ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 81 ยาห้ามครรภ์

 

ความล้ำค่าของราชทินนาม ‘ฉิน’ นี้ เพียงพอจะให้เห็นว่าฮ่องเต้หย่งอันทรงเบิกบานพระทัยอย่างแท้จริง

แต่เพราะเสิ่นเจิ้นกวงพูดมาก ทำให้ทั้งหมดนี้ไม่เกิดขึ้น!

แววตาของจวินมั่วหานพลันเย็นเยียบ เขาแค่นหัวเราะเย็น “เสิ่นเจิ้นกวง เจ้าคอยดูเถิด!”

ซูฉินที่อิงแอบอยู่ในอ้อมอกของจวินมั่วหานค่อยๆ ยกยิ้มมุมปาก

ยิ่งองค์ชายเจ็ดเกลียดชังเสิ่นเจิ้นกวงมากเท่าไร เขาก็ยิ่งไม่มีทางได้อยู่กับเสิ่นม่านซูมากเท่านั้น

เสิ่นม่านซู ฝันไปเถอะว่าชาตินี้เจ้าจะได้เป็นฮองเฮา!

เมื่อวานทั้งสองเพิ่งมีสัมพันธ์แนบแน่นกัน ตอนนี้ยังแนบชิดอิงแอบกันอีก ดวงตาของจวินมั่วหานพลันลุ่มลึก จู่ๆ ก็อุ้มซูฉินขึ้นไปบนโต๊ะหนังสือ…

หลังความวุ่นวายเร่าร้อนสิ้นสุดลง ซูฉินหน้าแดงพลางจัดอาภรณ์ให้องค์ชายเจ็ด

จวินมั่วหานกล่าวเสียงเรียบ “อย่าลืมกินยาต้ม”

มือของซูฉินชะงักไปเล็กน้อย นางเงยหน้าอย่างประหลาดใจ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จวินมั่วหานกลับลุกเดินไปตรงหน้าชั้นหนังสือเสียก่อน

ยาต้ม…

เขาหมายถึงยาห้ามครรภ์!

ซูฉินกัดฟัน ร่างกายสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่

ทำไม ทำไมกัน!

ทั้งๆ ที่เมื่อครู่พวกเรายัง…

จวินมั่วหานไม่ได้หันกลับมา แต่กลับกล่าวราวกับมีตาที่สามอยู่ด้านหลัง “ตอนนี้ข้ายังไม่ได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋อง เจ้าไม่เหมาะจะตั้งครรภ์”

ตอนนี้จวินมั่วหานเป็นเพียงองค์ชาย ยังไม่ใช่ท่านอ๋องด้วยซ้ำ

แต่คำพูดนี้มิอาจเกลี้ยกล่อมซูฉินได้

เดิมทีซูฉินยังคิดว่าหากสามารถตั้งครรภ์ลูกขององค์ชายเจ็ดได้ก่อน เช่นนั้นลูกของนางก็จะเป็นบุตรชายคนโต…

จวินมั่วหานหันกลับมากล่าวด้วยสายตาอ่อนโยน “ฉินเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้ายังอายุน้อย หากตั้งครรภ์จะทำร้ายร่างกาย เชื่อฟังอย่างว่าง่าย รอเจ้าโตอีกสักหน่อยค่อยว่ากัน”

“องค์ชาย…” ซูฉินยังอยากดื้อรั้นอีกสักครั้ง

แต่ในตอนนั้นเอง จวินมั่วหานที่เดินไปถึงหน้าประตู กล่าวอะไรบางอย่างกับบ่าวตรงนั้น

ไม่นาน หญิงรับใช้คนหนึ่งก็ยกยาต้มถ้วยหนึ่งเดินเข้ามา

ซูฉินมองถ้วยใบนั้นแล้วหันกลับไปมององค์ชายเจ็ด

สิ่งที่เห็นกลับเป็นความอ่อนโยนเต็มดวงตาของอีกฝ่าย

บางที…องค์ชายเจ็ดอาจเป็นห่วงร่างกายนางจริงๆ ดังนั้นจึงยังไม่อยากให้นางตั้งครรภ์ตอนนี้

อย่างไรเสีย ตอนนี้นางยังอายุน้อยกว่าเสิ่นม่านซูหลายเดือน อีกทั้งชาติก่อนนางก็เคยเป็นภรรยา เป็นมารดามาแล้ว ย่อมรู้ดีว่าหากตั้งครรภ์ตอนอายุน้อยเกินไป ย่อมอันตรายอย่างยิ่งจริงๆ

ที่แท้องค์ชายเจ็ดก็สงสารนางจริงๆ

พอคิดมาถึงตรงนี้ ความต่อต้านในใจซูฉินก็หายไปจนหมดสิ้น นางรับถ้วยยาต้มใบนั้นมาดื่มจนหมดในอึกเดียวอย่างว่าง่าย

จวินมั่วหานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ฉินเอ๋อร์ เจ้ากลับห้องไปพักก่อนเถิด ข้ายังมีงานราชการ”

“เช่นนั้นฉินเอ๋อร์ไม่รบกวนองค์ชายแล้วเจ้าค่ะ”

หลังซูฉินจากไป จวินมั่วหานก็เปลี่ยนอาภรณ์ มุ่งตรงไปยังจวนยงอ๋อง

 

หลายวันผ่านไป จวนตระกูลไป๋ก็มีแขกผู้หนึ่งมาเยือน

คนผู้นั้นก็คือองค์ชายสี่จิ้งอ๋อง

จิ้งอ๋องมาอย่างเรียบง่ายยิ่งนัก เขาสวมอาภรณ์ธรรมดาทั่วไป และพาเพียงผู้ติดตามมาเพียงสองคน เขายิ้มกล่าว “ท่านไป๋ ข้ามารบกวนท่านหรือไม่ ข้าได้ใบชาหลงจิ่งชั้นดีมา จึงตั้งใจนำมาให้ท่านลองชิมพร้อมกัน”

“จิ้งอ๋องเกรงใจแล้ว” ไป๋ซิวจิ่นส่งยิ้มบาง พลางส่งสัญญาณให้ไป๋จื่อรับใบชาไว้

หลังทั้งสองเดินเข้าไปในโถงรับรอง นอกจากทั้งสองคนแล้ว ก็มีเพียงคนสนิทของทั้งสองฝ่ายเท่านั้น

จิ้งอ๋องหุบยิ้มก่อนขมวดคิ้วกล่าว “ท่านไป๋ อีกไม่กี่วันข้าจะต้องไปทางใต้แล้ว”

ไป๋ซิวจิ่นรินชาให้จิ้งอ๋องด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ที่นั่นอุทกภัยร้ายแรง แมลงพิษแพร่พันธุ์ ข้าจะให้ไป๋จื่อเตรียมเครื่องหอมรมไล่แมลงพิษ ยุง และมดให้ท่านอ๋องมากหน่อย”

“ท่านไป๋!” จิ้งอ๋องเพิ่มน้ำหนักในเสียงหลายส่วน และในน้ำเสียงนั้นแฝงความตื่นเต้นอยู่บ้าง

เขากล่าว “ครั้งนี้เสด็จพ่อเพียงให้ข้ากับน้องหกไป น้องหกเป็นคนรักสนุก ไม่สนใจเรื่องจริงจัง”

บทที่ 82 ถามถึงนกพิราบ แต่แท้จริงแล้วถามถึงขนม

 

ไป๋ซิวจิ่นค่อยๆ เงยหน้า “ในเมื่อท่านมองออกว่าการไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยครั้งนี้เป็นเรื่องดี เกรงว่าคนอื่นก็คงคิดเช่นนั้นเหมือนกัน”

จิ้งอ๋องชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่น้องหก…”

“คนอื่น” ไป๋ซิวจิ่นกล่าวเสียงเรียบ

ไม่รู้เพราะเหตุใด จิ้งอ๋องพลันนึกถึงวันนั้นที่เขากับน้องหกออกมาก่อน แต่เสด็จพ่อกลับรั้งเพียงน้องเจ็ดไว้ที่ตำหนักหลงซิน อีกทั้งยังได้ยินมาว่าช่วงนี้พี่สามก็เข้าเฝ้าเสด็จพ่อตามลำพังอีก…

จิ้งอ๋องขมวดคิ้วพลางกล่าว “ไม่ว่าอย่างไร ครั้งนี้ข้าจะต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้! ท่านไป๋ ท่าน…ไปกับข้าได้หรือไม่”

มือของไป๋ซิวจิ่นชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองจิ้งอ๋อง

จิ้งอ๋องรู้ตัวว่าตนร้อนใจไปบ้าง จึงรีบกล่าว “ขออภัยท่านไป๋ ข้าร้อนใจเกินไปเอง”

ความจริง ทุกคนล้วนรู้ว่าหมอเทวดาไป๋มีฝีมือรักษาคนราวกับชุบชีวิต แต่แท้จริงแล้ว ในฐานะผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของผู้เฒ่าไป๋ เส้นสายของไป๋ซิวจิ่นนั้นน่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง

การช่วยชีวิตหนึ่งครั้ง ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายติดค้างคำขอหนึ่งข้อ และทั่วทั้งใต้หล้านี้ ไม่มีผู้ใดกล้าเบี้ยวหนี้บุญคุณนี้

กระทั่งฮ่องเต้หย่งอันผู้เป็นโอรสสวรรค์ในปัจจุบันก็ยังติดค้างน้ำใจไป๋ซิวจิ่นอยู่หนึ่งครั้ง

น้ำใจของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเชียวนะ นั่นหาใช่เรื่องเล็กน้อยไม่!

ไป๋ซิวจิ่นรวบแขนเสื้อขึ้นต้มชาอีกกาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกล่าว “จิ้งอ๋อง ท่านต้องค่อยๆ ดื่ม เช่นนั้นจึงจะลิ้มรสรสชาติชาได้อย่างแท้จริง”

คำพูดนี้ไม่ได้ตอบรับ และไม่ได้ปฏิเสธ

แต่จิ้งอ๋องรู้จักกาลเทศะมาโดยตลอด เขาพยักหน้า ไม่ยึดติดกับเรื่องนี้อีก แต่พูดคุยเรื่องวิถีชาอยู่กับไป๋ซิวจิ่นเป็นเวลานาน

ตอนจิ้งอ๋องจากไป ฝนก็เริ่มตกลงมา

ไป๋ซิวจิ่นซึ่งยืนอยู่หน้าเรือนมองหยาดฝนที่ตกลงมาทีละหยด

หยาดฝนกระทบลงบนดอกไม้ในลานเรือน ก่อนแตกกระเซ็นเป็นระลอกคลื่นแผ่ออกไปอีกครั้ง

ไป๋จื่อถือเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาคลุมให้ไป๋ซิวจิ่น “นายท่าน ครั้งนี้อุทกภัยทางใต้ร้ายแรงอย่างยิ่ง ผู้ที่อยู่เบื้องบนผู้นั้นเบิกเงินจากกองคลังออกมาจำนวนมาก ไม่แปลกที่จิ้งอ๋องจะจับตาดูเรื่องนี้ขอรับ”

“หากทำได้ดี ย่อมเป็นกุศลความดี แต่หากทำได้ไม่ดี เช่นนั้นก็จะกลายเป็นความผิดหนึ่งกระทง” ไป๋ซิวจิ่นยิ้มบางพลางสอดมือทั้งสองไว้ในแขนเสื้อก่อนเอ่ยถาม “องค์ชายคนอื่นๆ เคลื่อนไหวอะไรบ้างหรือไม่”

“จวนอวิ้นอ๋องไม่มีความเคลื่อนไหว ฉีอ๋องรู้เรื่องนี้ก็เข้าวังทันที รุ่ยอ๋องตั้งใจพักรักษาขาอยู่ในจวน ส่วนองค์ชายเจ็ด...เพิ่งไปจวนยงอ๋องเมื่อไม่นานมานี้ขอรับ”

หน้าประตูจวนตระกูลไป๋มีสายสืบจากอำนาจหลายฝ่ายจับตาอยู่มากมาย แต่ทุกคนไม่รู้ว่า ขณะเดียวกันพวกเขาเองก็ถูกคนของไป๋ซิวจิ่นจับตาดูอยู่เช่นกัน

ไป๋ซิวจิ่นมองแอ่งน้ำตื้นๆ บนพื้นหน้าเรือนก่อนหรี่ตาลงเล็กน้อย

องค์ชายเจ็ดหรือ…

เขาเอ่ยช้าๆ “องค์ชายเจ็ดผู้นี้น่ารำคาญจริงๆ”

ไป๋จื่อชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะยิ้มขื่นอย่างจนใจเล็กน้อย

องค์ชายเจ็ดควรรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เพราะในสายตาเจ้านายเขา อีกฝ่ายโดดเด่นออกมาจากบรรดาคนน่ารำคาญมากมาย

ไป๋จื่อหัวเราะอยู่ในใจ แต่ยังคงถามต่อด้วยน้ำเสียงเนิบช้า “นายท่าน เช่นนั้นท่านจะไปทางใต้หรือไม่ขอรับ”

“รอสุดท้ายออกมาก่อน” ไป๋ซิวจิ่นหันกายเดินเข้าไปในเรือน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ถามขึ้นราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก “นกพิราบที่ไป๋จี๋เลี้ยงไว้ตัวนั้นเป็นอย่างไรบ้าง”

ไป๋จื่อคิ้วกระตุก

ถามถึงนกพิราบ แต่แท้จริงแล้วถามถึงขนม

เพิ่งขาดไปไม่กี่วันเอง นายท่านก็ทนไม่ไหวแล้ว!

ความจริงเขาเองก็สงสัยยิ่งนักว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นในโถงรับรองกันแน่

หรือว่านายท่านไปทำอะไรให้คุณหนูสามเสิ่นโกรธ?

เมื่อนำไปเชื่อมกับคำพูดของนายท่านในวันนั้น…หรือว่าคุณหนูสามเสิ่นจะแสดงความรักชื่นชมต่อนายท่าน แต่นายท่านปฏิเสธ คุณหนูสามจึงเสียใจ?

สรุปก็คือ นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา คุณหนูสามเสิ่นก็ไม่ส่งขนมมาอีกเลย

แม้ในใจจะสงสัยจนแทบทนไม่ไหว แต่ไป๋จื่อรู้ดีว่าเรื่องนี้ถามไม่ได้

หากถามไป เกรงว่าเขาจะกลายเป็นแบบไป๋จี๋น่ะสิ

ดังนั้นไป๋จื่อจึงกล่าวอย่างคลุมเครือว่า “ยังอยู่ดีขอรับ”