ภายในห้องที่มืดสลัวในขณะที่ทุกคนกำลังเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันหนิงฮวานางกำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝันเช่นกัน ในตอนนี้นางกำลังยืนอยู่ที่ทางเข้าป่าบนเขาตรงที่เดิมที่ฝันเหมือนตอนนั้นทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม มีละอองแสงล่องลอยมาหานางเช่นเดิม
เพียงแต่ครั้งนี้กลับแปลกไปตรงที่ละอองแสงนั้นค่อยๆก่อตัวเป็รูปร่างกลายเป็หญิงชราสวมชุดสีขาวใบหน้าเกลี่ยงเกลาผมสองสีเกล้าผมมวยตรงกลางศรีษะกำลังยืนส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้กับนางพร้อมกับเอ่ยว่าจาที่แสนจะอ่อนโยนฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก
"หนิงฮวาเอ่ย ต่อแต่นี้ไปเส้นชะตาชีวิตนี้เป็ของเ้าข้าพาเ้ากลับมายังที่ที่เ้าควรจะอยู่แล้วและขอให้เ้าจงใช้ชีวิตให้ดี มีความสุข ข้าจะมอบของขวัญพบหน้าและจากลาให้กับเ้า แหวนหยกวงนี้เ้าคงจำได้ใช่หรือไม่" หญิงชราเอ่ยถามนางพร้อมกับยื่นมือที่มีแหวนหยกวงเดียวกันกับที่นางได้ซื้อก่อนจะจากโลกนี้นมาด้วยความใ
"จำได้เ้าค่ะ แล้วมันมาอยู่กับท่านได้อย่างไรกันเ้าค่ะเพราะว่ามันน่าจะ...."
"ข้านำมันมามอบให้กับเ้า แหวนวงนี้เป็สิ่งที่นำทางเ้าให้มายังที่แห่งนี้ และแหวนวงนี้ก็จะนำพาเ้าให้ได้พบกับเ้าของแหวนอีกวงนี้เช่นกันและเมื่อเ้าของแหวนทั้งสองวงได้พบกันแล้ว ด้ายแดงแห่งพวกเ้าทั้งสองก็จะเริ่มถักทอขึ้นตามแต่พวกเ้านั้นปราถนาว่าจะให้มันเป็ไปในทางไดเช่นกัน
ส่วนของขวัญนั้นก็อยู่ในนิมิตของเ้าเมื่อครั้งที่แล้ว เ้าจงไปนำมันกลับมาเพื่อใช้สร้างประโยชน์ให้กับตัวเ้าและครอบครัวของเ้าเถิด ได้เวลาที่ข้าจะต้องไปแล้วข้าขอให้เ้าจงโชคดี" เมื่อหญิงชราเอ่ยจบแหวนหยกที่อยู่ในมือนางก็ส่องแสงออกมาแล้วเลือนหายไปพร้อมกับมาปรากฏที่นิ้วนางข้างขวาของหนิงฮวาเหมือนครั้งที่นางเคยสวมไว้เมื่อครั้งยังอยู่ที่ภพเดิม
"ขอบคุณมากเ้าค่ะ ข้าจะใช้ชีวิตใหม่ที่ได้รับมานี้ให้ดีที่สุดเ้าค่ะ" นางเอ่ยกับหญิงชราก่อนที่ร่างของหญิงชราจะค่อยๆจางหายไปพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมาให้กับนางเป็ครั้งสุดท้ายและหนิงฮวาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่าตอนนี้เป็เวลายามอิ๋น (03.00 – 04.59 น.)
นางจึงลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาและเตรียมตัวขึ้นเขาไปหาของป่ากับบิดาตามที่ได้นัดหมายกันเอาไว้เมื่อเตรียมตัวเสร็จแล้วหนิงฮวาก็เปิดประตูออกมาจากห้องนอนพร้อมกับเดินไปยังครัวเพื่อดูว่ามารดาได้ทำอาหารเช้ารึยังถ้ายังนางจะได้ช่วยมารดาทำอาหารเช้า แต่พอเดินเข้ามาภายในครัวนางก็พบเข้ากับมาดารที่กำลังนำอาหารมื้อเย็นที่ยังทานไม่หมดเมื่อวานตอนเย็นมาอุ่นให้ร้อนเสร็จพอดีนางจึงเดินเข้าไปหามารดาและเอ่ยถาม
"ท่านแม่ มีอะไรให้ลูกช่วยหรือไม่เ้าคะ"
"ไม่มีแล้วจ่ะ ฮวาเออร์รีบมาทานข้าวเถอะเดี๋ยวจะสายเอาได้นะลูกท่านพ่อรออยู่ด้วนนอกแล้ว ไปกับท่านพ่อเ้าก็อย่าดื้อ อย่าซนให้มากนัก ในป่าอัตรายมันเยอะเ้าต้องระวังตนเองให้ดีเข้าใจหรือไม่" หนิงลี่บอกกล่าวกับบุตรสาวอย่างเป็ห่วงเพราะในป่านั้นไม่ใช่ที่ให้เด็กๆไปเดินเล่นได้นางกลัวว่าบุตรสาวจะซนจนได้เื่แต่ก่อนไม่เท่าไหร่เพราะฮวาเออร์นั้นมีนิสัยเงียบๆไม่ค่อยชอบวุ่นวายกับใคร
แต่พอั้แ่นางฟื้นขึ้นมาครานี้เหมือนจะกลายเป็คนละคนเลยไม่ว่าจะความสดใสร่างเริง ความช่างพูดช่างทำ ความฉลาดจนนางก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับบุตรสาวของตนตอนที่นางล้มป่วยกันแน่ถึงทำให้นางเปลี่ยนไปขนาดนี้
"เ้าค่ะท่านแม่" นางตอบรับพร้อมเดินไปนั่งลงทานข้าวพอทานเสร็จแล้วนางก็รีบเดินออกไปหาบิดาเพื่อออกเดินทางขึ้นเขา
"เราออกเดินทางกันเลยรึไม่เ้าคะท่านพ่อ"
"อืม.....ไปซิพ่อก็เตรียมของเสร็จแล้ว งั้นไปกันเลยก็แล้วกัน" หลังจากที่เอ่ยตอบบุตรสาวเรียบร้อยหนิงซวงก็พาหนิงฮวาสะพายตระกร้าคนละใบพร้อมกับออกเดินทางไปยังูเาที่พวกเขาเคยไปเก็บผักป่ากันใช้เวลาเดินประมาณ 1 ชั่วยาม
ทั้งสองก็มาถึงจุดที่ต้องเดินเข้าไปในป่าหรือก็คือจุดที่หนิงฮวายืนอยู่ในความฝันเมื่อครั้งแรกนั้นเองจะมีทางแยกให้เลือกเดินคือสามทาง มีทางซ้าย ทางตรงกลาง และทางขวา ซึ่งสองทางแรกจะมีร่องรอยของคนเดินเข้าออกไปมาอย่างชัดเจนกว่าทางด้านขวาซึ่งมีป่ารกบ้างแต่นางก็ต้องไปทางนี้เพื่อไปเอาสิ่งที่หญิงชราท่านนั้นบอกว่ามอบให้กับนาง
"ท่านพ่อ......คือว่า..ข้าอยากจะลองไปทางด้านนั้นดูได้หรือไม่เ้าคะ" นางเอ่ยถามบิดาอย่างหวาดๆเล็กน้อยเพราะไม่แน่ใจว่าคนส่วนใหญ่ทำไมไม่ค่อยเข้าไปเส้นทางที่นางเลือกมากนัก
"เ้าจะไปทำอะไรทางด้านนั้นรึ ทางนั้นไม่ค่อยมีคนผ่านมากนักหรอกนะเนื่องจากมีชาวบ้านชอบเข้าไปแล้วหลงป่าหาทางออกมาแทบไม่ได้ จึงไม่มีใครอยากจะเข้าไปมากนัก" หนิงซวนเอายถามบุตรสาวด้วยความสงสัย
"ไปเพียงครู่เดียวได้ไหมเ้าคะ ข้าอยากจะเข้าไปเอาของบางอย่างที่ข้าเคยเห็นในที่แห่งนั้นเ้าค่ะ" หนิงฮวาเอ่ยขอร้องบิดาพร้อมแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างรู้สึกเสียดายจนหนิงซวนอดสงสารไม่ได้จน ต้องยอมพานางเข้าไป
"ก็ได้แค่ไปเอาของเพียงครู่เดียวเท่านั้นนะไม่เข้าไปนานเข้าใจรึไม่"
"เข้าใจแล้วเ้าค่ะ" หนิงฮวาเอ่ยตอบบิดาด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวดวงตาระยิบระยับเหมือนกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
"งั้นก็ไปกันเถิดเ้าค่ะ เดี๋ยวจะสายเอาได้"
หนิงฮวาเอ่ยพร้อมกับออกเดินไปตามทางที่นางนั้นจำได้ขึ้นใจว่าต้องเดินไปตรงไหนบ้างจนเดินมาได้ 1 ชั่วยามก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าต้นไม้ต้นนึงมันคือต้นไม้ที่นางเคยเจอในความฝันนั้นเองนางรีบมองสำรวจตรงโคลนต้นไม้ทันที
แต่นางก็ยังคงไม่เจอสิ่งที่ตามหานางจึงก้าวเท้าออกเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าต้นไม้ห่างออกมาเพียงแค่ 5 เมตรก่อนที่จะนั่งลงแล้วลองเกลี่ยใบไม้ที่อยู่ตรงโคลนต้นออกช้าๆอย่างเบามือ หนิงหวงยืนมองการกระทำของบุตรสาวอย่างโง่งมเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุตรสาวของเขาถึงทำอะไรแบบนี้้
"มันน่าจะอยู่ตรงนี้นะ" นางพึมพำกับตนเองในขณะที่มือก็เกลี่ยใบไม้ไปรอบๆจนไปสะดุดเข้ากับขอนไม้ที่ผุพังอันนึงซึ่งพอเกลี่ยใบไม้ออกจนรอบขอนไม้ผุพังนั้นแล้วนางก็ถึงกับมือไม้สั่นอย่างห้ามไม่ได้นัยตากลมโตพลันเบิกกว้างทอแสงแวววาวอย่างสุดแสนจะดีใจจนหาเสียงของตนเองแทบไม่เจอ
"ทะ.....ท่าน....ท่านพ่อ.....ท่านพ่อเ้าคะนี้มัน.....นี้มันเห็ดหลินจือใช่หรือไม่เ้าคะ" นางถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆพร้อมกับหันหน้าไปมองบิดาอย่าง้า การยืนยันในสิ่งที่นางเห็น เมื่อหนิงหวงได้ยินดังนั้นเขาก็รีบเดินเข้ามาดูด้วยความตื่นเต้นแต่พอมาถึงที่บุตรสาวอยู่เขาก็แทบครองสติที่เหลือเพียงน้อยนิดนี้ไว้ไม่ไหวอีกต่อไป โอ้์นี้มันคือเื่จริงใช่หรือไม่นั้นคือเห็ดหลินจือที่มีราคามหาศาลและหายากยิ่งนักใช่หรือไม่
3K
