หลี่อวี้ฝูเดินออกมาจากสวนชิวฮวาระหว่างทางไปต้าเหวยไจเจอจางอินหนิงพอดีนางอยู่คุยเื่ทั่วไปสักพักก่อนนำทางไปนั่งเตรียมชมประลองหมากล้อม
นางกำลังเดินไปนั่งที่ของตนทว่าเสียงเอะอะของชายคนหนึ่งดังขึ้น คาดว่ามาจากข้างหลังเรือน แขกทั้งหลายในต้าเหวยไจต่างฉงนและให้ความสนใจเสียงนี้ไม่น้อยนางจึงต้องรีบขึ้นเวทีไปชี้แจงพร้อมขอให้ทุกท่านอยู่ในความสงบที่นี่มีทหารประจำอยู่ ไม่มีเหตุร้ายใดสามารถระคายเคืองแขกผู้ทรงเกียรติของนางได้
แขกทั้งหลายในต้าเหวยไจกลับสู่ความเรียบร้อยหลี่อวี้ฝูรีบก้าวลงจากเวทีไปหลังเรือน สายตามองหาเสี่ยวเหวยไปทั่วแต่ก็ไม่เจอนางให้เขาแยกไปคอยรับรองแขก ส่วนนางไปตามเหลียงป๋อคนเดียว…
นั่นสินางก็ไม่เห็นเหลียงป๋อในต้าเหวยไจ เขาอยู่ที่ไหนกัน
นางยังคิดเื่เหลียงป๋อไม่ตกบานประตูถูกเลื่อนออก เหลียงป๋อกำลังมีปัญหากับเสี่ยวเหวยนางกำนัลนั่งร้องไห้ตัวสั่นบนพื้น และชุดกาชาที่ตกแตก มองเพียงปราดเดียวก็พอทราบได้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เมื่อทุกคนในที่นี้เห็นองค์หญิงผิงอันปรากฏตัวต่างหยุดนิ่งทุกการกระทำคล้ายหยุดหายใจกันไปแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น”นางมองหน้าเสี่ยวเหวยดวงตาบอกไม่ได้ว่ากำลังโมโหหรือสงสัยกันแน่
“เหลียงป๋อลวนลาม…”
“เ้าเด็กเมื่อวานซืน!กล้าดีอย่างไรถึงเรียกชื่อข้า!”เหลียงป๋อแทรกเสี่ยวเหวยเสียงดังลั่นดวงตากระส่ายกระสับมีพิรุธเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าเื่ราวจะบานปลายถึงเ้าของสำนัก
หลี่อวี้ฝูหลับตาแน่นวันนี้เป็วันดีแท้ๆ แต่เหตุใดถึงมีเื่ไม่หยุดหย่อนหรือนางต้องไปวัดล้างน้ำมนต์สักขันล้างซวยนางคิดว่าเื่ที่สวนชิวฮวาคงทำให้เหลียงป๋อคิดได้บ้าง แต่ผิดถนัดเลยดูแล้วเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำให้ชีวิตตัวเองและสำนักเหลียงคุนตกต่ำลงไปเพียงไหน
“พูดต่อไป”นางปรายตามองเสี่ยวเหวย
“นางให้ท่าข้าก่อน!”เหลียงป๋อโพล่งเสียงดังยืดอกทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยึดกลยุทธ์ยอมรับส่วนหนึ่งแล้วโยนความอีกครึ่งให้สาวน้อยผู้น่าสงสาร
หลี่อวี้ฝูเอียงหน้ามองชายร่างใหญ่พลางกระตุกยิ้มให้ท่าคือยินยอม ที่นางกำนัลของนางร้องไห้ตัวสั่นขวัญผวาเป็เพราะดีใจจะได้สามีดีรึชายพวกนี้ดูถูกปลาหิมะเนื้อดีของวังหลวงนัก คิดว่านางเป็พวกสมองไม่โตหรืออย่างไร
“ชอบเขารึ?”ก่อนเลิกคิ้วถามนางกำนัลน้อยบนพื้นซึ่งนางยังคงเอาแต่ร้องไห้ไม่พูดจา สภาพน่าสงสารไม่น้อย
“ข้าเป็แม่สื่อให้เอาหรือไม่?”หลี่อวี้ฝูถามต่อ โดยทำทุกคนตะลึงไปไม่คิดว่าจะถามเช่นนี้โดยเฉพาะเหลียงป๋อ คนต้นเื่น่าปวดหัว แต่เพราะคำถามนี้เอง นางกำนัลผู้น่าสงสารจึงยอมปริปาก
“เขาลวมลามหม่อมฉัน…”
“โกหก! นางแพศยา…”เหลียงป๋อแทรกนางกำนัลที่กำลังให้การพร้อมสะอื้นเสียงสั่นทว่าพูดไม่ทันจบ น้ำชาจากกาในมือเ้าของสำนัก สาดเข้าใส่หน้าเขาอย่างจังทุกชีวิตนิ่งจนเหมือนหยุดหายใจอีกรอบ เว้นแต่เขาที่โมโหจนเอ็นขึ้นหน้าผาก
“ท่านไม่มีสิทธิ์ทำกับข้าเช่นนี้!!!!”เขาโวยวายเสียงดังอีกครั้งเพราะหลายสายตาที่กำลังจับจ้องทำเขาอายจนแทบไม่กล้ามองหน้าใคร คาดว่าในต้าเหวยไจคงได้ยินเสียงนี้ชัดเจน
“แล้วเ้ามีสิทธิ์คุกคามนางหรือ?”หลี่อวี้ฝูถามกลับเสียงเรียบพลางปิดฝากาชาแล้ววางลงบนถาดของนางกำนัลคนหนึ่งที่อยู่ใกล้มือคนเช่นเหลียงป๋อต่อให้สาดน้ำเรียกสติอีกสักกี่พันรอบก็คงไม่ดีขึ้น “นี่เป็การเตือนหากเกิดเื่กับคนของข้าอีก ครั้งต่อไปจะไม่ใช่น้ำชาค้างกา”
“องค์หญิงฟังความข้างเดียวไม่ยุติธรรม!”เหลียงป๋อเต้นเร่าๆ ชี้หน้าหญิงสูงศักดิ์ด้วยความโมโห
“ให้ข้าส่งคนไปเชิญผู้เฒ่าเหลียงมาดีหรือไม่ข้าอยากรู้นักว่าเขาจะให้ความยุติธรรมกับเ้าอย่างไร”หลี่อวี้ฝูกอดอกจรดตามองความน่ากลัวที่ส่งผ่านสายตาทำเอาเหลียงป๋อพูดไม่ออก “ไปพยูงนางขึ้น”
นางหันไปสั่งเสี่ยวเหวยซึ่งเขารีบปฏิบัติทันที
“ข้าจะพาคนของข้ากลับหนานฉาง!”เหลียงป๋อสติขาดผึงรู้ตัวดีว่าต่อให้ยืนกรานต่อไปก็มีแต่เขาที่เสียหน้าตอนนี้ยิ่งอยู่ที่นี่ก็เหมือนเสียศักดิ์ศรี
“เอาสิ ผู้เฒ่าเหลียงคงชอบใจใบปรับแพ้ทั้งสำนักไม่น้อย”หลี่อวี้ฝูยกยิ้มรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของนางทำเหลียงป๋อโมโหแทบพังเรือน “น่าเสียดายที่เขาจะฝากสำนักเหลียงคุนไว้กับเ้านะ”
สายตากดดันของคนจากเหวยฝูซึ่งนำโดยเ้าของทำเหลียงป๋อแทบเป็บ้า ที่หลี่อวี้ฝูพูดมาไม่ผิดแม้แต่น้อย หากเขากลับไปตอนนี้ใบปรับแพ้ทั้งสำนักต้องถูกส่งถึงมือผู้เป็บิดาสำนักเหลียงคุนต้องอับอายชั่วรุ่นลูกหลานแน่
“ได้!เ้าแข่งกับข้าใช่หรือไม่! ข้าจะแข่ง! หากเ้าแพ้ต้องคุกเข่าให้ข้าต่อหน้าทุกคน!”เขากำหมัดแน่นหายใจแรง ดวงตาอาฆาตช่างน่ากลัว
“ตกลง”หลี่อวี้ฝูพยักหน้า
ทำเสี่ยวเหวยรีบกระตุกมือนางทันควันเขารู้ว่าอาจารย์แม่เก่งหมากล้อมเป็หนึ่งในฉางเฟิ่งแต่เหลียงป๋อที่ดูเหมือนเสเพลน่ารังเกียจไปเรื่อยฝีมือเขารุดหน้ากว่าจิตสำนึกมากนัก พนันโดยใช้ศักดิ์ศรีมาแลกกับคนเช่นนี้ไม่คุ้มเอาเสียเลย
ทว่าผู้รับคำท้าดูมั่นใจว่าคนท้าเสียอีก
“แล้วเ้าจะได้รู้จักเสือหนานเฟิ่ง!”เหลียงป๋อวางอำนาจแม้ตกในสถานการณ์เสียเปรียบทั้งยังแผ่รัศมีข่มขวัญศัตรูอันเลื่องชื่อออกมาจนรู้สึกได้
“ก่อนเป็เสือเป็คนให้ได้ก่อนเถอะ”หลี่อวี้ฝูส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ การถากถางระยะต่อหน้าเป็อะไรที่นางชอบมากคิดจะค่อนแคะก็ต้องพูดต่อหน้าสิ เอาไปพูดลับหลังแล้วยิ้มให้ต่อหน้าก็น่ารังเกียจพอๆกับเหลียงป๋อนั่นล่ะ“อ้อ…”
นางจะเดินกลับเข้าไปในต้าเหวยไจแต่คล้ายคิดสิ่งใดออกนางกอดอกหันหลังกลับมา เสี่ยวเหวยที่เดินตามเกือบจะชนอยู่แล้ว ดีที่เขาเว้นระยะทันนางกำนัลทั้งหลายรวมถึงผู้เคราะห์ไม่ดียังคอยู่รอให้เ้าของสำนักกลับเข้าไปก่อนส่วนเหลียงป๋อมารยาททราม เดินกระแทกเท้าตึงตังจะเดินลัดไปเข้าด้านหน้าแต่เสียงอึกทึกนั้นต้องเงียบลงในทันที เพราะคำพูดหญิงร่างบาง
“เหลียงป๋อลวนลามนางกำนัล!!!!!!”หลี่อวี้ฝูะโเสียงดังอาจไม่ใช่เพียงคนในต้าเหวยไจจะได้ยิน บางทีคนนอกสำนักอาจจะแว่วบ้างก็ได้ผู้ใดจะรู้
เหลียงป๋อหันกลับมาด้วยความเหลืออดสตรีนางนี้เขาพร้อมจะขย้ำนางตายหมดสภาพใต้เท้าตอนนี้ยังได้
หลี่อวี้ฝูหลับตาพริ้มยิ้มส่งให้ฝ่ายชายกับคนมักง่ายเช่นนี้โดนแบบนี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ เขาทำนางกำนัลอับอายเขาเองก็ต้องอับอายไม่แพ้กัน สายตาอาฆาตของเขา นางไม่กลัวแม้แต่น้อยออกจะน่าขันเสียด้วยซ้ำที่ทำตัวแย่แล้วยังกล้าวางอำนาจข่มขวัญคนอื่นนางอยากรู้นักว่าหลังจากจบประลอง เขาจะกล้ากลับมาเหยียบฉางเฟิ่งอีกหรือไม่
943
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)
