ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        นางก้มหน้าลง สายตาเหม่อมองไปไกลความคิดก็ปั่นป่วนขึ้นมาทันที

        ซูโม่ไม่ใช่บิดาแท้ๆ ของนาง! 

        ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของนาง!

        ไม่ใช่พ่อแท้ๆ !

        ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัว เข้าหูซ้ายวนไปหูขวาอยู่อย่างนี้ในใจจู่ๆ ก็ว่างเปล่า นางอยากจะคว้าอะไรบางอย่าง แต่ก็คว้าอะไรไม่ได้เลย

        ซูหมิงเยว่ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำสีหน้าอย่างไรนี่ก็อยู่ในเหตุผลไม่ใช่หรือ นี่ก็เป็นไปตามที่นางสงสัยอยู่ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ?

        ท่าทีที่ซูโม่มีต่อนาง ทั้งหมดก็อธิบายได้หมดแล้วแต่ว่าเหตุใดตอนที่ได้ยินความจริงยังรู้สึกหมดแรงขนาดนี้กัน

        สุดท้าย ซูหมิงเยว่ก็เงยหน้าขึ้น นางมองเวินเยว่ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ดังนั้น พ่อที่แท้จริงของหม่อมฉันคือใครหรือเพคะ?”

        นางถามจบก็ยิ้ม สิบกว่าปีแล้วแน่นอนว่าคงจะไม่มีอีกแล้ว

        นางส่ายหน้าเหมือนเย้ยหยันตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นจับกาน้ำชามารินน้ำชาให้ตัวเอง

        เวินเยว่มองซูหมิงเยว่แล้วก็ทำสีหน้าอดรนทนไม่ไหวหากซูหมิงเยว่เผยสีหน้าเจ็บปวดออกมาสักนิด นางก็ยังปลอบใจได้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาเลย

        เวินเยว่พูดต่อ “พ่อแม่ของเจ้าตายเพราะฝีมือของฮ่องเต้หลังจากเจ้าเกิดมาได้ไม่นานก็ถูกฮ่องเต้ลอบฆ่าตายไปแล้ว”

        หัวใจของซูหมิงเยว่กระตุก มือสั่นน้ำชาในแก้วกระฉอกออกมาลวกมือจนเป็นรอยแดง

        ซูหมิงเยว่กลับเหมือนไม่ได้รู้สึกถึงมัน นางยังคงนิ่งค้างไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบรับอะไรแววตาว่างเปล่า

        เวินเยว่ตกใจจึงรีบพูด “หมิงเยว่”

        นางรีบเข้าไปแย่งกาน้ำชากับแก้วชาในมือของซูหมิงเยว่มาวางไว้จากนั้นก็จับมือของนางอย่างระมัดระวัง “เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ เจ็บหรือไม่?”

        ซูหมิงเยว่ถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมา เหมือนกับถูกเข็มแทงจนได้สติแล้วดึงมือของตัวเองกลับมาสีหน้าตอนนี้ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางเงยหน้าขึ้นขอบตาแดงก่ำมองเวินเยว่อย่างน่าเอ็นดูหัวใจของเวินเยว่อ่อนลงทันที ก่อนจะร้องเรียกเสียงร้อนรน “ใครก็ได้เข้ามาที”

        สาวใช้ด้านนอกประตูรีบวิ่งเข้ามา “เหนียงเหนียง”

        “รีบไปเอายาทาแผลน้ำร้อนลวกมา” เวินเยว่พูดไปก็เอาน้ำเย็นที่อยู่ด้านข้างมาราดใส่ตำแหน่งที่โดนน้ำร้อนลวกของซูหมิงเยว่อย่างรวดเร็ว

        สาวใช้พูดอย่างร้อนรน “เหนียงเหนียงในตำหนักของพวกเราไม่มียานั้นเพคะ”

        “เช่นนั้นก็ไปเอาที่เรือนหมอหลวง ไปเร็ว”

        น้ำชาที่เพิ่งจะต้มเสร็จสาดมาโดนผิวนิ่มละเอียดทั้งหลังมือกับนิ้วแดงไปหมดจนมีตุ่มน้ำเล็กๆ ผุดขึ้นมาเล็กน้อย

        ซูหมิงเยว่ฝืนกระตุกมุมปาก นางก้มหน้ามองมือตัวเองแล้วเอ่ย“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะเหนียงเหนียง”

        นางแค่รู้สึกว่าขอบตาปวดจนทรมานด้านในอกมีความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งโกรธทั้งเสียใจผสมกันอยู่

        แต่นางไม่ได้อยากร้องไห้พ่อกับแม่สำหรับนางแล้วก็เป็นแค่คำหนึ่งคำกับความคิดถึงก็เท่านั้นนอกจากสายเลือดในกายแล้วก็ไม่มีความรู้สึกที่เกี่ยวพันกัน

        นางแค่คิดไม่ถึงว่าความจริงจะเป็นเช่นนี้

        “เหนียงเหนียง ท่านเล่าต่อเถิดเพคะ”

        ในใจของเวินเยว่เจ็บปวดมากถึงแม้ซูหมิงเยว่จะไม่ใช่ลูกสาวของนาง แต่นางก็ชอบเด็กหญิงคนนี้มากจริงๆ

        ซูหมิงเยว่ใจเย็นมากจริงๆ ดูไม่เหมาะกับอายุของนางเลยนอกจากท่าทางตกใจกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อครู่ เพียงครู่เดียวนางก็กลับมาเป็นปกติ

        “ตอนนั้นแม่ของเจ้าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงนางไม่ใช่คนของเมืองหลวง บ้านเกิดของนางข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันแม่กับพ่อของเจ้ารักกัน แต่ว่าฮ่องเต้ถูกใจแม่ของเจ้าจนอยากจะแย่งมาตอนนั้นแม่ของเจ้าตั้งท้องเจ้าอยู่ หลังจากคลอดเจ้าออกมาได้ไม่นานฮ่องเต้ที่แย่งแม่ของเจ้ามาไม่สำเร็จก็ร่วมมือกับซ่งซินเวยแม่ขององค์ชายห้าฆ่านางทิ้งพ่อของเจ้าตอนนั้นก็คือเจ้าสกุลซูที่แท้จริงในตอนนั้น พวกเขาถูกฮ่องเต้ลอบฆ่าทิ้งอย่างลับๆ”

        “ฮ่องเต้ปิดเรื่องนี้เอาไว้และให้คนสนิทของเขาปลอมตัวมาเป็นพ่อของเจ้า หรือก็คือซูโม่ในตอนนี้ ตอนนั้นฮ่องเต้อยากจะฆ่าเจ้าทิ้งไปเสียแต่ว่าข้าทำลายแผนการนี้ของพวกเขาทิ้ง ข่มขู่เขาตอนนั้นสกุลเวินยังพอจะพูดอะไรในราชสำนักได้บ้างฮ่องเต้เพิ่งจะขึ้นครองบัลลังก์ได้ไม่นานตำแหน่งยังไม่มั่นคงเขากลัวว่าข้าจะเอาเรื่องนี้ไปเผยแพร่ถึงได้ปล่อยเจ้าไป”

        เวินเยว่พูดจบก็ถอนหายใจ“ตอนนั้นถึงแม้ข้าจะมีใจอยากช่วยพ่อแม่ของเจ้า แต่ความจริงนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ข้ากับแม่ของเจ้านั้นสนิทกันจริงๆ มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก ข้าไม่อาจช่วยพวกเขาได้ทำได้แค่พยายามปกป้องเจ้าให้ปลอดภัยอย่างสุดความสามารถ ขอแค่ข้ายังมีชีวิตอยู่ฮ่องเต้ก็ไม่กล้าทำอะไรเจ้า”

        ซูหมิงเยว่เงยหน้ามองเวินเยว่สีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย นางคิดไม่ถึงเลยว่าเหตุผลทั้งหมดจะเป็นแบบนี้แม้แต่ชีวิตของนางก็เป็นเวินเยว่ที่เป็นคนช่วยเอาไว้

        “เจ้าเกลียดข้าใช่หรือไม่?”

        ซูหมิงเยว่ส่ายหน้าแล้วพยายามยกมุมปากขึ้นแต่กลับพบว่าตัวเองยิ้มไม่ออก นางจึงยอมแพ้ไป “เปล่าเพคะเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับท่านเลย แค่ท่านช่วยชีวิตหม่อมฉันเอาไว้หม่อมฉันก็ซาบซึ้งใจมากแล้วเพคะ”

        เวินเยว่จับมือของซูหมิงเยว่แล้วเป่าเบาๆการกระทำนั้นอ่อนโยนมาก “ข้าบอกเรื่องพวกนี้กับเจ้าก็เพราะอยากให้เจ้ารู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อแม่ของเจ้าแต่ข้าไม่อยากให้เจ้าหุนหันเพราะเรื่องนี้ ฮ่องเต้เป็นคนที่มีความคิดละเอียดรอบคอบขี้ระแวง ไม่เหมือนกับท่าทางที่เขาแสดงออกมา”

        “เช่นนั้นท่านล่ะ เหตุใดจู่ๆ ถึงคิดไม่ตกแล้วไปวางยาพิษเขา?”

        เวินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงได้ยิ้มแล้วพูด“ข้ามีชีวิตมาครึ่งชีวิตแล้ว ชีวิตในกำแพงวังนี้ข้าเกลียดมันมาก ข้าอยากพอแล้วตำแหน่งนี้ข้าเองก็นั่งมานานจนเหนื่อยแล้ว ดังนั้นข้าอยากจะเดิมพันสักทีแต่เจ้าไม่เหมือนกัน เจ้ายังมีองค์ชายสาม เจ้ายังมีเส้นทางชีวิตที่ยาวนานให้ต้องเดินถึงแม้ร่างกายขององค์ชายสามจะพิการ แต่หลายปีมานี้ไม่ต้องพูดถึงราชสำนักเขาที่ดูเหมือนไร้สิทธิ์ไร้อำนาจ แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีใครปกป้องอยู่ในโคลนตมถึงแม้เขาจะเป็นเช่นนี้ แต่ก็มีความสามารถเพียงพอที่จะปกป้องเจ้า”

        หน้าตาของซูหมิงเยว่อ่อนโยนขึ้นมาความว่างเปล่าในใจเมื่อครู่จู่ๆ ก็ถูกเติมเต็ม จริงสิ นางยังมีจี๋โม่หานนางยังมีคนที่รักนาง

        “วางใจเถิด หม่อมฉันรู้จักประมาณตน ไม่มีทางไปสู้กับฮ่องเต้ตรงๆหรอกเพคะ” แววตาของซูหมิงเยว่เฉียบคมขึ้นมา

        “เช่นนั้นก็ดี”

        “จริงด้วย” ซูหมิงเยว่คิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้“ครั้งที่แล้วตอนที่หม่อมฉันถูกหลันจาวอี้เรียกเข้ามา เหนียงเหนียงมาช่วยหม่อมฉันไว้ระหว่างทางที่ไปตำหนักของท่านก็เจอกับคนบ้าคนหนึ่งเข้า นางเป็นใครหรือเพคะ?”

        พูดถึงเรื่องนี้คิ้วของเวินเยว่ก็ขมวดเข้าหากัน ก่อนจะส่ายหน้า“ข้าเองก็ไม่รู้ สตรีผู้นี้เป็นคนที่ฮ่องเต้พาเข้ามาทีหลัง ตอนที่พากลับมาก็เหมือนว่าสติจะไม่ปกติแล้วเลยไม่ได้ประทานตำแหน่งใดใดให้ แล้วก็ไม่อนุญาตให้ใครไปหานางทั้งนั้นได้แต่ถูกขังอยู่ในวังเย็น ตอนที่นางเรียกชื่อมารดาของเจ้าได้ ข้าเองก็ตกใจมากจริงๆ แต่ว่านางเป็นใครนั้นฮ่องเต้ไม่เคยพูดถึงมาก่อนจริงๆ”

        ซูหมิงเยว่ก้มหน้าพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า“อืม หน่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ เรื่องพวกนี้ต่อไปหม่อมฉันจะไปสืบให้ชัดเจนเองขอบพระทัยเพคะเหนียงเหนียงที่บอกความจริง”

        “เรื่องพวกนี้เจ้ามีสิทธิ์ที่จะรู้”เวินเยว่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้บอกเจ้าเพราะไม่อยากให้เจ้าแบกรับความแค้นเอาไว้แต่ตอนนี้ข้าเห็นว่าเจ้ามีความคิดเป็นของตัวเอง ใจเย็น ข้าก็วางใจแล้ว”