โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

           [SIMON]

           [Monday: Time: 09.30 pm.]

        ผมกับไอ้โจโฉเปิดศึกดวลกันได้เพียงแค่สามสิบนาทีเท่านั้นทุกอย่างก็จบลงเพราะว่าเกมวัดดวงของผมกับไอ้โจโฉสิ้นสุดแล้ว และบทสรุปของค่ำคืนนี้คือ...ผมพ่ายแพ้ย่อยยับผมโดนมันกินเรียบทั้งโต๊ะอย่างราบคาบ และลูกน้องของผมที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ตามจุดต่างๆ ยังรายงานเข้ามาด้วยว่า...ไม่พบพิรุธกลโกงใด ๆ ของไอ้โจโฉเลยแม้แต่นิดเดียว

        ด้วยเหตุนี้ผมจึงไร้ซึ่งข้อแก้ต่างโดยสิ้นเชิงและในขณะที่ผมยังคงนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่เดิมนั้น ไอ้โจโฉมันก็สั่งให้ลูกน้องของมันเข้ามาลากตัวไอแอมออกไปต่อหน้าต่อตาผมซึ่งผมเองก็ไม่ได้ขัดขวางการกระทำเหล่านั้นของพวกมันเลย ผมเพียงแต่นั่งฟังเสียงของผู้คนรอบกายของผมอย่างเงียบๆ ต่อไปเหมือนคนที่ไร้ความคิด ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วผมกำลังเป็นห่วงไอแอมมากเลยจนผมคิดอะไรไม่ออกต่างหาก

        แต่ทว่าตลอดเวลากว่าห้านาทีที่พวกมันพยายามฉุดลากไอแอมออกจากห้องไปนั้นผมไม่ได้แสดงท่าทางอาลัยอาวรณ์ใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อยแต่หูของผมกลับได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นของเขาอย่างชัดเจน หรือแม้กระทั่งเสียงด่าทอสาปแช่งของเขาก็ยังดังก้องอยู่ในหูของผมไม่สร่างซารวมไปถึง...ผมยังได้ยินเสียงของพวกมันตบตีไอแอมอย่างทารุณอีกด้วย

        "ปล่อยกูนะ ฮือ ฮือกูบอกให้ปล่อยกู กูไม่ไป ฮือ ฮือ ปล่อยกู ไอ้พวกสารเลว ฮือ ฮือ"

        "ปากดีนักน่ะมึง"

        เพี๊ยะ!!!

        อั๊ก!!!

        "ไอ้ชั่ว กูเกลียดพวกมึงไอ้พวกชิงหมามาเกิด ปล่อยกูนะ ไอ้พวกจิตใจสกปรก"

        "ชั่วเหรอ? สกปรกเหรอ?"

        เพี๊ยะ!!!

        อึก!!!

        หลังจากนั้นพวกมันก็ช่วยกันฉุดกระชากลากไอแอมออกไปจากห้องในที่สุดและตลอดเวลาผมก็ได้ยินเสียงของไอแอมเรียกผมและถามผมปนเสียงสะอื้นออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

        "พี่ม่อน? ฮึกฮึก ถ้าพี่เกลียดผมขนาดนี้ แล้วเมื่อวันก่อนพี่หลอกผมทำไมครับ?พี่โกหกผมทำไมว่ารักผมน่ะ? โกหกผมทำไม? ฮึก ฮึกหรือว่าพี่แค่ต้องการล่อลวงผมมาเป็นเหยื่อของไอ้โจโฉมันใช่ไหม? ฮึก ฮึก พี่ครับ?ผมรักพี่นะครับ ฮึก ฮึก ผมรักพี่มากจนผมยอมโกหกพ่อของผม...ผมส่งข้อความไปหลอกพ่อกับแม่ของผมว่าผมกำลังท่องเที่ยวอย่างสนุกสนานกับอาร์มอยู่ที่ฮ่องกงฮึก ฮึก ผมโกหกพ่อกับแม่ว่าผมอยู่กับอาร์ม เพื่อที่จะได้อยู่กับพี่ ฮึก ฮึก ฮึกเพราะผม...ผมไม่คิดว่าพี่จะหลอกผม ผมเชื่อมาตลอดเลยว่าพี่รักผมจริง ๆ "

        ผมยังคงนั่งฟังไอแอมตัดพ้อผมออกมาอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเสียงของไอแอมเงียบไปสักพักแต่ผมก็ยังคงได้ยินเสียงสะอื้นของเขาดังก้องอยู่ในหูตลอดเวลา ผมจึงตัดสินใจเอ่ยปากบอกกับเขาออกไปด้วยคำพูดง่ายๆ สั้น ๆ ของผมในขณะที่ผมยังนั่งหันหลังให้เขาอยู่ว่า

        "ขอโทษนะ...ที่ให้นายผิดหวัง"

        เสียงสะอื้นของไอแอมชัดเจนขึ้นอีกครั้งก่อนที่เขาจะบอกความจริงบางอย่างกับผมออกมาปนเสียงสะอื้นของเขาว่า

        "ฮึก ฮึกผมรู้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วครับว่าพี่จะใช้ผมเดิมพันกับไอ้โจโฉมัน แต่ว่าผมก็ยังยอมมากับพี่ด้วยความสมัครใจผมยังยินดีให้พี่หลอกผมจนถึงวินาทีสุดท้าย ฮึก ฮึกเพราะผมยังหวังว่าพี่จะรักและปกป้องผมเหมือนกับที่พี่เคยให้สัญญากับผมไว้ก่อนที่เราจะมาที่นี่ฮึก ฮึก แต่ตอนนี้ ผม ฮึก ฮึก ผมรู้แล้วครับ ผมรู้แล้วว่าผมมัน...ไม่ได้มีค่าอะไรกับพี่เลยฮึก ฮึก"

        ผมไม่ได้ตอบโต้หรือแก้ตัวอะไรกับไอแอมออกไปนอกจากนั่งอยู่ที่เดิมอย่างเงียบ ๆ เหมือนเดิม ซึ่งไอแอมเองเขาก็เงียบไปเหมือนกันแต่ทว่าไม่กี่วินาทีต่อมาผมก็ได้ยินเสียงของเขาเป็นลมล้มพับไปในที่สุด

        ฟุ๊บ!!!

        ผมก้มหน้าลงพร้อมกับกัดสันกรามแน่นเพื่อข่มก้อนสะอื้นเอาไว้ก่อนที่ผมจะค่อย ๆ กลืนมันลงคอไปอย่างยากลำบาก และสักพักลูกน้องของไอ้โจโฉทั้งหลายก็ช่วยกันพาไอแอมออกจากห้องไปตามคำสั่งของเจ้านายมัน

        "เฮ้ยพวกมันพาว่าที่เมียกูขึ้นไปส่งบนห้องเร็ว ๆ เข้า กูใจร้อน กูอยากนอนกอดเมียแล้ว"

        "ครับนาย"

        [VIP Room]

        [Monday: Time: 10.00 pm]

        หลักจากที่ลูกน้องของไอ้โจโฉมันพาไอแอมออกไปพ้นจากห้องแล้วผมก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมและท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง และในระหว่างนั้น ไอ้โจโฉมันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับทำทีเป็นก้มลงไปขยับปกเสื้อของมัน ก่อนที่มันจะเดินเข้ามาหาผม พร้อมกับพูดกับผมว่า

        "ผมขอตัวขึ้นไปเล่นจ้ำจี้กับเมียเด็กของเราก่อนนะครับคุณชาย"

        ผมไม่ได้พูดต่อความยาวสาวความยืดกับมันอีกแต่ผมแค่นั่งฟังเฉย ๆ โดยไม่คิดที่จะเอ่ยคำใดออกมาเลยแม้แต่น้อยจากนั้นไอ้โจโฉมันก็เดินออกจากห้องวีไอพีไปพร้อมกับพรรคพวกของมันอีกจำนวนหนึ่ง

        และพอคล้อยหลังไอ้โจโฉได้ประมาณห้านาทีให้หลังเฟยหงก็เดินเข้ามาหาผม พร้อมกับก้มลงมากระซิบถามผมด้วยท่าทางเคร่งเครียด

        "เอาไงดีครับคุณชาย?"

        "แยกย้าย...แล้วไปทำตามที่เราตกลงกันไว้"

        "เอ่อ! คุณชายจะเอาแบบนั้นจริง ๆเหรอครับ? "

        "อืม"

        ผมตอบเฟยหงกลับไปสั้น ๆห้วน ๆ เพื่อเขารีบไปจัดการทุกอย่างตามที่ผมได้สั่งเขาเอาไว้ล่วงหน้าแล้วแต่ว่าเฟยหงกลับยังไม่ยอมขยับตัวไปไหน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยท่าทางลังเลก่อนที่เขาจะเริ่มอธิบายเหตุผลต่าง ๆ นานาออกมา

        "แต่ผมว่ามันเสี่ยงเกินไปนะครับผมเกรงว่าถ้าไอแอมรู้เรื่องนี้เข้าทีหลัง ผมว่าเขาจะยิ่งเสียใจนะครับ และอีกอย่างผมก็เป็นห่วงคุณชายด้วยครับคือ...ผมกลัวไอ้โจโฉมันจะเล่นนอกกฎน่ะครับ"

        ผมไม่ได้เก็บเอาคำพูดของเฟยหงมาใส่ใจแต่ผมตวาดเขากลับไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

        "ไปทำตามที่ฉันสั่งได้แล้วอย่าชักช้า เดี๋ยวจะสายเกินไป "

        "ครับคุณชาย "

        เฟยหงก้มหัวให้ผมเล็กน้อยก่อนที่เขาจะถอยหลังออกจากห้องวีไอพีไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพาลูกน้องของผมตามเขาไปอีกหลายคน

        และพอคล้อยหลังเฟยหงผมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่ผมจะสาวเท้าเดินออกจากห้องไปพร้อมกับลูกน้องของผมอีกสองคนทันที

        [Floor 16: Room No.16001]

        [Monday: Time: 10.30 pm]

        ผมกับลูกน้องของผมอีกสองคนรีบขึ้นมาที่ชั้นสิบหกซึ่งตอนนี้ผมก็ยืนอยู่หน้าห้องพักพิเศษของไอ้โจโฉแล้วและผมก็กำลังรอให้มันมาเปิดประตูให้ผมอยู่อย่างจดจ่อ

        ก๊อก ก๊อก

        แกร็ก!!!

        สักพักผมก็ได้ยินเสียงปลดล็อคพร้อมกับประตูถูกผลักออกมาตามด้วยลูกน้องของไอ้โจโฉคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาพร้อมกับถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ และด้วยสีหน้าท่าทางกวน ๆ ว่า

        "มีอะไร? "

        ผมจ้องหน้ามันนิ่งพร้อมกับคอยสังเกตท่าทางของมันไปพลาง ๆ แต่ผมคิดว่าไอ้ลูกน้องของไอ้โจโฉคนนี้มันคงจะไม่รู้ว่าผมเป็นใครแน่ๆ เพราะก่อนหน้านี้มันถามผมด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ และมันยังชักสีหน้าไม่พอใจใส่ผมด้วยแต่ตอนนี้ผมก็ไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดตรงนี้มากนัก ผมจึงเอ่ยถามมันกลับไปเสียงเรียบว่า

        "กูมาขอพบเจ้านายของมึง "

        "เจ้านายกูไม่สะดวกคุยกับใครเพราะตอนนี้เจ้านายกำลังพาเมียขึ้นสวรรค์อยู่"

        หมับ! เฮ้ย!อะไรวะ?ผั๊วะ!

        ผมกระชากคอเสื้อของมันลากออกมาด้านนอกก่อนที่ผมจะต่อยหน้ามันไปหนึ่งหมัดแบบเต็มเบ้าหน้า จนมันล้มหงายลงไปกองกับพื้นโถงทางเดินแล้วผมก็รีบก้าวขาข้ามตัวมันผ่านเข้าไปในห้องอย่างร้อนใจ

        และภายในห้องพักผมก็เห็นไอ้โจโฉมันกำลังนั่งลูบไล้เรียวขาของไอแอมอยู่บนเตียงอย่างหลงใหล ก่อนที่มันจะก้มหัวลงไปคลอเคลียหอมแก้มของไอแอมทั้งที่เขายังหลับอยู่

        และสิ่งที่ไอ้โจโฉมันกำลังทำอยู่ตอนนี้มันก็ทำให้ผมโกรธจัดจนผมอยากจะยิงมันให้พรุนไปทั้งตัวตอนนี้เลย แต่ว่าผมก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้บานปลายไปมากกว่านี้เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมคือฝ่ายแพ้ ผมก็ต้องเล่นตามกฏและต้องใจเย็น ๆ ให้มาก ๆ และถ้าผมอยากได้ของเดิมพันคืนในสภาพเดิมผมก็ต้องอดทนให้มาก ๆ เหมือนกัน

        ผมสาวเท้าเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างๆ เตียงนอนที่ไอ้โจโฉในขณะที่มันกำลังลวนลามไอแอมอยู่ และมันก็เห็นผมแล้วด้วยแต่ว่ามันกลับแสร้งทำเป็นไม่เห็นและยังคงลูบไล้ไปตามเรือนร่างของไอแอมต่อไปโดยไม่สนใจผม

        แต่ว่าผมก็รีบยื่นมือของผมเข้าไปกำข้อมือของมันไว้แน่นเพื่อให้มันหยุดแตะต้องไอแอมก่อนที่ผมจะพูดกับมันออกไปเบา ๆ ว่า

        "ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

        ไอ้โจโฉมันผละออกจากไอแอมช้าๆ แล้วมันก็ก้าวขาลงจากเตียงมายืนจ้องตากับผมอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่าก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายถามผมด้วยท่าทางยียวนว่า

        "ว่าไง? เสียดายของเหรอ?"

        ผมไม่คิดที่จะตอบคำถามที่หล่อแหลมของมันเลยแต่ว่าผมเลือกที่จะยื่นปืนพกเก็บเสียงของผมให้กับมันแทนคำตอบของผม และผมก็บอกมันออกไปเสียงเรียบว่า

        "ผมมาขอร้อง...ผมต้องการแลกของเดิมพันคืน"

        "หึ " ไอ้โจโฉมันกระตุกยิ้มออกมาด้วยท่าทางที่ดูพอใจมากก่อนที่มันจะยื่นมือมาหยิบปืนจากมือของผมไปถือไว้ พร้อมกับควงปืนของผมเล่นด้วยท่าทางอารมณ์ดีก่อนที่มันจะเอ่ยปากชวนผมย้ายออกไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่นผมจึงเดินตามมันไปอย่างเงียบ ๆ จนถึงห้องนั่งเล่นอย่างที่มันต้องการ

        [Rest room]

        [Time 11.00pm.]

        และในขณะที่ผมกำลังยืนรอฟังคำตอบจากมันอยู่นั้นไอ้โจโฉมันก็หันไปหยิบบุหรี่ไฟฟ้าของมันขึ้นมาสูบด้วยท่าทางใจเย็น จนกระทั่งเวลาผ่านไปกว่าสิบนาทีมันจึงวางบุหรี่ในมือของมันลงพร้อมกับหันกลับมาคุยกับผมด้วยท่าทางอารมณ์ดีว่า

        "ดื่มด้วยกันก่อนสิผมรู้ว่าคุณจะมา ผมเลยสั่งให้ลูกน้องของผมเตรียมเครื่องดื่มไว้รอคุณ"

        ไอ้โจโฉมันพูดพร้อมกับเดินไปหยิบเหล้าฝรั่งที่ชั้นวางของแล้วมันก็ถือเดินกลับมาหาผม ก่อนที่มันจะวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะรับแขกด้านหน้าของผมแล้วมันก็แนะนำของดีที่มันเตรียมไว้รอผมด้วยรอยยิ้มว่า

        "เหล้าฝรั่งรสดีอายุสองร้อยปีที่หายากแล้วก็...ยาแก้ปวดหนึ่งแผงที่วางอยู่ข้าง ๆ ผมก็อยากให้คุณทานเข้าไปให้หมดด้วยนะครับคุณจะได้ไม่เจ็บมาก"

        ผมเหลือบมองไปดูที่โต๊ะรับแขกภายในห้องพักหรูของไอ้โจโฉที่ผมเป็นคนเปิดให้มันอีกครั้งแล้วผมก็เห็นยาพาราหนึ่งแผงวางอยู่ข้าง ๆ ขวดเหล้าฝรั่งจริง ๆซึ่งยาพาราแผงนั้นมีประมาณยี่สิบเม็ดได้แต่ไอ้โจโฉมันกลับสั่งให้ผมทานให้หมดพร้อมกับเหล้าฝรั่ง...ซึ่งมันไม่ต่างกับบอกให้ผมฆ่าตัวตายดีดีนี่เอง

        แต่...ตามกฎของมาเฟียที่มาเก๊าได้ตกลงร่วมกันนั้น...มีกฎเหล็กที่สำคัญอยู่เพียงหนึ่งข้อเท่านั้นที่เรามีไว้เพื่อไถ่ของเดิมพันคืนและกฏที่ว่านั้นก็คือการยอมดื่มสุราแบบเพียว ๆหนึ่งขวดพร้อมกับการยอมรับกระสุนหนึ่งนัดจากฝ่ายตรงข้ามเท่านั้นก็เป็นอันจบ...ถ้าหากว่าผู้ที่ยอมรับกฏนั้นไม่ตายเสียก่อน

        และผมก็คิดว่าผมจะไม่ตายแน่นอนถ้าไอ้โจโฉมันไม่เล่นโกงผมแต่ทว่าขณะนี้ไอ้โจโฉมันกลับจัดยาพาราทั้งแผงให้ผมเป็นของแถมด้วยผมจึงรู้ได้ในทันทีว่ามันเจตนาฆ่าผมชัด ๆ แต่ผมก็จำใจต้องยอมมันเพื่อหัวใจเพียงดวงเดียวของผมที่กำลังนอนรอความช่วยเหลือจากผมอยู่

        และท้ายที่สุดแล้วผมก็เดินเข้าไปหยิบยาพาราแผงนั้นขึ้นมาแกะออกจากแผงทุกเม็ดก่อนที่ผมจะกรอกมันลงในลำคอรวดเดียวพร้อมกันทั้งยี่สิบเม็ด

        พรวด / อึก อึก อึก อึกอึก /

        พร้อมกันนั้นผมก็ยื่นมือไปหยิบขวดเหล้าฝรั่งขึ้นมายกดื่มทั้งขวดในคราวเดียวตามลงไปแบบเพียวๆ จนหมดขวดทันที จากนั้นไอ้โจโฉมันก็ยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ แล้วมันก็ขึ้นลำปืนรอก่อนที่มันจะถามผมออกมาเสียงเรียบว่า

        "จะให้ยิงตรงไหนดีครับคุณชายไซมอน?"

.....

ซันด๊อก