าเพียงแค่เดินผ่านมาโดยบังเอิญ และกำลังหาน้ำดื่มเท่านั้น ท่านโปรดดูสภาพของข้าสิ”
ขณะเอ่ยคำ เทียนจุนก็ชี้ไปยังเครื่องแต่งกายของตนเอง ซึ่งเป็เพียงเสื้อผ้าธรรมดาที่ได้รับจากชายชราผู้มีเมตตา
ท่าทางของเขาดูสุภาพ ไม่แสดงพิรุธหรือความคิดไม่บริสุทธิ์ใดๆ ั์ตาของเขาแน่วแน่และไร้ซึ่งเลศนัย
หญิงสาวผมสีเงินได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วอันงดงาม ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ
“มันก็จริง.. ข้าผิดเองที่มิได้ใช้ปราณจิตสำรวจบริเวณโดยรอบก่อน”
นางทอดถอนหายใจเล็กน้อย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ช่างเถอะ ถือว่าเื่นี้เป็อันจบกัน ข้าจะไม่ถือโทษเ้า!”
เมื่อกล่าวจบ หญิงสาวก็ตวัดมือไปที่แหวนมิติของตน ก่อนจะดึงเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมา แล้วสะบัดมันไปเพียงครั้งเดียว
พริบตานั้น ชุดเซียนสีขาวฟ้าบริสุทธิ์ที่ประดับลวดลายดอกเหมยเงินก็เข้าปกคลุมเรือนร่างงดงามอย่างสมบูรณ์ เส้นผมสีเงินยาวปลิวไหวตามแรงลม นางเหลือบมองเทียนจุนอีกครั้งด้วยสายตาเฉยชา ก่อนที่ร่างบางจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หายวับไปในสายลมราวกับภาพลวงตา
เทียนจุนมองดูนางจากไป ั์ตาหรี่ลงเล็กน้อยพลางพึมพำกับตนเอง
“โบยบินเหนือฟ้าอย่างอิสระ.. ระดับของนางถึงขั้นเสมือนเทพเชียวรึ?”
“ไม่อยากเชื่อว่าดินแดนระดับต่ำ.. จะมีผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!”
“แถมจากที่ดูแล้ว หญิงคนนี้อาจมีกายศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังมากอีกด้วย!”
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นไปแล้ว เขาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
พลางระลึกได้ว่าหญิงสาวผู้นี้มิได้ลงมือหมายสังหารตนโดยแท้ หากนางมีเจตนาฆ่าขึ้นมาอย่างแท้จริง ร่างของเขาคงสูญสลายกลายเป็ชั้นน้ำแข็งไปแล้วั้แ่แรก พบเจอผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้แต่ยังมีชีวิตรอด นับว่าเป็โชคดีอย่างแท้จริง
แต่กระนั้น ภาพของหญิงสาวผู้งดงามกลับติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดของเขาโดยไม่รู้ตัว
เทียนจุนเผยรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากพลางหัวเราะในลำคอ
“เหอะๆ งดงามถึงเพียงนี้ ข้าอยาก..”
ทว่ายังไม่ทันที่จะได้จมอยู่ในภวังค์นานนัก เสียงของระบบก็พลันดังขึ้นในหัว
【สำรวม! ตอนนี้โฮสต์ไม่ใช่ไอ้บ้ากามผู้แข็งแกร่งในชาติก่อนแล้วนะ ควรสำรวมท่าทีให้สมกับเป็ผู้เดินในเส้นทางพุทธะ!】
เทียนจุนที่กำลังอยู่ในห้วงความคิดถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วตอบกลับไปในใจ
“เงียบไปเลยน่า ข้าแค่ชื่นชมความงามเฉยๆ มิได้คิดจะทำอะไรเสียหน่อย!”