บทที่ 4 ต่ำใช้ได้เลย
นอกหน้าต่างมีหิมะตกเล็กน้อย
ในห้องนั้น เยี่ยอันอันคุกเข่าขณะที่ตัวสั่นมือของเธอดันพื้นไว้ พร้อมทำท่าเหมือนโสเภณีผู้ต่ำต้อย
ในสายตาของลู่ชือินั้น เธอก็เป็แค่คนชั้นต่ำแบบนั้น
ไม่มีสิทธิ์ในการเลือก เป็ผู้หญิงชั้นต่ำที่เขาเอาไว้ระบายอารมณ์เท่านั้น
“ต่ำจริงๆ ด้วยนะ...” ลู่ชือิเดินเข้ามาใกล้แต่ก็ไม่ได้แตะต้องเธอ “เยี่ยอันอัน เธอบอกสิว่าถ้าฉันเปิดประตูตอนนี้ให้ทุกคนได้เห็นสภาพเธอมันจะเป็การเปิดโลกให้พวกเขาหรือเปล่านะ”
“อย่านะ” เยี่ยอันอันร้องขึ้นมาด้วยความกลัว เธอรีบขดตัวเตรียมซ่อนแต่ในตอนนั้นลู่ชือิกลับจับเอวของเธอและเข้ามาอย่างรุนแรง
เจ็บ...
เยี่ยอันอันเป็หวัดอยู่ ตอนแรกร่างกายที่อ่อนแรงอยู่แล้วตอนนี้ก็ยิ่งไม่มีแรงเข้าไปใหญ่ เธอหมอบลงไปที่พื้นทันที
ลู่ชือิหยิกเอวเธออย่างแรงให้เธอลุกขึ้นมาก่อนจะพูดด้วยความโหดร้าย “คุกเข่าดีๆ เยี่ยอันอัน อย่าทำให้เสียอารมณ์”
เยี่ยอันอันทั้งมึนหัว ทั้งตาลาย แถมตอนนี้เธอก็เจ็บปากเธอคุกเข่าอยู่ที่พื้นด้วยตัวที่สั่น เอวขาวๆ อันน่าสงสารของเธอก็มีลักยิ้มที่เอวอันงดงามโผล่ขึ้นมา
ปลายนิ้วลู่ชือินั้นลูบไปตามเรือนร่างที่สวยงามนั้นอย่างหนักลมหายใจเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ
ร่างกายที่เย็นของเธอ ค่อยๆ ร้อนขึ้นตามท่าทางที่เร่าร้อน
เยี่ยอันอันอดไม่ได้ที่จะร้องครางออกมา ร่างกายเธอสั่นแรงมาก
“แบบนี้ก็ยังมีความรู้สึกอีก...” ลู่ชือิพูดอย่างเสียดสี“เยี่ยอันอัน เธอนี่มันต่ำจริงๆ ”
ร่างกายที่เพิ่งร้อนขึ้นของเย่อันอัน จู่ๆก็เย็นลงกะทันหัน
ลู่ชือิตอนนี้กลับโน้มตัวลงมา หน้าอกที่ร้อนของเขาทำให้เยี่ยอันอันขยับเข้าใกล้ตามสัญชาตญาณ
แต่ทันใดนั้นเธอก็โดนจับหลังคอและกดไปที่พื้น
“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันรังเกียจ”
เยี่ยอันอันจิกพื้นไว้แน่น เธอโดนเหยียดหยามจนกัดฟันแน่นน้ำตาก็ไหลออกมา
“เยี่ยอันอัน จำไว้ซะ ก่อนที่เธอจะชดใช้หนี้ฉันเสร็จเธอก็คือหมาของฉัน อย่าได้คิดจะไปยั่วยวนผู้ชายคนอื่น ฉันเห็นครั้งหนึ่ง ฉันก็จะจัดการเธอครั้งหนึ่ง” เขากระซิบข้างหูเยี่ยอันอัน “เพราะยังไงที่มีประโยชน์ที่สุดก็คือร่างกายของเธอถ้าเธอทำมันสกปรกล่ะก็ ต่อไปฉันจะใช้อีกได้ยังไงกัน”
คำพูดของเขาก็แค่จะบอกว่าเยี่ยอันอันเป็เพียงเครื่องมือระบายอารมณ์เท่านั้น
เยี่ยอันอันเจ็บใจมาก ตอนนี้เธอเริ่มมองไม่เห็นอะไรแล้วในตอนที่ลู่ชือิเพิ่มความเร็วนั้น เธอก็หมดสติไป
ตอนที่เธอฟื้นขึ้นมานั้น ก็เห็นตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลหลังมือเธอเจาะสายน้ำเกลืออยู่
ไม่รู้ว่าตัวเธอเองมาที่นี่ได้ยังไง หรือเป็ลู่ชือิอุ้มเธอออกมาจากนั้นก็เรียกหมอให้เธองั้นเหรอ?
เขาก็ยัง...เป็ห่วงเธอแบบนั้นใช่ไหม
เยี่ยอันอันมองที่ถุงน้ำเกลือ เธอรู้สึกประหลาดใจมาก
ผู้ชายคนนั้น แต่ก่อนไม่เคยสนใจความเป็ความตายของเธอเลยตอนนี้กลับพาเธอมารักษาตัว...
จู่ๆ ก็มีนางพยาบาลคนหนึ่งผลักประตูเข้ามา
เธอเข้ามาตรวจดูสายน้ำเกลือของเยี่ยอันอันหลังจากเธอลงบันทึกอะไรบางอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็มองเยี่ยอันอันด้วยสายตาดูถูกสมเพชก่อนจะเดินออกไป
ไม่ใช่แค่นางพยาบาลคนนี้คนเดียว เยี่ยอันอันพบว่านางพยาบาลของทั้งโรงพยาบาลนั้นเมื่อเห็นเธอก็จะมองเธอด้วยสายตาดูถูกแบบนั้น
เยี่ยอันอันตอนแรกก็ไม่รู้สาเหตุ แต่ต่อมาเธอก็ได้ยินนางพยาบาลสองคนคุยกันโดยไม่ตั้งใจ
“ก็คือเยี่ยอันอัน ห้องผู้ป่วยหมายเลข 6 นั่นแหละดูเหมือนจะไร้เดียงสานะ ความจริงแล้วเธอชั่วช้ามากเลย...”
“ได้ยินว่าเธอไปมีอะไรกับผู้ชายในห้องพักผ่อนของโรงพยาบาลด้วยจากนั้นตอนทำอยู่ก็ดันสลบไปซะนี่”
“ไม่ใช่หรอกมั้ง แล้วเธอออกมาได้ยังไงล่ะ ไอ้ผู้ชายที่ทำกับเธอไปไหนแล้ว”
“ผู้ชายคนนั้นน่าจะคิดว่าเธอต่ำช้ามั้ง เพราะเธอนอนสลบอยู่ในห้องนั้นตั้งนานสุดท้ายดีที่คุณหมอกู้ของเราใจดี อุ้มเธอออกมา ตอนนั้นร่างเธอมีเสื้อคลุมของคุณหมอคลุมอยู่ขาทั้งสองข้างเปลือยเปล่าแบบนั้น เหอะๆ ...ข้างในก็ต้องไม่ได้ใส่อะไรล่ะมั้ง”
เยี่ยอันอันเหมือนไม่มีแรงกะทันหัน หลังเธอชนกับกำแพงจนเกือบจะล้มที่พื้น
มิน่าล่ะ สายตาที่คนในโรงพยาบาลมองเธอถึงได้แปลกแบบนั้น
ที่แท้ลู่ชือิไม่ได้สนใจเธอที่สลบไปเลย
เขาปล่อยให้เธอที่ร่างเปลือยเปล่านอนอยู่บนพื้นที่เย็นแบบนั้นจากนั้นก็ให้มีคนมาเห็นให้เธออับอายขายขี้หน้า...
ลู่ชือิ คุณนี่มันโหดร้ายจริง ๆ
นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าเอาชีวิตเธอไปเลยเสียอีก
เยี่ยอันอันกลับไปที่ห้องพักอย่างหมดแรง เธอนั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเหม่อลอยเธอทั้งสับสนทั้งเสียใจ
จากนั้นก็มีนางพยาบาลมาตรวจเธออีก สายตาดูถูกที่จ้องเธอนั้นทำให้เยี่ยอันอันรู้สึกปวดใจมากเหมือนโดนแส้เฆี่ยนตีแบบนั้น มันเจ็บจนร้อนผ่าวไปหมด
หน้าต่างของระเบียงเปิดอยู่ เยี่ยอันอันเดินไปที่ระเบียงอย่างไร้สติจู่ๆ เธอก็มีความคิดบุ่มบ่ามขึ้นมาอย่างรุนแรง
ะโลงไป...
เธอตายแล้ว ทุกอย่างมันก็จะจบลง
มือของเธอจับระเบียงเอาไว้ เธอมองลงไปที่พื้นด้านล่างของตึกสูง...
412
